Ο Άγριος Σπόρος του Ανθρώπου


Η θεατρική σεζόν ακόμα καλά κρατεί κι έτσι λοιπόν την προηγούμενη εβδομάδα, μετά από παρότρυνση κάποιων συναδέλφων, βρέθηκα στο «Επί Κολωνώ», εκεί που φυτρώνει ένας «Άγριος Σπόρος».

Ένας άγριος σπόρος δια χειρός Γιάννη Τσίρου και σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη, έχει όλα τα εχέγγυα να ανθίσει. Έχουμε και λέμε. Ο Σταύρος είναι ένας βιοπαλαιστής που διατηρεί μια καντίνα σε κάποια παραλία ενός ελληνικού νησιού, προσπαθώντας να εξασφαλίσει τα προς το ζην για τον εαυτό του και για την κόρη του Χαρούλα. Είναι ένας απλός, καθημερινός άνθρωπος της Ελλάδας του σήμερα, ο οποίος μέσα σε μια καντίνα δύο επί τρία στοιβάζει τα όνειρα, τις ελπίδες και τις ανάγκες του. Εκεί, ανάμεσα στις χωριάτικες, τα καλαμάκια, τις μπίρες και τις τηγανιτές πατάτες. Τα πράγματα όμως δεν πάνε κατ’ ευχήν. Γιατί ο Σταύρος ζει σε μια χώρα που προσπαθεί διακαώς να τον ξεγράψει απ’ τα κατάστιχά της, βάζοντας του συνέχεια τρικλοποδιές μέσα από ελέγχους και γραφειοκρατικές στρατηγικές. Ζει σε μια χώρα που σνομπάρει τη χωριάτικη και το μπεγλέρι, που θέλει να έχει, μα περισσότερο να δείχνει, ένα πιο ευρωπαϊκό πρόσωπο. Παρόλα αυτά, ο Σταύρος δε «μασάει» και όντας πάντα ανένταχτος, συνεχίζει να κάνει αυτό που πρέπει: να ζει. Όταν ένας Γερμανός τουρίστας εξαφανίζεται μυστηριωδώς, όλα τα βλέμματα πέφτουν πάνω του. Βρίσκεται ξαφνικά ύποπτος, με ενδείξεις που, εκτός από στοιχεία αστυνομικού περιεχομένου, μπλέκουν και το πολιτικοκοινωνικό του είναι. Κρίνεται ύποπτος γιατί σφάζει αρνιά, γιατί πίνει μπίρες και ακούει λαϊκά, επειδή χρωστάει το κατιτίς του στο δημόσιο. Επειδή είναι λογάς και οξύθυμος πού και πού. Απέναντι στους ξένους αστυνομικούς ντετέκτιβς που έχουν φτάσει στο νησί, κρίνεται γι’ αυτό που είναι, γι’ αυτήν την μπάσταρδη ανένταχτη ψυχή που κουβαλάει. Είναι αυτός απέναντι στον καθωσπρεπισμό τους. Τους φαίνεται άξεστος, του φαίνονται ψεύτικοι. Ακόμα και η μακρόχρονη φιλία του με τον Έλληνα αστυνομικό, την οποία παρακολουθούμε απ’ την αρχή της παράστασης, ραγίζει, αφού η ελληνική αστυνομία δεν μπορεί να αμφισβητήσει τα συμπεράσματα της αυθεντίας, γερμανικής, ολλανδικής ή γαλλικής.


Ο Σταύρος, όμως, δεν χαμπαριάζει. Κλονίζεται για λίγο και φοβάται, αλλά ακόμα κι όταν του γκρεμίζουν την καντίνα του (την ελπίδα του) - γιατί πρέπει πια να την γκρεμίσουν κι ας αποδείχτηκε ότι ο Σταύρος δεν έχει καμία ανάμειξη με την εξαφάνιση, πρέπει να ξεβρωμίσει ο τόπος από καντίνες και σφαγεία – εκείνος σαν ακούραστο σκυλί κινεί για αλλού. Θα την ξαναχτίσει τη ζωή του. Θα συνεχίσει να υπάρχει. Θα φυτρώσει. Κι αν τον διώξουν κι απ’ τον επόμενο σταθμό, θα πάει αλλού. Κι αλλού… κι αλλού…

Γιατί υπάρχει. Και δεν μπορεί κανείς να τον διαγράψει απ’ το χάρτη μονομιάς.

Οι συμβολισμοί του έργου υπάρχουν παντού και είναι εύκολο να αποκρυπτογραφηθούν. Όσο όμως κι αν εφορμούν από τη σύγχρονη κοινωνικοπολιτική κατάσταση, απ’ το ποιοι επιτέλους μπορούμε και θέλουμε να είμαστε, νομίζω πως τελικά ανάγονται σε ένα γενικό, πανανθρώπινο συμπέρασμα: ο άνθρωπος υπάρχει και θα συνεχίσει να υπάρχει ό, τι κι αν γίνει. Θα σπέρνει μοναχός του τη ζωή του και θα φυτρώνει. Κι όσο κι αν κάποιοι, ενδεχομένως κι εγώ, διαφωνούν με την αυθαιρεσία των καντίνων ή των χρεών ή του «Ελληνάρα», κανείς δεν μπορεί, πιστεύω, να έρθει αντιμέτωπος με το θάρρος του Σταύρου. Με το κουράγιο που κουβαλάει απ’ τα γεννοφάσκια του. Ως Έλληνας. Ως άνθρωπος, απ’ την αρχή του χρόνου.

Ο Σπυριδάκης δίνει τα ρέστα του, με ψύχραιμο και κατασταλαγμένο υποκριτικό τρόπο. Η σκηνοθεσία άψογη, απλή και γι’ αυτό λειτουργική. Επιτέλους ένα θέατρο χωρίς περιττά τεχνάσματα, φωνές και πειράματα. Επιτέλους λίγη απλή και αληθινή τέχνη (να με συγχωρείτε, μεταμοντέρνα μου θέατρα, αλλά χρειαζόμαστε και λίγο κλασικό θέατρο πού και πού).

Για κατακλείδα δεν θα ταίριαζε κάτι περισσότερο από τους στίχους του Χριστιανόπουλου:  «και τι δεν κάνατε για να με θάψετε, όμως ξεχάσατε πως ήμουν σπόρος».


Ο Άγριος Σπόρος του Ανθρώπου Ο Άγριος Σπόρος του Ανθρώπου Reviewed by Εύα Φωτεινιά on 6:30 PM Rating: 5
Powered by Blogger.