Όταν κάποιοι σορτάρανε τη φτωχοποίησή μας

Κατ’ αρχάς, μη λάβετε υπόψιν σας την μπουρδολογία των τελευταίων ημερών, που θέλει το «Μεγάλο Σορτάρισμα» ακατανόητο σε όποιον δεν κατέχει την οικονομική ορολογία και χάσετε αυτήν την αξιόλογη ταινία. Η μόνη απορία που θα σας μείνει, δεν θα είναι τι είναι σορτάρισμα ή ενυπόθηκο δάνειο, αλλά πώς γίνεται την πτώση του τζένγκα να την προέβλεψαν τόσο λίγοι.

Ας δούμε όμως τη βασική υπόθεση της ταινίας: Στα μέσα της δεκαετίας του 2000, κάποιοι outsiders του χρηματιστηριακού κόσμου αντιλαμβάνονται ότι πρόκειται να ξεσπάσει μια μεγάλη οικονομική κρίση και προσπαθούν να κινηθούν κόντρα στο τραπεζικό σύστημα και στο οικονομικό ρεύμα της εποχής και να ποντάρουν, να στοιχηματίσουν ότι θα έρθει η κρίση και ο κόσμος δεν θα πληρώνει τα δάνειά του. Οι outsiders αυτοί, είναι διαφόρων λογιών φρούτα. Το golden boy που θέλει μόνο να πλουτίσει, νερντάκια που θέλουν απλώς μια ευκαιρία, άνθρωποι του συστήματος που όμως πια το μισούν, μια ημιαυτιστική μαθηματική ιδιοφυία. Όλοι προβλέπουν το κραχ και μετά από το πρώτο σοκ, άλλοι από αυτούς τρομάζουν και θέλουν να μηνύσουν τις τράπεζες, άλλοι εξαγριώνονται και βρίζουν θεούς και δαίμονες, όλοι όμως αποφασίζουν να κάνουν τη μεγάλη μπάζα. Ποντάρουν όλοι στο ίδιο άλογο, όμως ο Αστραχάν αποδεικνύεται μουλάρι κι αυτό είναι το χειρότερο. Είτε η αγορά και το σύστημα δεν πήραν χαμπάρι τι γινόταν ακόμα κι όταν ο πύργος ήδη έπεφτε, είτε τα γνώριζαν όλα κι όμως δεν άφησαν ούτε το σκύλο ούτε την πίτα όπως πρέπει.


Πρόκειται για μια ταινία που οριοβατεί ανάμεσα στη σάτιρα, το δράμα και την κωμωδία (όπως και η ζωή μας μετά το 2008 εξάλλου). Η σκηνοθετική άποψη είναι απλή, χωρίς φανφάρες και πυροτεχνήματα, μα με κάποια τρικ που αποτυγχάνουν στη λειτουργικότητά τους, χωρίς ωστόσο να ενοχλούν. Το δυνατότερο, κατ’ εμέ, κομμάτι της ταινίας είναι το ερμηνευτικό. Ο Κρίστιαν Μπέιλ στα καλύτερά του, μια ήρεμη γιγάντια ερμηνευτική δύναμη. Ο Ράιαν Γκρόσλινγκ απολαυστικά και ουσιαστικά παρών στο κλίμα της ταινίας και ο Στιβ Καρέλ αυθεντικός και δυναμικός. Οι υπόλοιποι, δευτερεύοντες ήρωες κάτω από τη μαρκίζα, καλοί και αυτοί, εκτός απ’ τον Πητ, που και στη μαρκίζα είναι και πέρασε και δεν ακούμπησε.

Συνοψίζοντας, το Μεγάλο Σορτάρισμα είναι μια ταινία επίκαιρη, αιχμηρή, ενίοτε αστεία. Μια γλυκόπικρη σάτιρα η οποία μας υπενθυμίζει πώς φτάσαμε ως εδώ, ποιος είναι το μεγάλο και ποιος το μικρό ψάρι και που σίγουρα θα φτάσει ως τα Όσκαρ. 


Όταν κάποιοι σορτάρανε τη φτωχοποίησή μας Όταν κάποιοι σορτάρανε τη φτωχοποίησή μας Reviewed by Εύα Φωτεινιά on 7:53 PM Rating: 5
Powered by Blogger.