Ρεβανσισμός, κωλοπαιδισμός και δεν βαριέσαι αδερφέ


Είπα από χθες να μην γράψω για τον Παντελίδη. Άλλωστε στις σελίδες αυτού του site φιλοξενείται το καλύτερο κείμενο που διάβασα για το συμβάν, αυτό του Λευτέρη. Κράτησα λοιπόν το πληκτρολόγιό μου σιωπηλό αλλά δεν κατάφερα να κάνω το ίδιο και με το ποντίκι μου, καθώς το μεσαίο μου δάχτυλο έπαθε κράμπα από το scrolling στα social media ενώ γινόμουν κι εγώ ξενιστής του πιο viral θανάτου. Διάβασα πολλά, είδα βίντεο και αναλώθηκα σε μία υποθετική συζήτηση κατά τη διάρκεια του Άντερλεχτ-Ολυμπιακός, αφού για μία ακόμα φορά η ομάδα δεν βλεπόταν.

Για να είμαι από την αρχή ξεκάθαρος, θέλω να πω πως δύσκολα θα δονούσαν τα ηχεία του σπιτιού μου στίχοι και μουσική του Παντέλου. Αλλά, διάολε, είμαι πιστός στο δόγμα ότι για να διασκεδάσεις χρειάζεται μπουζούκι κι εκεί ο Παντέλος, όσο ευτραφής κι αν ήταν, έβρισκε πάντα τρόπο να χωρέσει στη βραδιά και να απογειώσει την παρέα. Μία τέτοια βραδιά και μάλιστα Πρωτοχρονιάς του χρωστάω, όταν απελπισμένοι ξεκινήσαμε από το σπίτι για όπου μας βγάλει και βρεθήκαμε στην πόρτα του κατάμεστου «Teatro» χωρίς κράτηση και μπήκαμε τελικά να διασκεδάσουμε! Και διασκεδάσαμε πραγματικά με αυτό το τυπάκι, που εύκολα χαρακτήρισα τίμιο, καθώς σε αντίθεση με τις βεντέτες της ρεκλάμας, τίμησε με το τραγούδι του τα λεφτά που ακουμπήσαμε.

Αυτή λοιπόν ήταν όλη και όλη η σχέση μου με τον Παντελίδη και για να είμαι ειλικρινής στενοχωρήθηκα για το θάνατό του τόσο, όσο με ενός άλλου άγνωστου νεαρού άνδρα. Μέχρι εκεί και πιστεύω ότι αυτό είναι το υγιές. Αυτό που κατά την άποψή μου δεν είναι υγιές, είναι αυτό που ακολούθησε στα media κάθε τύπου. Και δεν μιλάω για τη στενοχώρια που εξέφρασαν κάποιοι, που κατά τη γνώμη μου ακόμα και αν ένιωθαν έτσι θα έπρεπε να το κρατήσουν για τον εαυτό τους, αλλά για τους άλλους, τους περίεργους.

Ο Παντελίδης, ήταν ένας άνθρωπος που η σύγχρονη Ελλάδα θα χαρακτήριζε αυτοδημιούργητο και αυτό φαίνεται πως ενοχλούσε κάποιους. Αν και δεν είχε την καλύτερη φωνή και οι στίχοι του ήταν κάπως ασύνδετοι ή ακαταλαβίστικοι πολλές φορές, είχε καταφέρει να κάνει κάτι που είναι πραγματικά δύσκολο: να αρέσει στον κόσμο. Και όταν λέω κόσμο, εννοώ όλους. Στις κομμώτριες και στους δικηγόρους, στις λαϊκές γειτονιές αλλά και στα ΒΠ. Αυτό λοιπόν ο νεοέλληνας δεν μπορεί να το χωνέψει και εύκολα του βγαίνει ο ρεβανσισμός, όταν τα πράγματα πάνε στραβά, γι’ αυτόν που τα κατάφερε.


Αλλά στην περίπτωση αυτή ο ρεβανσισμός, εύκολα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί κωλοπαιδισμός, εξαιτίας της φύσης του γεγονότος. Καταλαβαίνω την κατάσταση στην οποία μπορεί να βρίσκονται κάποιοι τα χρόνια της οικονομικής κρίσης και ίσως αύριο μεθαύριο να βρεθεί και ο καθένας από εμάς σε κάποια παρόμοια. Μοιραία το χλιδάτο και το λουσάτο μπορεί να τους εξοργίζει και να αποζητούν ρεβάνς, αλλά για να πάρεις ρεβάνς πρέπει να υπάρχει και αντίπαλος. Στην περίπτωση λοιπόν τη συγκεκριμένη δεν υπάρχει, οπότε το δάχτυλο που κραδαίνουν φωνάζοντας «καλά να πάθει γιατί…» απευθύνεται στο πουθενά. Έτσι γίνεται κωλοπαιδισμός ο ρεβανσισμός, που από τη φύση του έχει αρνητική χροιά.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα όμως δεν είναι ούτε αυτό. Είναι η παθητική στάση που έχουν όλοι οι υπόλοιποι απέναντι σε όσους κωλοπαιδίζουν, το «δεν βαριέσαι αδερφέ». Δεν είμαι fan των σταυροφοριών των social media και δεν θα ήθελα να γεμίσουν τοίχοι με αρνητικά σχόλια για όσους προσπαθούν να πάρουν τη ρεβάνς από τον νεκρό Παντελίδη και την ονειρική ζωή του τα τελευταία χρόνια. Αλλά δεν είμαι υπέρ ούτε των σχολίων για έναν θάνατο γενικά και αφού έγινε το δεύτερο γιατί να μην γίνει το πρώτο;

Γιατί να μην ξεκινήσει μία κουβέντα για το πώς θα έπρεπε να ψάχνουμε εμείς τον τρόπο να γίνουμε σαν αυτόν, ο καθένας στον τομέα του, και όχι να τον σιχτιρίζουμε που τα κατέφερε; Γιατί από ένα τόσο ιδιαίτερο περιστατικό να μην πάει μπροστά η μικροκοινωνία του καθενός; Δεν είμαι ιδεαλιστής, αλλά ένας θάνατος θα μπορούσε να βοηθήσει, εφόσον τελικά συνέβη το μοιραίο. Να μην σταθούμε στο αν ήταν καλός τραγουδιστής, καλό παιδί ή ένας μέτριος διασκεδαστής. Να μιλήσουμε για κάτι άλλο πιο βαθύ, τόσο που δεν χωράει στα social media και στον αβαθή τους τοίχο. Να κερδίσουμε κάτι, να πάμε παρακάτω από το τίποτα…
Ρεβανσισμός, κωλοπαιδισμός και δεν βαριέσαι αδερφέ Ρεβανσισμός, κωλοπαιδισμός και δεν βαριέσαι αδερφέ Reviewed by Leonidas Boutivas on 9:13 PM Rating: 5
Powered by Blogger.