Ένα εξώφυλλο που έχασε το στόχο του


Μου αρέσουν τα ανδρικά περιοδικά και πώς θα μπορούσαν να μην μου αρέσουν άλλωστε, αφού και η σελίδα αυτή που διαβάζετε κάτι τέτοιο ευελπιστεί να γίνει, αν δεν είναι ήδη. Και δεν μπορώ να σας κρύψω ότι στα χρόνια της κρίσης, που αναγκάστηκαν πολλά απ’ αυτά να διακόψουν την λειτουργία τους, μου έλειψαν αρκετά. Τα θέματα για τα αυτοκίνητα, τις γυναίκες, τα ρούχα, τα ρολόγια και ό,τι άλλο θα μπορούσε να θεωρηθεί ανδρικό στον κόσμο αυτό. Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, όταν διάβασα για την επανακυκλοφορία του Down Town χάρηκα ,καθώς και καλό περιοδικό ήταν για να περνάς το χρόνο σου, αλλά μου θύμισε και κάτι από τα νιάτα μου, που τα περιοδικά ήταν καθημερινότητα και βρίσκονταν εδώ κι εκεί μέσα στο σπίτι.

Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, δεν αγόρασα κάποιο τεύχος του, εφόσον δεν υπάρχει χρόνος πλέον για χαλαρή ανάγνωση χαλαρών θεμάτων, είχα όμως μια ελπίδα ότι με αρχή αυτό, ίσως επιστρέψει ένα κομμάτι του περιοδικού τύπου που άφησε ένα μεγάλο κενό στις προθήκες των περιπτέρων. Όλα αυτά όμως μέχρι χθες, που είδα το πρωτοσέλιδο με τους πρόσφυγες. Σαν τελικό αποτέλεσμα, είναι και για εμένα άθλιο, όπως και για όλους τους άλλους που διάβασα αυτές τις μέρες. Δεν θέλω όμως να σταθώ σε αυτό, αλλά σε κάτι που θεωρώ σημαντικότερο. Στην ιδέα.

Το να κρίνουμε ένα περιοδικό από το εξώφυλλο, είναι σαν να κρίνουμε τον άνθρωπο από τα ρούχα που φοράει κι εδώ πραγματικά θα με βρείτε αντίθετο. Σε όσα κι αν διάβασα, δεν βρήκα λέξη για το τι αναφέρει το άρθρο που «διαφημίζει» το κακοστημένο εξώφυλλο του Down Town. Και αν τρέξει να πει κανείς πως η πρώτη εικόνα είναι αυτή που μετράει, τότε θα πρέπει να κλείσει αυτό το άρθρο και να προχωρήσει σε κάποιο άλλο, γιατί δεν συμπίπτουν οι απόψεις μας και μάλιστα με τον πλέον εμφατικό τρόπο.


Είναι ηλίου φαεινότερο πως το εξώφυλλο αυτό είναι μια καλή ιδέα που προφανώς είχε μια άθλια υλοποίηση. Κάτι σαν τον πολυβραβευμένο «Κυνόδοντα» του Λάνθιμου, που ενώ το μήνυμα ήταν σαφές και το καταλάβαινες μέσα σε λίγα λεπτά, το τελικό αποτέλεσμα ήταν κωμικό με αποκορύφωμα το «μουνί», που για την ταινία σημαίνει λάμπα. Έλεος! Έτσι λοιπόν και σε αυτό το εξώφυλλο, το περιοδικό ήθελε να δείξει την συμπαράστασή του στους πρόσφυγες, ιδέα καλή για εμένα, που αποδόθηκε με άσχημο τρόπο από τους μεταμφιεσμένους σε πρόσφυγες διάσημους και αποκορύφωμα την Τάνια Τσανακλίδου να δηλώνει μέσω twitter «Δεν φωτογραφηθηκα για το περιοδικο αυτο αλλα τους επετρεψα, δυστυχως, να χρησιμοποιησουν φωτο απο το θεατρο. Βλακεια μου, και λαθος». Όπως το έγραψα ακριβώς, χωρίς τόνους.

Η μεγάλη διαφορά όμως των δύο εγκληματικών για τα μάτια μου δημιουργημάτων, είναι ότι φυσικά το Down Town δεν θα βραβευθεί από κανέναν για την καλή του πρόθεση, όπως ο Λάνθιμος. Και φυσικά δεν είναι για πούλιτζερ το κομμάτι, αλλά και αυτή την κατακραυγή δεν μπορώ να την καταλάβω πραγματικά. Σίγουρα το αισθητικό αποτέλεσμα δεν είναι καν … αισθητικό, αλλά για την πρόθεση του περιοδικού θα έπρεπε να γραφτεί έστω και μία καλή κουβέντα, που άφησε το lifestyle ύφος του για να ασχοληθεί με το πρόβλημα των ημερών, έστω και αν το έκανε με κακό τρόπο. Θα μπορούσε να βάλει μία ημίγυμνη wannabe στάρλετ, όπως συνηθίζουν τα ανδρικά περιοδικά και να συνεχίσει να πουλάει όσο πουλάει χωρίς ποτέ να ενοχλήσει κανέναν. Αλλά αυτό θέλουμε από τα ανδρικά περιοδικά; Να μην σπάνε αυγά για να μην ενοχλήσουν την αισθητική μας, επειδή απλώς δεν ξέρουν πως να ασχοληθούν με ένα πολιτικό ή κοινωνικό ζήτημα σωστά;
Ένα εξώφυλλο που έχασε το στόχο του Ένα εξώφυλλο που έχασε το στόχο του Reviewed by Leonidas Boutivas on 6:30 PM Rating: 5
Powered by Blogger.