Α. Τσιοτσιόπουλος: Καλά τα παραμύθια, μα καλύτερο να δείχνεις την πραγματικότητα

Συνέντευξη στον Λεωνίδα Μπούτιβα

Το να μιλάς με έναν ηθοποιό, με έναν άνθρωπο της τέχνης, έχει πάντα το ενδιαφέρον του. Το να μιλάς όμως με έναν αντιστάρ όπως ο Αντώνης Τσιοτσιόπουλος, είναι κάτι το διαφορετικό. Τον Αντώνη τον είδα πρώτη φορά να παίζει στο ΔΕ Variète, παράσταση στην οποία το properman.gr είναι χορηγός επικοινωνίας και με το που πήρα στα χέρια μου την μπροσούρα της παράστασης, μου γεννήθηκε η επιθυμία να μιλήσω μαζί του. Γράφει, παίζει, σκηνοθετεί, αν πηδήξει και καμία milf στην παράσταση, θα είναι ο Παπακαλιάτης της εναλλακτικής σκηνής, σκέφτηκα. Αλλά έφαγα άκυρο, καθώς, όπως μου αποκάλυψε, δεν του αρέσουν οι μεγάλες και δεν σκέφτεται να κάνει και τέτοιου είδους καριέρα.

Το ραντεβού δόθηκε στον «Μπλε Παπαγάλο», ένα μαγαζί σε μία τέρμα αστική περιοχή κοντά στο κέντρο της Αθήνας, όπως τα τοπία στα οποία εκτυλίσσονται οι ιστορίες του ΔΕ Variète. Έφτασε φυσικά αργοπορημένος όπως κάθε καλλιτέχνης που σέβεται τον εαυτό του, αλλά ζήτησε συγγνώμη αρκετές φορές (!), ενώ πλήρωσε και τους καφέδες γιατί «τα λάθη πληρώνονται». Η κουβέντα μαζί του ήταν ένα ταξίδι μεταξύ τέχνης, αστικής κουλτούρας, κρίσης και καθημερινότητας και φυσικά κατάφερα να τον εκνευρίσω, όπως κάθε δημοσιογράφος που σέβεται τον εαυτό του. Παρά ταύτα, έφυγα κερδίζοντας έναν φίλο και μάλιστα τόσο ευχάριστο, που θα τον ήθελε ο καθένας στην παρέα του. Απολαύστε τον…

Πρώτα απ’ όλα θα ήθελα να σε ρωτήσω γιατί επιλέξατε να κάνετε Variète, ένα θέαμα δηλαδή με το οποίο δεν είναι εξοικειωμένος ο κόσμος, με όποιο ρίσκο αυτό συνεπάγεται.

Κοίταξε να δεις, εμείς αυτό θέλαμε να κάνουμε. Θέλαμε η παράσταση να είναι σαν μια βόλτα στα στενά του ιστορικού κέντρου της Αθήνας, ένα κυριακάτικο πρωινό. Ξέρεις, απ’ αυτές που ξεκινάς να περπατάς και βρίσκεις στο δρόμο καλλιτέχνες με το καπέλο γυρισμένο, που σου ζητούν κανένα ψιλό για να την παλέψουν. Ξεκινήσαμε με τα σκετσάκια, ακολούθησαν οι τραγουδιστές και αποφασίσαμε να βάλουμε και τα ακροβατικά, τους περφόρμερ κτλ κτλ. Το αποτέλεσμα το γουστάραμε και έτσι καταλήξαμε στο ΔΕ Variète. Άλλωστε, για να είμαστε ειλικρινείς, το θέατρο έχει πήξει από τα ίδια και τα ίδια. Βλέπεις νέο κόσμο να παρουσιάζει συνεχώς κλασικά έργα που τα έχουμε δει δεκάδες φορές, τα έχουμε διαβάσει, τα έχουμε φάει, όπως λέμε, στη μάπα. Λείπει το κείμενο, το διαφορετικό, η έμπνευση…

Είδα την παράσταση και μπορώ να πω ότι μου θύμισε μια τέτοια βόλτα στο Μοναστηράκι, απ’ αυτές που κατέληγαν σχεδόν πάντα στον μεγάλο Σαμψών. Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν το γεγονός ότι το Δε variéte πραγματεύεται την καθημερινότητα, πράγμα πολύ σπάνιο.

Ναι, είναι η αλήθεια πως η καθημερινότητα αποτελεί το μεγαλύτερο μέρος της παράστασης. Γιατί ωραία είναι τα παραμύθια, αλλά πολλές φορές είναι καλύτερο να δείχνεις στον κόσμο την πραγματικότητα. Αυτό που βλέπει στο δρόμο μέσα από μία άλλη, χιουμοριστική σκοπιά. Και η καθημερινότητα, όσο δύσκολη και αν έχει γίνει, πάντα βγάζει γέλιο.


Κάτι ακόμα που με εντυπωσίασε στην παράσταση, είναι η χρήση των ημιπαραβατικών χαρακτήρων, όπως το πρεζάκι ή ο «Φλογομπάφος». Δεν βλέπουμε συχνά τέτοιους χαρακτήρες είναι η αλήθεια.

Δεν ξέρω γιατί το θέατρο τους αποφεύγει, πραγματικά. Ακόμα και οι παραστάσεις που φτιάχνουν νέες θεατρικές ομάδες, δεν έχουν τέτοια τυπάκια. Και είναι υποκριτικό, γιατί τα θέατρα που παίζονται είναι σε περιοχές που δεν θα τις έλεγες και high class και πολλές φορές τελειώνει η παράσταση και πέφτεις πάνω σε έναν από τους περίεργους τύπους που παίζουν στο ΔΕ Variète. Παρά ταύτα φαίνεται πως δεν έχει φτάσει ακόμα το θέατρο να τους αποδεχθεί και να τους ανεβάσει στο σανίδι.

Τώρα που ανέφερες τα νέα παιδιά και το μοντέρνο θέατρο, βλέπεις άλλες παραστάσεις; Τι σου αρέσει να παρακολουθείς;

Κοίτα, δεν έχω πολύ χρόνο και έχω παρεξηγηθεί πολλές φορές με φίλους που μου λένε να πάω να δω μια παράσταση. Αλλά δεν είναι εύκολο, δεν υπάρχει καθόλου χρόνος, καθώς εκτός από το θέατρο, πρέπει να κάνω και μία … κανονική δουλειά για να την παλέψω. Όταν όμως τα καταφέρνω και πάω σε κάποια παράσταση, είμαι πολύ καλός θεατής, παρακολουθώ τα πάντα ευχάριστα, άσχετα αν την επομένη μπορεί να πω "τι μαλακία είδα χθες". Ξέρεις, όταν κάνεις την ίδια δουλειά, βλέπεις και με άλλο μάτι μια παράσταση. Σκέφτεσαι τα όσα έχει τραβήξει ο ηθοποιός για να φτάσει να την παρουσιάσει, το τρέξιμο, τη δουλειά που έχει κάνει και τον συμπονάς.

Αλήθεια, από αυτά που βλέπεις, πιστεύεις ότι έχει ανέβει το θέατρο στην εποχή της κρίσης;

Αυτό μου λένε και αυτό βλέπω και από τις παραστάσεις που παίζω. Και το Σουρελαϊκέν που παίζεται στο «Baumstrasse» στο Βοτανικό, όσο και το ΔΕ Variète πηγαίνουν πολύ καλά και βλέπω ολοένα και περισσότερο νέο κόσμο να έρχεται. Γενικά ο κόσμος ενδιαφέρεται για το θέατρο και αυτό το δείχνουν και οι 1.500 παραστάσεις που έχουν ανέβει φέτος στην Αθήνα!

Έχει βοηθήσει και η χαμηλότερη τιμή στο εισιτήριο; Γιατί σαν θέαμα έχει γίνει πιο φθηνό το θέατρο.

Κοίτα, είναι αρκετά φθηνό το εισιτήριο, αλλά και πάλι ο κόσμος δεν είναι ευχαριστημένος. Πολλές φορές μου λένε "12 ευρώ εισιτήριο για να δω μία παράσταση;" Δίκιο έχει και αυτός από την πλευρά του, αλλά για παράδειγμα στο ΔΕ Variète παίζουμε δέκα άτομα. Κάτι δεν πρέπει να πάρουμε κι εμείς; Ο θεατής έρχεται, περνάει καλά, γελάει, εμείς που τρέχουμε όλη μέρα δεν πρέπει να βγάλουμε τουλάχιστον ένα μεροκάματο;

Μίλησες για μεροκάματο. Πώς πήρες την απόφαση να γίνεις ηθοποιός; Να ακολουθήσεις ένα τόσο επισφαλές επάγγελμα;

Α, αυτή είναι μια αστεία ιστορία. Με το θέατρο συναντήθηκα τυχαία. Βασικά έπρεπε κάτι να πω στη μάνα μου, όταν αποφάσισα να μην δώσω εξετάσεις. Μου λέει: «καλά δεν θα δώσεις πανελλήνιες; Και τί θα κάνεις στη ζωή σου;" "Θα γίνω ηθοποιός", της είπα. Είχα διαβάσει στο βιβλίο του Σχολικού Επαγγελματικού Προσανατολισμού ότι για να μπεις στη δραματική χρειάζεται να πεις δύο μονολόγους, να απαγγείλεις ένα ποίημα και να πεις ένα τραγούδι και είπα "αυτό θα κάνω".


Και με τη συγγραφή και τη σκηνοθεσία πώς συναντήθηκες;

Γράφω γιατί το γουστάρω. Γουστάρω να αράζω και να σκαρώνω δυο χαρακτήρες να μιλάνε και κάπου στη συνέχεια να σκάει ένας τρίτος και να χτυπάει την πόρτα και να γίνεται το χάος. Μου αρέσουν οι ιστορίες, ξεφεύγω και γι’ αυτό γράφω και γράφω πολύ. Όσον αφορά στη σκηνοθεσία, αυτή έρχεται από μόνη της αν κάνεις τα άλλα δύο. Έχεις γράψει ένα σκετς, το έχεις σκεφτεί, παίζεις σε αυτό, άρα το σκηνοθετείς για να κάνεις τη σκέψη σου πραγματικότητα. Είναι κάτι που έρχεται μόνο του.

Και από τι εμπνέεσαι για να γράψεις;

Η καθημερινότητα και αυτά που βλέπω γύρω μου είναι η κύρια έμπνευσή μου. Για παράδειγμα, στο ΔΕ Variète το σκετσάκι με το κάμπινγκ που έχει γράψει ο Μάκης (Παπαδημητράτος) είναι βγαλμένο από την πραγματικότητα. Κάνουμε χρόνια ελεύθερο κάμπινγκ στη Γαύδο κι εκεί παίζουν τυπάκια σαν τον Φλογομπάφο, καβατζόπουστες, πώς να το πω; Ή το σκετς με τον ΠΑΣΟΚο είναι βγαλμένο από την καθημερινότητα, μίας άλλης εποχής σίγουρα, αλλά την καθημερίνοτητα.

Πολύ ωραία όλα αυτά αλλά, για να είμαστε ειλικρινείς, δεν είναι και τόσο εμπορικά. Δεν σκέφτηκες ποτέ να γράψεις κάτι πιο εμπορικό, να κάνεις καριέρα;

Προσπαθώ να αφήνω στην άκρη τη ματαιοδοξία μου και τα έχω καταφέρει αρκετά καλά μέχρι τώρα. Δεν είμαι ο τύπος του "κάνω καριέρα με οποιοδήποτε κόστος". Έχω διαχωρίσει τα πράγματα στο μυαλό μου και πορεύομαι με αυτό τον τρόπο ήρεμα. Δεν ζηλεύω τον τύπο που πέτυχε κάνοντας κάτι ιλουστρασιόν κι έχοντας φιλήσει κατουρημένες ποδιές. Ναι, είναι επιτυχημένος, Ο.Κ., αλλά στη δική του δουλειά, όχι σε αυτό που κάνω εγώ. Εγώ κάνω άλλη δουλειά, αυτός άλλη. Εμένα μου αρέσει να παίζω αυτό που γουστάρω, όχι να χάσω τον εαυτό μου για να πάρω μία θέση σε έναν μεγάλο θίασο ή στο σινεμά, την τηλεόραση κτλ.

Στο σινεμά σε είδα στο Τσίου, που είχε γίνει τρελή επιτυχία. Κάθε παρέα και μια ατάκα από την ταινία. Τι σχέση έχεις με τη μεγάλη οθόνη;

Μου αρέσει πολύ το σινεμά και σαν δουλειά αλλά και σαν θέαμα. Θεωρώ ότι ένας άνθρωπος μπορεί πραγματικά να διασκεδάσει στο σινεμά και είναι κρίμα που ο κόσμος κλείνεται στο σπίτι του και βλέπει από την τηλεόρασή του τις ταινίες. Ο κινηματογράφος είναι μαγεία. Η οθόνη, η επαφή με τον κόσμο στην αίθουσα και στο bar κατά τη διάρκεια του διαλείμματος, είναι άλλο πράγμα.

Διάβασα για την εμφάνισή σας στο «Σταυρό του Νότου» στο σχήμα της Ματούλας Ζαμάνη. Με τη μουσική ποια είναι η σχέση σου; Τι μουσική ακούς;

Κοίτα, μου αρέσει το έντεχνο πολύ και γούσταρα να πηγαίνω συχνά και να ακούω τη Ματούλα, το Θανάση, τον Μάλαμα. Αλλά τώρα τελευταία έχει γίνει μόδα και με έχει χαλάσει λίγο ο κόσμος που σκάει. Βέβαια έχει και τα καλά του, γιατί τώρα τελευταία παίζουν ωραία γκομενάκια σε χώρους που δεν έπαιζαν παλιά, όπως ο Σταυρός του Νότου (γέλια). Πέρα από την πλάκα, μου αρέσουν τα πράγματα να είναι αυθεντικά. Γι’ αυτό τα τελευταία χρόνια έχω κάνει μια στροφή στο λαϊκό. Το προτιμώ, γιατί ξέρεις πως θα πας σε ένα καταγώγιο να ακούσεις τη μουσική που γουστάρεις και ξέρεις τι πρέπει να περιμένεις και τι τυπάκια θα συναντήσεις.


Με τη μπάλα ασχολείσαι, ή είσαι της άποψης πως μπάλα και τέχνη δεν πάνε μαζί;

Αυτά είναι μαλακίες. Παλιότερα πήγαινα γήπεδο κανονικά, το γουστάρω αλλά το έχω ψιλοκόψει. Είμαι Παναθηναϊκός. Το τελευταίο ματς που πήγα ήταν με την Καμπάλα και μάλιστα είχα πολύ καιρό να πάω και καταλαβαίνεις ότι δεν ήταν και ό,τι καλύτερο μπορούσα να δω. Μάλιστα θεωρήθηκα και υπεύθυνος από κάποιους κολλητούς για την ήττα, φάση ότι είμαι γκαντέμης κι έτσι. Μάλιστα μετά από καιρό πήρα έναν και του ζήτησα εισιτήριο αλλά μου λέει «για ‘σένα δεν έχει», λες κι ευθύνομαι εγώ για τα χάλια της ομάδας.

Με την τεχνολογία πώς τα πας; Γουστάρεις, ασχολείσαι;

Ναι, έχω facebook (γέλια). Η τεχνολογία είναι ωραία και είναι αλήθεια ότι δίνει ευκαιρία στον κόσμο να επικοινωνήσει. Αυτό που δεν μου αρέσει είναι η απομόνωση που φέρνει. Για να καταλάβεις, μου έκανε μεγάλη εντύπωση, ένα βράδυ που ήμουν σε ένα μπαρ σκοτεινό με την παρέα μου, σηκώνω σε ανύποπτη φάση το κεφάλι μου να ρίξω μία ματιά τριγύρω και έβλεπα παντού φωτισμένα πρόσωπα. Ξέρεις, όλοι κοιτούσαν την οθόνη τους και ήταν σαν σε ταινία τρόμου, με τον δολοφόνο που φωτίζεται ξαφνικά το πρόσωπό του κι έτσι. Και ξέρεις πόσο άσχημα μπορούν να είναι τα πρόσωπα των ανθρώπων όταν είναι ταλαιπωρημένα και ξενυχτισμένα;

Με την πολιτική πως τα πας; Είδα το σκετσάκι με τον ΠΑΣΟΚο και πραγματικά ήταν εξαιρετικό. Πρέπει να είσαι ενημερωμένος για να βγάλεις αυτό το αποτέλεσμα.

Η αλήθεια είναι πως αρέσει και στον κόσμο. Ειδικά σε ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας που ξέρουν τα γεγονότα, τα έχουν ζήσει και τα θυμούνται μέσα από το σκετσάκι αυτό. Σίγουρα δεν αφήνει κανέναν αδιάφορο η πολιτική ή τουλάχιστον δεν θα έπρεπε, μα είναι τόσο κακό το περιβάλλον που έχει δημιουργήσει, που πραγματικά ο κόσμος την απεχθάνεται. Αν τώρα πάρω μεμονωμένα το κομμάτι τέχνη, δεν ξέρω από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω. Είναι πολύ δύσκολο να κάνεις τέχνη σήμερα γιατί παντού βρίσκεις το κράτος απέναντί σου. Όχι μόνο δεν βοηθάει τον πολιτισμό, όπως θα έπρεπε, αλλά συνεχώς ζητάει όλο και περισσότερα. Το αποτέλεσμα είναι να δουλεύεις σκληρά και στο τέλος να μην μένει τίποτα, γιατί πρέπει να πληρώσεις ΙΚΑ, φόρους, τέλος επιτηδεύματος κτλ κτλ. Άσε με, γιατί όσο τα θυμάμαι συγχύζομαι…

Καλά, καλά, χαλάρωσε. Για το μέλλον τι σχέδια έχεις; Τι θα ήθελες να κάνεις;

Υπάρχουν κάποια πλάνα, μα τίποτα το συγκεκριμένο ακόμα. Θα θέλαμε πολύ να κάνουμε το ΔΕ Variète και του χρόνου, να το εμπλουτίσουμε με νέα νούμερα και να κάνουμε μια ακόμα καλύτερη παράσταση για τον κόσμο. Ψάχνομαι και με το σινεμά και θα ήθελα κάποια στιγμή να κάνω ταινία το σκετσάκι με τον ΠΑΣΟΚο, αλλά θέλει πολλή δουλειά. Το βασικό που θέλω είναι να περνάω καλά και να συνεχίζω να κάνω θέατρο και αυτό που μου αρέσει. Απλά πράγματα.


Α. Τσιοτσιόπουλος: Καλά τα παραμύθια, μα καλύτερο να δείχνεις την πραγματικότητα Α. Τσιοτσιόπουλος: Καλά τα παραμύθια, μα καλύτερο να δείχνεις την πραγματικότητα Reviewed by Leonidas Boutivas on 7:30 PM Rating: 5
Powered by Blogger.