Θαυμασμός για την Παπαγγελή


Η Έλλη Παπαγγελή είναι αυτό που αποκαλείται «τούμπανο». Μιλάμε για απίστευτο παιδί. Είναι πανθομολογούμενο, δεν χρειάζεται να το πει κάποιος. Υπάρχουν, όμως, πολλά «τούμπανα» στην Ελλάδα.
Οι ωραίες Ελληνίδες (είτε προέρχονται από τη φυλή των Ιώνων, είτε από κάποια άλλη φυλή που κατέβηκε για να γίνει αυτό που λέμε «Ελλάδα» και που εννοούμε τη σύγχρονη μορφή, που επικυρώθηκε στις 9 Ιουνίου 1948, με την επίσημη προσάρτηση των Δωδεκανήσων, είναι από τις ωραιότερες γυναίκες του κόσμου. Και παρόλα αυτά, δουλεύουν σερβιτόρες σε καφετέριες, καθαρίστριες, εκπαιδευόμενες και με ελάχιστες πιθανότητες καριέρας στα νομικά γραφεία. Η Παπαγγελή, από την άλλη, ό,τι ποστάρει γίνεται είδηση. Και ό,τι γράφει είναι προκλητικό, σε βαθμό που παράγεται και αναπαράγεται από ιστοσελίδες υψηλής θεαματικότητας και επιδέχεται σχολιασμού. Αναγκάζει τον κόσμο και αξιόλογους αρθρογράφους να ασχολούνται μαζί της, έστω και για να στηλιτεύσουν αυτά που γράφει.

Δεν θα γινόταν κάτι από αυτά, όμως, αν δεν ήταν όμορφη.

Το τελευταίο «αριστούργημά» της ήταν ότι «στα 15 της διάβασα Μαρξ και αποφάσισα να μη γίνω κομουνίστρια επειδή ο Μαρξ λέει βλακείες».

Η ατάκα από μόνη της μοιάζει με μνημείο ηλιθιότητας, αλλά είναι έτσι;

Νομίζω πως όχι. Η Έλλη Παπαγγελή είναι προϊόν της ανδροκρατίας. Το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα της ανδρικής φράσης, «εγώ, αν ήμουν σαν εσένα, θα ήμουν εκατομμυριούχος», με τις παραλλαγές «πρωθυπουργός», «θα εξουσίαζα τον κόσμο». Διάφορα τέτοια. Η Παπαγγελή έπιασε το βαθύ νόημα: ότι αν μπορούσε να είναι προκλητική και με τη λαγνεία που προκαλεί, θα μπορούσε να κάνει τον κόσμο να χορεύει στο ρυθμό του δυνητικού ταμπούρλο της σαν αρκούδα που έχει πιει ένα κουβά νες καφέ φραπέ ατέλειωτη ευχαρίστηση μετά από χειμερία νάρκη. Είναι κακόγουστος ο τρόπος, αλλά καλό γούστο στο να προκαλείς δεν υπάρχει, ειδικά αν έχεις το σύμπλεγμα να μην είσαι γλάστρα. Η Παπαγγελή έχει προβάδισμα. Αυτά που γράφει, ακόμα και τώρα που η υπερπληροφόρηση είναι από μόνη της πολύ κουρασμένη από τη δουλειά που ρίχνει, κάνουν τους συμμετέχοντες να αναμένουν περισσότερα.

Με αυτό δεν υπονοείται ότι λέει απαραιτήτως ψέματα.  Α, όχι: μπορεί να σκέφτεται όντως ότι το 2003 κατάλαβε όντως τι ήθελε να πει ο Μαρξ και ότι αν το κοίταζε ξανά το 2016 δεν θα έβρισκε διαφορά. Μπορεί όντως να ζει στην ψευδαίσθηση που την ήθελε έτοιμη στα 15* για να αντιλαμβάνεται τη σοφία του κόσμου. Το σίγουρο είναι πως παίρνει μία εκδίκηση σε έναν κόσμο που αντιλήφθηκε πως μπορεί να την «κράζει» από απόσταση, αλλά δεν μπορεί να της αρνηθεί κάτι από κοντά. Αυτό το κόλπο είναι θαυμάσιο. Και είναι θεμιτό.

*Θυμάστε πώς ήσαστε στα 15; Ήσαστε στο μέσο της μόνης εποχής της ζωής σας που νομίζατε ότι τα γνωρίζετε όλα. Ό,τι διαβάζατε, αν δεν ήταν κατανοητό, ήταν σίγουρα λάθος. Και είναι σχεδόν βέβαιο ότι δεν βρίσκεστε σε μία θέση να θυμάστε όσα υποστηρίζατε στα 15 σας ή, αν θυμάστε, να κάνετε τον κόπο να τα τσεκάρετε ξανά για να διαπιστώσετε τις διαφορές. Εννοείται ότι υπάρχουν παιδιά που ανοίγουν το «Κεφάλαιο» στα 15 και εννοείται ότι πρέπει να το διαβάσεις μετά τα 30 για να έχεις γνώμη.


Διότι όσο οι υπόλοιπες αναλώνονται σε ευαισθησίες- ή ψάχνουν ένα πλούσιο πορτοφόλι για να κάνουν διακοπές σε κότερα- η Παπαγγελή επαφίεται στον εαυτό της και στην έλξη που νιώθει προς τη δημοσιότητα. Νιώθει και το υπερεπείγον του χρόνου, ότι τώρα βρίσκεται στο πικ της εξωτερικής εμφάνισής της. Το σύμπλεγμα κατωτερότητας των ωραίων κοριτσιών που έχουν ακούσει τόσες φορές πόσο όμορφα είναι σε σημείο που να στρέφουν την προσοχή τους στο πνεύμα και την κατήφεια που δημιουργεί η υποτιθέμενη γνώση, η Παπαγγελή το παρατήρησε με ένα σουρεαλιστικό τρόπο: όταν δημιουργεί αντίδραση σε όποιον παραλογισμό σκαρφιστεί, δημιουργεί ένα υπόβαθρο δόξας και νιώθει ότι κινεί τα νήματα σαν δημιουργός κουκλοθεάτρου. Άντρες που θα έπεφταν στα πόδια της και γυναίκες που τη ζηλεύουν παράφορα, δημιουργούν ένα κοινό που τονίζει την αυταρέσκειά της μέσα από τη διαφωνία. Το παν στα social media είναι η ανανεώσιμη επιθυμία για να πεις τη γνώμη σου (σαν αυτό που κάνω τώρα δηλαδή). Δεν θα μπορούσες να συζητήσεις από κοντά με τη συγκεκριμένη κοπέλα για δεύτερη φορά, αν έλεγε τη συγκεκριμένη γνώμη. Ωστόσο, η αναγνώριση της βίωσης σε μία κοινωνία με φυλετικό ρατσισμό και συμπόνια της δίνει το δικαίωμα να εκφράζει μία ακραία άποψη, πίσω από τον υπολογιστή, που στην πραγματικότητα είναι μία φάκα. Τη φαντάζομαι, σε μία στιγμή αληθινής ταυτόχρονης σοφίας για όλο τον κόσμο, όταν ουδείς θα ασχοληθεί με κάτι που έχει πει, μπροστά στον υπολογιστή της, να αναρωτιέται αν έχει κάποιο λάθος το λειτουργικό, για ποιο λόγο δεν έχει υπάρξει απήχηση από το κοινό της, τι έχει συμβεί. Να φυσάει και να ξεφυσάει και να ζητάει από κάποιο φίλο της «να δεις τι γίνεται με το ποστ που ανέβασα, διότι νομίζω ότι έχει χαλάσει το κινητό μου», μέχρι να της πει τη μαύρη αλήθεια, ότι δεν έχει ασχοληθεί κάποιος με αυτό που έγραψε. Νομίζω ότι θα καταρρεύσει, ότι ο κόσμος της θα συντριβεί και ότι θα πάθει κεραυνοβόλα κατάθλιψη από την οποία θα κάνει χρόνια να συνέλθει.

Μία από τις αγαπημένες μου κινηματογραφικές σκηνές είναι εκείνη στο «Beautiful Mind», όταν ο Τζον Νας αναλύει σε δύο φίλους του, με τους οποίους βρίσκεται μπροστά σε μία παρέα τεσσάρων κοριτσιών, ότι για να έχει επιτυχία το επικείμενο φλερτ πρέπει να αφήσουν την όμορφη μόνη της. Αν όλοι πάνε στην όμορφη, οι άλλες θα ξινίσουν και το πιθανότερο είναι ότι η απόρριψη θα είναι διπλή, διότι η πρώτη θα έχει επιβεβαιώσει της εμφάνισης το ασφαλές και οι υπόλοιπες θα έχουν αρνηθεί το δεύτερο ρόλο τους. Αν μοιραστούν, όμως, οι τρεις φιλενάδες της καλλονής θα είναι θετικές μόνο και μόνο εξαιτίας του γεγονότος ότι μία παρέα αγοριών θα έχει απορρίψει εκείνη που κανονικά θα έπρεπε να πέσει με τα μούτρα πάνω της.

Γεγονός είναι ότι πολλά από εκείνα τα ξυπνοπούλια που θα πούλαγαν μούρη στο «τούμπανο», λέγοντάς του ότι «αν ήμουν όπως εσύ, θα ήμουν ο μπήξε ή ο δείξε», έπεσαν στη φάκα μίας γυναίκας πανέξυπνης, η οποία λογικά έχει διαβάσει και έχει καταλάβει με το δικό της πρίσμα κάποιες καταστάσεις. Αλλά και που δεν εννοεί αυτά που λέει, επειδή την τρέφει το «κοινό» της, της χαρίζουν δόξα τα «θύματά» της. Της δίνουν διαφήμιση, να γίνεται viral. Ξέρει ότι στο τέλος αυτό που λέει δεν θα έχει σημασία, όσο η δύναμη που της έδωσε η αποδοχή της πρόκλησης από ορδές ηλιθίων, που βιάστηκαν να πουν πόσο άμυαλη ή ανόητη είναι, αλλά που της υποκλίνονται. Για αυτόν το λόγο, έχει κερδίσει τη δική μου εκτίμηση και τον θαυμασμό, αφού, στην τελική, δεν πρέπει να είναι διατεθειμένη να υπακούει στις συνισταμένες της ανδρικής βίας, όπως αυτή προκύπτει σε κάθε βήμα (και όπως πολύ καλά την υπακούουν άγαρμπες γυναίκες, οι οποίες είναι σκληροπυρηνικές προστάτιδές της). Για μία και μοναδική φορά ασχολούμαι μαζί της, μόνο για να πω ότι αυτό που κάνει είναι well played. Και ότι υπάρχουν τρόποι για όλες. Διότι εκτός του γεγονότος ότι η αξιοπρέπεια είναι καθαρά υποκειμενική, είναι εκπληκτικό πόσο λίγο χώρο σου αφήνει για πράξεις που δεν θα (σκέφτεσαι ότι) είναι αξιόποινες. Τόσο λίγο που αποκλείεται να το έκανες εσύ στον εαυτό σου: στο μεταλαμπάδευσαν οι δικοί σου και το μακρινό και κοντινό παρελθόν. Από εκεί και ύστερα, είναι θέμα γούστου να τη χρησιμοποιείς χωρίς να εκχυδαΐζεις καταστάσεις. Η εμφάνιση της Παπαγγελή είναι το γούστο της. Κάτι που επιβεβαιώνουν όλοι οι ακόλουθοί της, που βιάζονται να πουν την κακία τους για μία κοπέλα που αν την είχαν ενώπιος ενωπίω δεν θα μπορούσαν να αρθρώσουν λέξη και θα ήταν, δυνητικά, με ένα λουρί περασμένο στο λαιμό έτοιμοι να φύγουν μαζί της, ακόμα και αν αυτή, με την κακία ντίβας, τους έσπρωχνε πίσω.
Θαυμασμός για την Παπαγγελή Θαυμασμός για την Παπαγγελή Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 6:02 PM Rating: 5
Powered by Blogger.