Η Λέστερ ως ηλικιακή αμφιβολία


Οι διαφημίσεις ήταν εντυπωσιακές μόνο όταν πρωτοβγήκαν στην ιδιωτική τηλεόραση. Τότε καθόμασταν με τις αδελφές και κάναμε διαγωνισμό ποιος θα βρει πιο γρήγορα το προϊόν που απεικονίζεται. Ωστόσο, έχουν τη δυνατότητα να αποχαυνώνουν, ειδικά τα ευάλωτα παιδιά.
Οπότε πιάνεις τον εαυτό σου απλώς να χαζεύεις την τηλεόραση. Βεβαίως, μπορεί να μην είναι θέμα των διαφημίσεων, αλλά εντελώς δικό σου, που έχει να κάνει με την τάση για αποχαύνωση. Μπορεί απλώς να κοιτάζεις την τηλεόραση, χωρίς να ξέρεις τι δείχνει. Ένα παρατσούκλι που μου είχε αποδοθεί κατ’ ιδίαν, ήταν το «χασομέρης». Πολύ επιτυχημένο.

Καθόμουν, λοιπόν, σε κάτι που λογίζεται ως η πλησιέστερη στο σπίτι ποδοσφαιρική καφετέρια που δείχνει μπάλα και ανάμεσα στα ημίχρονα του Γουότφορντ-Λέστερ και του Ντόρτμουντ-Μπάγερν χάζευα την τηλεόραση η οποία δεν έδειχνε κάποιο από τα δύο ματς και σε κάποια φάση μία εικόνα με έναν παχουλό Βρετανό που κρατάει ένα λάπτοπ έκανε την εμφάνισή της. Ήταν από μία εταιρεία στοιχηματισμού, η οποία είχε δεχθεί, στην αρχή της σεζόν, 20 λίρες από τον συγκεκριμένο άνθρωπο για να πάρει η Λέστερ το πρωτάθλημα. Αν το καταφέρει, με εκείνη την απόδοση, θα έχει λαμβάνειν 29 χιλιάδες λίρες, που προσπαθώ να αντιληφθώ για ποιο λόγο δεν το θεωρώ υπερβολικό ποσό αν και είναι (σχεδόν 150 προς 1). Η Τότεναμ με την Άρσεναλ είχαν έρθει ισόπαλες με σκορ 2-2 και η Λέστερ ήταν 0-0 στο ημίχρονο με μία ομάδα που είχε νικήσει στο «Emirates» την προηγούμενη αγωνιστική και μετά, ξαφνικά, ο Ριγιάντ Μαχρέζ έβαλε το γκολ και η Λέστερ «πάγωσε» το ματς και έφτασε τους 60 βαθμούς και η Τότεναμ έχει 55, αλλά είναι η Τότεναμ, η Άρσεναλ έχει 52 και έμεινε τόσο γρήγορα 8 βαθμούς πίσω και η Μάντσεστερ Σίτι έχει 50 με ένα ματς λιγότερο.

Οπότε, από τούδε και στο εξής και με 9 αγωνιστικές να απομένουν για το τέλος της Premier League, πρέπει να θεωρήσουμε ότι η Λέστερ έχει βάσιμες πιθανότητες για τον τίτλο. Δεν υπάρχει ακόμα η άνεση να θεωρηθεί φαβορί, αλλά για να κατακτήσει κάποια άλλη ομάδα το πρωτάθλημα αυτήν τη στιγμή, η Λέστερ πρέπει να χάσει σε δύο ματς και η Τότεναμ να τα νικήσει όλα.
Ό,τι κάνει η Λέστερ είναι αξιοσημείωτο, αλλά εδώ πρόκειται για τη δικαιοδοσία του θεατή. Δεν έχω παρά την πεποίθηση ότι στην Αγγλία δεν πρόκειται να λάβει εχθρική διαιτησία σε κάποιο σημείο του πρωταθλήματος από εδώ και πέρα. Οι διαιτητές συνηθίζουν (αν εξαιρεθούν τα χρόνια της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ) να δίνουν την αμφιβολία στον ανίσχυρο. Το θέμα, εδώ, έχει να κάνει με το πώς αισθάνεται ο θεατής. Και ίσως εδώ να πρόκειται για ένα ηλικιακό ζήτημα.


Η ζωή είναι, εκτός όλων των τσιτάτων που την αφορούν και που δίνουν κάτι από εκείνη, ένας χώρος συνηθειών και, μάλιστα, ένας χώρος ηλικιακών συνηθειών. Όποια αλλαγή προκύπτει, είναι πολύ δύσκολο να αφορά μόνο στο αγνό ενδιαφέρον, περισσότερο από ό,τι σε μία ηλικιακή οχύρωση. Οι αλλαγές στις συνήθειες αυτό ακριβώς αναδεικνύουν: τον τρόπο που οι φόβοι που δημιουργεί ο χρόνος μας κάνουν να αναλάβουμε κάποιες ευθύνες που απλώς μας καθησυχάζουν. Οι συνήθειες είναι που δημιουργούν τα δεδομένα, που σημαίνει πως ό,τι συμβαίνει είναι βέβαιο ότι θα γίνει ξανά. Όχι απαραιτήτως το ίδιο, αλλά κάτι που θα ανήκει στην ίδια δομή, ταξική και αισθηματική. Η ανησυχία και η αβεβαιότητα των χαρακτήρων μας, οι οποίες επισείουν και ψυχοσωματικές ασθένειες, έρχονται ακριβώς τη στιγμή που βγαίνουμε έξω από το κουτί και συνειδητοποιούμε ότι ο κόσμος κρύβει εκπλήξεις. Και αυτές τις εκπλήξεις, ακριβώς τη στιγμή που έχουμε εξανδραποδιστεί από τις συνήθειές μας, δεν ξέρουμε στα αλήθεια αν τις θέλουμε.

Πιάνω, λοιπόν, τον εαυτό να ενοχλείται σχεδόν όσο ενθουσιάζεται κάθε αγωνιστική που η Λέστερ συντηρεί το όνειρο. Όταν φέρνει ισοπαλία και χάνουν βαθμούς η Τότεναμ, η Άρσεναλ και η Σίτι. Υποθέτω ότι αν κατέρρεε τώρα, το συναίσθημα που θα συνόδευε την κατάρρευση θα ήταν η ανακούφιση. Η οποία θα ήταν κάτι ολότελα διαφορετικό από τη χαρά.

Στο σινεμά επιτρέπονται όλα και μάλιστα είμαστε ρέκτες, ορισμένες φορές, της τέχνης που μιμείται τη ζωή. Στις αθλητικές ταινίες, μάλιστα, η υπόθεση ενός ερασιτέχνη ποδοσφαιριστή που δουλεύει στην οικοδομή και πάει σε μία επαγγελματική ομάδα και βάζει 25 γκολ και αυτή η ομάδα στο τέλος παίρνει το πρωτάθλημα, θα μας δημιουργούσε πρόσκαιρη συγκίνηση και ίσως λίγη αμηχανία, γιατί στον κόσμο που ζούμε δεν συμβαίνουν όλα αυτά. Τι ωραίο που θα ήταν, θα λέγαμε, αν ο μίτος ξετύλιγε αυτήν την ιστορία τώρα, που είναι όλα προκαθορισμένα. Και, τελικά, υπάρχουν πια ρεαλιστικές πιθανότητες να συμβεί και ο Τζέιμι Βάρντι να γίνει ο νούμερο ένα in extremis ήρωας στην Ιστορία του ποδοσφαίρου και πάλι η αποδοχή του συγκεκριμένου γεγονότος δεν έρχεται χωρίς ένα τσίγκλισμα για το γεγονός ότι η οπτική μας πρέπει να μετατοπιστεί σε βάθος για τα πράγματα.

Αν η Λέστερ συνέβαινε πριν από 20 χρόνια, ο έβδομος ουρανός θα ήταν ένα διαμέρισμα που θα μου ταίριαζε να ζω κάθε σαββατοκύριακο. Λίγο πριν τη μέση ηλικία, όμως και με την απαραίτητη προέκταση που βάζει η γνώση των δεδομένων στον χαρακτήρα, η Λέστερ είναι κάτι εύθραυστο: δεν έπρεπε να συμβαίνει και δεν έπρεπε να υπάρχει. Μοιάζει να με καταδικάζει, από τη στιγμή που πρέπει να αποδεχθώ την ύπαρξη του επικού του ανδραγαθήματός της ήδη, να είμαι ανοικτός σε καταστάσεις που δεν αφορούν καν στον αθλητισμό. Κι ενώ θέλω πραγματικά να χαρώ με κάτι που μοιάζει στη βιοθεωρία μου και που με έκανε να θέλω να γίνω γραφιάς και να αρκούμαι σε πελώριους προσδιορισμούς για να αποτίνω τον φόρο τιμής στις πιο τρελές ιστορίες, με ενοχλεί το πρωτόγνωρο και το πρωτότυπο και όλη αυτή η εξιδανικευμένη ροή στην ιστορία, από τον αποτυχημένο προπονητή έως τον επιθετικό που έκανε καριέρα αργά. Ελπίζω, μέχρι να φθάσουμε στο σημείο που η Λέστερ θα θέλει μονοψήφιο αριθμό βαθμών για να κατακτήσει το πρωτάθλημα, να βρίσκομαι στην οιστρηλασία που απαιτείται για να χαιρετίσω το αουτσάιντερ και να το αποθεώσω με άδολο ενθουσιασμό και όχι, ακόμα, στη βαριά και φορτική προμέση ηλικία. 



Η Λέστερ ως ηλικιακή αμφιβολία Η Λέστερ ως ηλικιακή αμφιβολία Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 6:28 PM Rating: 5
Powered by Blogger.