X-Files: Η Μεγάλη Επιστροφή


Του ρου ρου ρου ρου ρου…. Πόσο διψούσα να ξανακούσω αυτήν τη μουσική! Και να που χρόνια μετά, οι τηλεοπτικοί δέκτες αναμεταδίδουν και πάλι την αγαπημένη σειρά των 90’s, με τον Μώλντερ και τη Σκάλλυ σε νέες, εξωγήινες φυσικά, περιπέτειες. Με το που έμαθα πριν από μερικούς μήνες τα ευχάριστα, πορώθηκα και συμπαρέσυρα στον X-παροξυσμό μου και τους γύρω μου.

Η μεγάλη βραδιά έφτασε και το πρώτο επεισόδιο των X-Files ήρθε να επιβεβαιώσει ότι κάποιες, ενίοτε ανόητες, τηλεοπτικές καψούρες, δεν τελειώνουν ποτέ. Ήρθε όμως και να με εκθέσει στους υπόλοιπους – υποψήφια παρ’ ολίγον θύματα του X-προσηλυτισμού που έκανα μανιωδώς και μάλιστα αμισθί: «Μα καλά, αυτή είναι η σούπερ γαμάτη σειρά, που δεν πρέπει να χάσουμε;».

Η αλήθεια είναι πως το επεισόδιο-επιστροφή είναι κάπως χλιαρό. Στην ουσία μας επανασυστήνει τους ήρωες και μας υπενθυμίζει τα βασικά στοιχεία του story τους και τα κύρια χαρακτηριστικά της ιδιοσυγκρασίας τους. Ακούγονται ξανά οι επικές φράσεις «The truth is out there», «I want to believe» και «Scully, are you ready for this?» και οι πάλαι ποτέ φαν της σειράς αλαλάζουν, ενώ οι νεοσύλλεκτοι σφυρίζουν αδιάφορα.


Οκ, ρε παιδιά, το πρώτο ήταν αναγνωριστικό, ας δούμε και το δεύτερο πριν το καταδικάσουμε. Στο δεύτερο επεισόδιο λοιπόν, το νερό αρχίζει να μπαίνει στο αυλάκι και βλέπουμε ξανά τους ήρωες να κατασκοπεύουν σε σκοτεινά δωμάτια κρατώντας τους φακούς τους. Το νήμα της υπόθεσης είναι αρκετά ελκυστικό και όχι αυτοτελές, όπως παλιά. Μένει να δούμε πώς θα εξελιχθεί. Το πιο ενδιαφέρον όμως, κατ’ εμέ, είναι ότι οι ρόλοι φαίνεται να αντιστρέφονται κάπως. Ο Μώλντερ αρχίζει να ξετυλίγει ένα κουβάρι πραγματικότητας (!) στο οποίο μηχανορραφούν άνθρωποι κι όχι παράξενα όντα και η Σκάλλυ, αν και στην αρχή το παίζει δύσκολη, είναι εκείνη που τον παροτρύνει να συνεχίσουν την έρευνα (τα θέλει ο οργανισμός της). Το τρίτο επεισόδιο δε, λέγεται ότι είναι το πιο δυνατό, με πολύ σασπένς και συμπάθεια. Θα δείξει.


Ανεξάρτητα όμως απ’ τους λόγους για τους οποίους αγαπώ τα X-Files, ο κυριότερος των οποίων δεν μπορεί παρά να είναι το άλλοθι που μου δίνουν για να πιστέψω, έστω για λίγο, κάτι μη ορθολογικό, καταλήγω στο ότι είναι ξεπερασμένα. Οι ιστορίες τους στις μέρες μας θυμίζουν λίγο «ψεκασμένους» και φαντάζουν γραφικές. Το σημαντικότερο όμως, είναι ότι πλέον υπάρχουν απείρως καλύτερες σειρές για να δεις, οι οποίες τότε είτε δεν υπήρχαν, είτε το ελληνικό κοινό δεν είχε πρόσβαση σε αυτές. Το σκηνοθετικό και ερμηνευτικό κομμάτι της σειράς είναι φτωχό εν συγκρίσει με τα αριστουργήματα που… υπάρχουν εκεί έξω. Τουλάχιστον, έτσι κι αλλιώς ως σειρά, δεν προβάλλει το αμερικανικό life style και δεν φαίνεται άκαιρο, ίσως γιατί άκαιρο ήταν πάντα. Προσωπικά, θα συνεχίσω να το βλέπω γιατί ο Μώλντερ είναι εφηβικός έρωτας και γιατί έτσι, τιμής ένεκεν. Θα σταματήσω όμως την εθελοντική μου εκστρατεία προς άγραν νέων φαν. Γιατί, τελικά, κάποια πράγματα ανήκουν μόνο στα 90’s και σε όσους (θέλουν να) τα θυμούνται.

ΥΓ: Σκάλλυ κορίτσι μου, πόσο έχεις τραβηχτεί; Σαν να μην πέρασε μια μέρα…
X-Files: Η Μεγάλη Επιστροφή X-Files: Η Μεγάλη Επιστροφή Reviewed by Εύα Φωτεινιά on 8:30 PM Rating: 5
Powered by Blogger.