Η ντροπή και η ηλιθιότητα


Όταν ο γυναικολόγος εξετάζει τον κόλπο, συνήθως ένα σεντόνι απλώνεται ανάμεσα σε εκείνον και τη γυναίκα. Αυτή η δυνητική τελετουργία αποτελεί, πρωτίστως, ένα ψυχολογικό τρικ και ιδιαιτέρως από την ηθική πλευρά: η επαφή με το γυναικείο κόλπο πρέπει να είναι απομονωμένη, ώστε ο γιατρός να έρχεται σε επαφή είτε με το πρόσωπο, είτε με τον κόλπο, αλλά σε καμία περίπτωση και με τα δύο μαζί.
Υπάρχει, δηλαδή, μία τάση να αποτρέπει τον εαυτό του από το να ταιριάζει τον κόλπο με το πρόσωπο. Και αυτό, όσο κι αν μοιάζει γλυκό, προέρχεται από μία ανδροκρατική παραδοχή και όχι χωρίς οφέλη: ο κόλπος είναι ιερός και για αυτό είναι περιορισμένος. Ο περιορισμός του δεν αφορά, σαφώς, μόνο σε αυτή καθαυτή την ύπαρξη, αλλά σε όλο το γυναικείο status quo, απανταχού του πλανήτη. Είναι μία ιστορία παράδοσης, αποδοχής και, στο τέλος, υπακοής σε όλους τους κοινωνικούς νόμους οι οποίοι, αφού μεταλαμπαδεύτηκαν με μεγάλη ανακούφιση από γενιά σε γενιά, έχουν φθάσει να μετρούν χιλιάδες έτη ζωής και, άρα, βρίσκουν δικαίωση ως φυσικοί νόμοι, ούτως ειπείν αυταπόδεικτοι. Πόρω απέχουν, ωστόσο, από αυτό.

Για τους περισσότερους ανθρώπους, η μέρα της Γυναίκας είναι παραδόξως γιορτή. Ενώ θα έπρεπε να είναι, κανονικά, απεργία. Την 8η Μαρτίου θα έπρεπε να καθόμαστε, για να αποτίνουμε φόρο τιμής σε εκείνες που έβαλαν το κεφάλι τους στον ντορβά για τα εργατικά δικαιώματά τους. Και ενώ το έκαναν για εκείνες, είναι προφανής η αντανάκλαση, σε κάθε τέτοια μεγαλειώδη πράξη, στις επόμενες γενεές.

Επρόκειτο για μία πρέπουσα κατάσταση, να βγαίνουν στους δρόμους της Νέας Υόρκης (μίας πολιτείας που λογικά ήταν όπως εκείνη που παρουσίασε ο Μάρτιν Σκορτσέζε στις «Συμμορίες» του) οι ράφτρες και οι κλωστοϋφαντουργοί για να υφάνουν το νήμα μίας επαναστατικής ιδέας. Ήταν 8 Μαρτίου 1857. Το να φτάσει εκείνη η μέρα να γίνει μία γιορτή, δεν φαίνεται να είναι γυναικείο λάθος. Η αποδοχή της γλυκύτητάς της, όσο κι αν τουλάχιστον δίνει την ψευδαίσθηση του σημαντικού του φύλου, είναι, εν τούτοις, ένα μπαστάρδεμα που παραθέτει τη δική του απόδειξη για κάτι ακόμα πιο σημαίνον: τη συζήτηση για το αν οποιαδήποτε καθεστωτική και αποδεικτή συμπεριφορά, στο στυλ του «μη χείρον» είναι μία φυσική εξέλιξη ή αν δημιουργήθηκε από τα χιλιάδες χρόνια ανδροκρατορίας και πέρασε ως φυσική εξέλιξη, διότι ήταν πολύ βολικό ώστε από τη μία μεριά να περάσει ανώδυνα οποιαδήποτε συμπεριφορά θα μπορούσε να εκλαμβάνεται ως δικαιωματική και από την άλλη να περιοριστεί η κάθε ζημιά που θα ήταν δυνατόν να γίνει για να χαλάσει την κοινωνική ροή του κόσμου. Ψευδαίσθηση, φυσικά, αποτελεί το γεγονός ότι ένα αλλοιωμένο ή διαφοροποιημένο status quo σε συμπεριφορές, θα αλλάξει... τις κινήσεις των πλανητών ή το σύμπαν, επειδή θα ειναι μετατοπισμένο σε σχέση με ό,τι ονομάζουμε κοινωνιολογική συμπεριφορά.

Ο κόσμος που θεωρεί ότι η συγκεκριμένη μέρα είναι συμβολική δεν έχει περισσότερο άδικο από εκείνους που γνωρίζουν την ιστορία με το Ψωμί και τα Τριαντάφυλλα, όταν οι μπάτσοι χρησιμοποίησαν σωματική βία για να καταδικάσουν μία επανάσταση που τελικά συνεχίστηκε, για να αποκαλυφθεί η εξαιρετική αντοχή στις κακουχίες και η δύναμη, προνόμια που κατά βάση λογίζονται ως ανδρικά. Η κοινωνιολογική άποψη του ζητήματος έχει να κάνει με τις αντιθέσεις, το ψηλά και το χαμηλά, το πάνω και το κάτω, το ξηρό και το υγρό. Μόλις αυτήν τη στιγμή μία συζήτηση με ένταση στη λαϊκή έληξε με μπινελίκι.


Οπότε πού είμαστε ακριβώς αυτήν τη στιγμή; Είμαστε τα θύματα του Ιωάννη, όταν έγραφε για την πόρνη της Βαβυλώνας, τη θεά Αστάρτη, το πορνευόμενο Θηρίο, που θα πάλευε με το αθώο ανοργασμικό Αρνίο στη μάχη των Φύλων, η οποία θα έκρινε το μέλλον του κόσμου; Είμαστε εκείνοι που δείξαμε την Ιεζαβέλ με το κόκκινο φόρεμα, η οποία επρόκειτο, ως αρχιέρεια της Αστάρτης, να κατακρεουργηθεί, για να φέρει το οριστικό τέλος της μητριαρχίας; Βρισκόμαστε σε μία φάση να καταλάβουμε ότι οι φεμινίστριες δεν γινόταν να βρουν το δρόμο τους μέσα στην αξιοκρατία και αναγκαστικά στρουθοκαμήλισαν τις αντρικές συνήθειες, για να αιφνιδιάσουν το φύλο που κρατούσε το τιμόνι του καπετάνιου και, τουλάχιστον, να αντιτείνουν τη δική τους δυναμική, άγαρμπη αλλά πάντως λίγο πιο εξωραϊσμένη από την αρσενική, ώστε να ξεβολέψουν ένα καταστατικό το οποίο προφανώς δημιούργησαν τα φερέφωνα του ανδρισμού και ασφαλώς δεν έχει τις ρίζες του στις αρχές του κόσμου;

Ομολογώ ότι νιώθω λίγο εκνευρισμένος με το ζήτημα, διότι, μια και μιλάμε για αντιθέσεις οι οποίες, όπως στην κοινωνία των Καβύλων και των Βερβέρων, έχουν τα ψηλά σημεία τους αφιερωμένα στο αρσενικό, το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι. Υπάρχει άγνοια στην επιλογή που πρέπει να κάνω, όσον αφορά στην αναγνώριση των έμφυλων νόμων ως μορφή κοινωνικής αυθαιρεσίας και όχι ως κοινωνικό νόμο. Είμαι από εκείνους που με τις βρισιές από το κοριτσίστικο στόμα εξεγείρομαι, θέτοντας θέμα αισθητικής. Και πάλι, μπορώ να βρω έναν πολύ καλό λόγο που το κάνω, χωρίς να είμαι επικριτής της παρουσίας τους και της κοινωνικής θέσης τους: οι ύβρεις δημιουργήθηκαν από άντρες και για αυτό ταιριάζουν στη μηχανική, την κορμοστασιά και τον ήχο της φωνής τους. Θα έλεγα, χρησιμοποιώντας αυτό ως άλλοθι, ότι το αταίριαστο των λέξεων με εκείνη που τις χρησιμοποιεί, με καθιστά παρεμβατικό, αλλά και πάλι, δεν με απαλλάσσει από την τάση να προσδιορίζω τις θέσεις μας μέσα από αυτό. Και από άλλες καταστάσεις, που συμβαίνουν καθημερινά. Αν θέλεις να τελειοποιήσεις την αναγνώριση πως ό,τι συμβαίνει σε ένα μονόπρακτο (ή δίπρακτο) με δύο ή και περισσότερους ρόλους δεν ανάγεται σε γενετικό υλικό, αλλά υπάρχει ως προσταγή, πρέπει να πνιγείς. Διότι αναπόφευκτα θα πρέπει να διαχειρίζεσαι κάθε νέα κίνηση και αλληλουχία πράξεων ως κάτι που, λογικά, προέρχεται από ανθρώπινες εντολές και, άρα, είναι τρομερά δύσκολο να βρεθείς στην ιδεατή πνευματική κατάσταση στην οποία θα μπορείς να διαχωρίσεις το κοινωνικό από τη φύση και θα μπορείς να υπερασπίζεσαι ό,τι είναι κοινωνικό ως εξαρχής λάθος και όχι αξίωμα.

Δεν έχω κάποιο λόγο- 9 χρόνια αφού έγραψα το πρώτο γλυκανάλατο και ανάξιο αφιέρωμα- να χαιρετίσω τούτη τη μέρα, η οποία συνιστά ένα θλιβερό αποκαΐδι μίας πρόσκρουσης που για αιώνες δεν ήταν αληθινή μάχη. Χαιρετίζω τις Κλάρα Ζέντκιν και Αλεξάντρα Κολοντάι, οι οποίες έπεισαν στη Δεύτερη Διεθνή και τον Λένιν αντιστοίχως, να μην ξεχαστεί αυτή η μέρα. Η οποία ουδόλως παρουσιάζεται ως εργατική Πρωτομαγιά, αλλά ας αναλογιστούμε ότι για να φθάσουμε στο οκτάωρο της εργασίας- και λιγότερο- έπρεπε να έρθει το δεκάωρο, το οποίο δεν θα εμφανιζόταν αν μία ράφτρα δεν άφηνε το αίμα της στους δρόμους της Νέας Υόρκης. Τουλάχιστον ας γίνει η προσπάθεια- είμαι αρκετά αισιόδοξος ώστε να θεωρώ ότι αυτήν τη στιγμή βρισκόμαστε στο μεταίχμιο του να αναγνωρίζουμε τους νέους ρόλους μας και αρκετά απαισιόδοξος ώστε να μην προβλέπω θετικό αποτέλεσμα- η Μέρα να βρει την αληθινή υπόστασή της. Η οποία, πέρα από το μάχιμο, είναι η αναγνώριση της κοπέλας με τους πολλαπλούς ρόλους να κάθεται όπως επιθυμεί και να συμπεριφέρεται όπως επιθυμεί, για να μπορεί να μεταδώσει την ειλικρίνεια και όχι την πονηριά της και να μη χαρακτηρίζεται για το ένα ή για το άλλο. Διότι ο πρώτος προσβλητικός χαρακτηρισμός θα αφορά στην ανυπακοή της στα θέσφατα και ο δεύτερος στην ανάγκη για λίγο οξυγόνο, επειδή κατά λάθος δεν υπάρχει ως υπάκουο ρομπότ. Η πονηριά, άλλωστε, την οποία χρησιμοποιεί για να ξεφεύγει από πραγματικά δύσκολες καταστάσεις (δηλαδή τη ΒΙΑ, ψυχολογική και σωματική), την καθιστά παθητικό και ον που χρησιμοποιεί μάτια και αυτιά και άρα την κάνει να αναπτύσσει το δικό της εμπειρικό, φέρνοντας στο φως αυτό που αποκαλείται γυναικεία διαίσθηση, που στην πραγματικότητα είναι εκείνο που η ίδια μπορεί να δει όταν το αρσενικό κάνει τις πράξεις οι οποίες νομίζει ότι του έχουν υπαγορευθεί από το Θεό. 
Η ντροπή και η ηλιθιότητα Η ντροπή και η ηλιθιότητα Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 5:27 PM Rating: 5
Powered by Blogger.