Περηφάνια και, κυρίως, προκατάληψη


Pax Americana. Είναι η λεγόμενη «αμερικανική ειρήνη». Είχε χρησιμοποιήσει τον όρο ο Τζον Κένεντι, για να δείξει ότι δεν είναι χρειαζούμενη. Η αμερικανική ειρήνη είναι, προφανώς, η ησυχία στα πιο κρίσιμα γεωγραφικά σταυροδρόμια του κόσμου (τα πιο πρόσφορα), που επιβάλλεται με όπλα από τις ΗΠΑ.

Ο Μπαράκ Ομπάμα το είδε αλλιώς. Η αντιπολίτευση του Προέδρου των ΗΠΑ είναι το Κογκρέσο και τα περισσότερα μέλη του είναι υπέρ της Pax Americana και αντίθετα με τον τρόπο του Χαβανέζου, ο οποίος δεν βλέπει- όπως και ο Τζον Κένεντι- με ποιον τρόπο θα μπορεί να υπάρξει ειρήνη με τρόμο. Δυστυχώς, στην περίπτωση του Ομπάμα και ευτυχώς, στην περίπτωση του Τζορτζ Μπους τζούνιορ, η θητεία του Προέδρου των ΗΠΑ, όπως συμβαίνει και στην Ελλάδα, κρατάει το πολύ οκτώ χρόνια. Μετά πρέπει να βγει νέος πρόεδρος.

Αυτήν τη στιγμή έχει ξεκινήσει η εκλογική διαδικασία, που θα ολοκληρωθεί στις 8 Νοεμβρίου του 2016 και που θα βγάλει τον νέο Πρόεδρο των ΗΠΑ. Αυτήν τη στιγμή, όπως όλα δείχνουν, ο ένας τελικός υποψήφιος θα είναι Ρεπουμπλικανός και ο άλλος Δημοκρατικός. Στο κόμμα των Ρεπουμπλικανών υπάρχει το όνομα του Ντόναλντ Τραμπ. Στους Δημοκρατικούς η Χίλαρι Κλίντον ήταν η πρώτη που έθεσε υποψηφιότητα, στις 12 Απριλίου 2015. Οι εκλογικές αναμετρήσεις ξεκίνησαν μέσα στα δύο κόμματα, για να βγουν οι υποψήφιοι για τις εκλογές. Στην Αϊόβα η Χίλαρι επικράτησε του Μπέρνι Σάντερς και ο Τεντ Κρουζ έκανε την έκπληξη με αντίπαλο τον Τραμπ. Στο Νιου Χάμσαϊρ, όμως, ο Σάντερς βγήκε στον αφρό και ο Τραμπ νίκησε. Και εδώ αρχίζουν τα προβλήματα. Διότι μπορεί να ήταν αστείο όταν ο τελευταίος, δισεκατομμυριούχος, έθεσε υποψηφιότητα, αλλά όταν κερδίζει σε μία πολιτεία και, άρα, οι πιθανότητές του έχουν δομή, τότε το θέμα γίνεται σοβαρό. Κυρίως διότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι... πολιτείες και δεν αποτελούν κανονική χώρα και άρα μπορεί να γίνει οτιδήποτε τρελό: να βγει και να βγει ξανά Πρόεδρος ο Ρίτσαρντ Νίξον, να βγει και να βγει ξανά ο Ρόναλντ Ρίγκαν, να βγει και να βγει ξανά ο Τζορτζ Μπους τζούνιορ και να είναι τώρα υποψήφιος το αισθητικό ισοδύναμο του Νίκου Αλέφαντου με την οικονομική διαφορά των εκατομμυρίων δολαρίων στην άκρη. Αλλά ασχέτως με τον Τραμπ- ο οποίς, ως τώρα, είναι γνωστός για την ατάκα «youre fired», που σημαίνει «απολύεσαι»- αυτό που με απασχολεί περισσότερο είναι πώς αποδομείται, σιγά σιγά, η Χίλαρι Κλίντον. Ξανά.

Του χρόνου τον Οκτώβρη η Χίλαρι θα γίνει 70 χρονών. Ο Μπέρνι Σάντερς είναι ήδη 74. Ο Τραμπ κλείνει τα 70 φέτος τον Ιούνη. Και όμως, ο πλήρης παραλογισμός είναι πως οι Αμερικάνοι θεωρούν ότι η Χίλαρι είναι γριά. Ο ρατσισμός προς τις γυναίκες ξεκινά από τη μέση ηλικία και συνεχίζεται, αυξανόμενος προοδευτικά. Είναι ξεκάθαρα πρόβλημα βαρύτητας. Δεν υπάρχει κάτι που να αποδομείται πιο σιγά από ένα ηλίθιο δόγμα και στις ΗΠΑ οι μεγάλες γυναίκες αντιμετωπίζουν κάθε λογής πρόβλημα ώστε να γίνουν αποδεκτές. Για αυτό πανηγυρίζουμε και εμείς, μαζί με όλο τον υπόλοιπο κόσμο, για την κάθε Σίρλεϊ ΜακΛέιν και την κάθε Μέριλ Στριπ, που καταρρίπτουν το χρόνο και διατηρούν το κεκτημένο του σεβασμού ενώ δεν είναι απόμαχες.


Η Χίλαρι είναι, προφανώς, καταπληκτική πολιτικός. Είναι σύζυγος ενός Προέδρου που θεωρείται επιτυχημένος και, τουλάχιστον, ήταν σοβαρός. Έστω και με τη δική του Pax Americana στο Βελιγράδι. Κρατάει μία μετριοπαθή στάση απέναντι στα φεμινιστικά ζητήματα, τα οποία υπάρχουν όπως υπήρχαν πάντα και σκέφτεται πολιτικά, ως σύγχρονη πολιτικός. Ο Τραμπ, από την άλλη, βρίζει: τους πρόσφυγες, τους ομοφυλόφιλους, ό,τι προκύψει. Είναι ξεκάθαρα ρατσιστής και έχει τον λόγο του παράφρονος συντηρητικού.  Κι όμως, βγήκε πρώτος στο Νιου Χάμσαϊρ. Θα βγει και αλλού. 

Πόσοι αιώνες πρέπει να περάσουν ώστε η μάζα να διαιρεθεί σε ένα άθροισμα λογικών όντων και να αντιμετωπίζει έτσι τις καταστάσεις, αντί να υπάγεται σε έναν από τους άγραφους κανόνες της συμβολικής κυριαρχίας, εκεί που η βία είναι νόμιμη ανεξαρτήτως διαμαρτυρίας;

Πριν ξεκινήσουν οι εκλογές στις πολιτείες, άρχισαν να βγαίνουν «σκάνδαλα» της Χίλαρι για τους ηθικολόγους. Συνεχίζεται ως και τώρα. Η Κλίντον εκπροσωπεί την οικογένεια, το σύζυγό της, Μπιλ και τα παιδιά της. Το πρώτο που διέρρευσαν ήταν ότι όταν ο σύζυγός της δίδασκε σε πανεπιστήμιο, οι περισσότεροι μαθητές του τον θεωρούσαν ομοφυλόφιλο. Το άλλο, ως πλήρη αντίθεση, ήταν μία καταγγελία μίας γυναίκας ότι έπεσε θύμα βιασμό από το σύζυγό της και εκείνη συγκάλυψε το γεγονός. Το τρίτο, ότι ένας εκπρόσωπός της έδωσε τις δηλώσεις μίας ομιλίας που δεν είχε δώσει η ίδια ακόμα, με αντάλλαγμα μία καλή κριτική. Ένα άλλο έκανε λόγο ότι διεμήνυσε στην κόρη της πως πρέπει να μείνει έγκυος, για να κερδίσει την ευαισθησία του κοινού, λίγο αφού έμεινε κόρη η έγκυος του Τραμπ.

Την ίδια στιγμή, το μέτωπο των υπόλοιπων υποψηφίων παραμένει άσπιλο. Άθικτο σαν υμένα παρθένας. Πέρα από την υπεράσπιση της Χίλαρι- δεν μπορώ να φανταστώ πολιτικό να διαγράφει μία μακρά πορεία χωρίς πράξεις που αποτελούν ηθική ποινή- τα μέτρα και τα σταθμά αυτήν τη στιγμή είναι εντελώς διαφορετικά.

Η Χίλαρι είναι γυναίκα, μεγάλη σε ηλικία και τίποτα σπουδαίο σε εμφάνιση. Αλλά, όπως είχε σατιρίσει και η Τίνα Φέι στο γραφείο ειδήσεων του Saturday Night Live, δεν φάνηκε να ενοχλούνται οι Αμερικάνοι από τον Ρόναλντ Ρίγκαν, που ήταν ακριβώς το ίδιο πράγμα. Όταν έγινε Πρόεδρος, ήταν 70 χρονών. Όποιος και να γίνει Πρόεδρος φέτος, θα είναι ο μεγαλύτερος στην ιστορία των ΗΠΑ. 
Εκτός από τη Χίλαρι. Που, δυστυχώς, δεν θα γίνει Πρόεδρος.

Δεν είναι τύχη που οι ΗΠΑ δεν είχαν ποτέ γυναίκα Πρόεδρο. Αν είναι μικρή, είναι ανίκανη. Αν είναι μεγάλη, είναι άχρηστη. 
Περηφάνια και, κυρίως, προκατάληψη Περηφάνια και, κυρίως, προκατάληψη Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 5:16 PM Rating: 5
Powered by Blogger.