Γι’ αυτά αγάπησα τον Έκο


Διάβασα το πρωί για τον χαμό του μεγάλου ουμανιστή Ιταλού συγγραφέα, Ουμπέρτο Έκο και η θλίψη μου χτύπησε την πόρτα. Μία θλίψη σαν κι αυτήν που σέρνεται στο διαδίκτυο της τελευταίες μέρες στα status φίλων, γνωστών και αγνώστων, για τον θάνατο του Παντελή Παντελίδη! Μάλιστα έγινε ακόμα μεγαλύτερη, όταν διάβασα πως έφυγε χθες το βράδυ, νικημένος από τον καρκίνο, την ώρα που εγώ έβγαινα έξω για να διασκεδάσω. Όχι πως θα άλλαζε κάτι αν το είχα διαβάσει χθες, πάλι θα έβγαινα, μα είναι περίεργο να διαβάζεις ότι ένας άνθρωπος που σε συντρόφευσε στα δύσκολα, αφήνει τον μάταιο ετούτο κόσμο όταν εσύ διασκεδάζεις…

Γιατί η αλήθεια είναι πως ο Έκο μου κράτησε ώρες ατελείωτες συντροφιά και μου άλλαξε τη ζωή. Όχι όμως με τον τρόπο που θα περίμενε κάποιος, δηλαδή μέσα από τα ογκώδη και δύσκολα αριστουργήματα σαν το «Εκκρεμές του Φουκό» ή το «Μπαουντολίνο». Μέσα από δύο μικρά και άγνωστα στον πολύ κόσμο, αυτά που είχαν να κάνουν με τη σημειωτική, μία επιστήμη που ανέπτυξε όσο κανένας άλλος και την μοιράστηκε απλόχερα με εμάς, τους κατά πολύ φτωχότερους στο μυαλό.


«Η σημειολογία στην καθημερινή ζωή» και «Σημειώματα σημειολογίας κ.α.» είναι οι τίτλοι των δύο αυτών μικρών βιβλίων που για τέσσερα και πλέον χρόνια δεν βγήκαν από την τσάντα που έπαιρνα μαζί μου καθημερινά. Δύο βιβλία τα οποία αποτελούνται από μικρά κείμενα του Έκο που δημοσιεύτηκαν σε εφημερίδες την εποχή που δημοσιογραφούσε στις μεγαλύτερες εφημερίδες της Ιταλίας και κρύβουν μέσα τους μικρές διατριβές για την καθημερινότητά μας.

Τέσσερα ολόκληρα χρόνια, κάθε μεσημέρι, έπαιρνα το τρένο για τα Κάτω Πατήσια και τα γραφεία της εφημερίδας «Score Live» όπου δούλευα τότε και άνοιγα το μικρό πράσινο βιβλίο ή το άλλο το κίτρινο, όποιο έπιανα τυχαία, για να διαβάσω για απίστευτα πράγματα. Για τα γυμνά που κατακλύζουν περιοδικά και τηλεόραση, για τα τέρατα της πρώτης σελίδας, για τη δεισιδαιμονία που είναι στην υπηρεσία της πολιτικής εξουσίας, για το φετιχισμό στην τέχνη, για αριστερούς αντιδραστικούς, για τα χαλύβδινα ψεύδη αλλά και τη μορφολογία του ψέματος. Όλα αυτά τα μικρά κείμενα, που το καθένα απ’ αυτά είχαν μέσα τους περισσότερη φιλοσοφία από όση είχα ποτέ διανοηθεί ότι θα μπορούσα να διαβάσω.


Τα βιβλία αυτά λοιπόν βγήκαν από την τσάντα μου μία μέρα πριν παρουσιαστώ στο κρύο στρατόπεδο της Τρίπολης, για να μπουν σε έναν μεγάλο σάκο μαζί με άλλα αριστουργήματα, όπως το «Εκατό χρόνια μοναξιάς», που όποιος δεν το έχει διαβάσει στο στρατό είναι σαν να μην το έχει διαβάσει καθόλου… Και εκεί η ίδια ιστορία. Κάθε φορά που ένιωθα ότι ο εγκέφαλός μου σπογκοποιείται από διαταγές και παραγγέλματα, επέστρεφα στον αγαπημένο μουσάτο φιλόσοφο για να με βοηθήσει να την παλέψω. Και την πάλεψα καλά είναι η αλήθεια μέχρι σήμερα, με όπλο όσα μου έμαθαν οι ιστορίες του και κυρίως ένα και βασικό, να αγαπώ τον άνθρωπο και να πιστεύω σε αυτόν. Να έχω αυτόν μοναδικό σημείο αναφοράς από το οποίο ξεκινούν όλα τα άλλα και που σε αυτόν καταλήγουν.

Για όλα αυτά λοιπόν τον αγαπώ. Για όλα αυτά στενοχωρήθηκα αλλά και για τα δύο βιβλία που μέχρι το πρωί σκονίζονταν στην βιβλιοθήκη μου και δεν είναι πλέον στην τσάντα μου, με ό,τι και αν αυτό συνεπάγεται…


Γι’ αυτά αγάπησα τον Έκο Γι’ αυτά αγάπησα τον Έκο Reviewed by Leonidas Boutivas on 1:52 PM Rating: 5
Powered by Blogger.