Μακριά από την πόρτα μας


Παρακολουθώ εδώ και πολύ καιρό το προσφυγικό και τον τρόπο που εξελίσσεται, με τη δυστυχία να έχει γεμίσει ολόκληρη την Ελλάδα. Πολλές φορές μάλιστα έχω εξοργιστεί σε συζητήσεις με τους γύρω μου ή βλέποντας τις εικόνες στις ειδήσεις και τις σελίδες των εφημερίδων. Μία οργή που δεν λέει να σβήσει όσο η προσφυγική κρίση βαθαίνει και το πρόβλημα γίνεται ακόμα μεγαλύτερο, την οποία όμως προσπαθώ με νύχια και με δόντια να την στρέφω προς την κατάλληλη μεριά και να μην πέφτω στο εύκολο λάθος να τα βάλω με τον δύσμοιρο άνθρωπο που περπάτησε το ένα δέκατο του πλανήτη για να καταφέρει ζήσει. Γι’ αυτό ήθελα να γράψω σήμερα για την εύκολη στοχοποίηση των προσφύγων, σε αντίθεση με τη δύσκολη για τον Έλληνα πολίτη παραδοχή ότι το κράτος του παραπαίει.

Θυμάμαι τις πρώτες μέρες που οι πρόσφυγες έκαναν την εμφάνισή τους είτε στο λιμάνι του Πειραιά είτε στην πλατεία Βικτωρίας, τότε που το πρόβλημα ήταν διαχειρίσιμο κατά τα επίσημα χείλη. Θυμάμαι λοιπόν φίλους, συμπολίτες, γνωστούς και αγνώστους να είναι θετικά διακείμενοι προς τους πρόσφυγες και να προσπαθούν να βοηθήσουνε με όποιο τρόπο ήταν δυνατό. Ανθρωπιά, συμπόνια, μέχρι και νόμπελ ειρήνης φτάσαμε να ζητάμε για τη στάση των συμπατριωτών μας εκεί που έφταναν οι πρόσφυγες σαν ενδιάμεσος σταθμός για την γη της επαγγελίας τους.


Όλα αυτά όμως μέχρι να κλείσουν τα σύνορα. Δεν θα κρίνω την απόφαση των συνευρωπαίων, καθώς αυτό είναι δουλειά της ιστορίας και δεν είμαι διατεθειμένος να την αφήσω άνεργη. Αυτό που μπορώ να κρίνω είναι η στάση μας απέναντι σε αυτούς. Οι φωνές που παλιότερα έλεγαν πως δεν πρέπει να βρίσκονται εδώ, πλήθυναν άμεσα κάτω από το φόβο να παραμείνουν στη χώρα μας, ανάμεσα στον αστικό ιστό. Και παρά το γεγονός ότι καταλαβαίνω αυτή την αλλαγή, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί κανείς δεν στρέφει τα βέλη του προς το πολιτικό προσωπικό, που ενώ από τα εμφανή αποτελέσματα είναι αποτυχημένο, δεν σταματάει να λέει πως η κατάσταση είναι υπό έλεγχο. Γιατί μας είναι τόσο δύσκολο να παραδεχτούμε ότι το κράτος μας δεν είναι ικανό να διαχειριστεί τις μεταναστευτικές ροές, να προσφέρει ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης και να ζητήσουμε να γίνει κάτι γι’ αυτό.

Είναι ευκαιρία να στραφούμε απέναντι στο πραγματικό πρόβλημα και όχι σε ανθρώπους που δεν μπορούν να κάνουν κάτι άλλο από το να περπατάνε, να κατασκηνώνουν όπου μπορούν και την επόμενη μέρα να συνεχίζουν το ταξίδι τους προς τα εκεί που φαίνεται να υπάρχει ελπίδα. Να ζητήσουμε ευθύνες απ’ αυτούς που δεν κατάφεραν με την εξωτερική πολιτική τους να κρατήσουν τα σύνορα ανοιχτά, να κάνουν hot spots εκεί που πραγματικά έπρεπε να γίνουν, να πάρουν κονδύλια για να τους ταΐσουν και να τους προωθήσουν στην υπόλοιπη Ευρώπη. Είναι ευκαιρία για αυτοκριτική αλλά κυρίως για να διατηρήσουμε την μνήμη μας ακμαία, μέχρι την επόμενη φορά που θα μας καλέσουν στις κάλπες.
Μακριά από την πόρτα μας Μακριά από την πόρτα μας Reviewed by Leonidas Boutivas on 6:30 PM Rating: 5
Powered by Blogger.