Ο ουτοπικός σοσιαλιστής του στυλ

Ο Κίνγκ Κάμπελ Ζιλέτ έβγαλε πολλά χρήματα από τα ξυραφάκια, μα πέθανε σχεδόν χρεοκοπημένος το 1932 από το οικονομικό κραχ, οραματιζόμενος μια άλλη, ιδανική κοινωνία

Αν ζούσε σήμερα, σίγουρα θα έγραφε ένα βιβλίο για τις γενειάδες που έχουν κατακλύσει ολόκληρο τον κόσμο. Ίσως να είχε χρεοκοπήσει από αυτή την ιδιότυπη «ξυριστική κρίση» που διανύουμε εδώ και περίπου μία δεκαετία. Ο λόγος για τον Κινγκ Κάμπελ Ζιλέτ, τον άνθρωπο που κατάφερε να κάνει το όνομά του συνώνυμο του ξυρίσματος.

Τον ήρωα του στυλ μίας άλλης εποχής που εκτός από επιτυχημένος επιχειρηματίας, ήταν και ένας διακεκριμένος πολιτικός συγγραφέας με ιδέες που φαίνεται ότι ασπάζεται ο σύγχρονος καπιταλισμός, 161 χρόνια ακριβώς μετά τη γέννησή του! Έγραψε τρία βιβλία, «Η ανθρώπινη εξέλιξη» (1894), «Παγκόσμια Επιχείρηση» (1910) και «Λαϊκή Επιχείρηση» (1924) μαζί με τον συγγραφέα και ομοϊδεάτη του Άπτον Σινκλέρ και κινητοποίησε ισχυρούς άνδρες για να κάνει το ουτοπικό πραγματικότητα.

Η ιστορία του πάνω κάτω είναι γνωστή, δεδομένου ότι όλοι μας έχουμε κρατήσει μία από τις λεπίδες του. Γύρισε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Αμερικής δουλεύοντας προκειμένου να βοηθήσει την οικογένειά του, η οποία χτυπήθηκε από τη μεγάλη πυρκαγιά του Σικάγου το 1871. Το 1901 κατάφερε να κάνει το όνειρο για φτηνές ανταλλακτικές λεπίδες πραγματικότητα, ιδρύοντας την American Safety Razor Company, που πούλησε από τότε εκατομμύρια ξυραφάκια σε ολόκληρο τον κόσμο και συνεχίζει να το κάνει επιτυχημένα.


Αυτό που δεν γνωρίζει ο πολύς κόσμος είναι το συγγραφικό του έργο. Ο Ζιλέτ ήταν ένας από τους μεγαλύτερους οραματιστές της γενιάς του, ενταγμένος στο ρεύμα του ουτοπιστικού σοσιαλισμού. Πίστευε ότι η βιομηχανία θα έπρεπε να ελέγχεται από μία και μόνη επιχείρηση, η οποία θα ήταν υπό λαϊκό έλεγχο και ότι όλοι οι Αμερικανοί θα έπρεπε να ζουν σε μια γιγαντιαία πόλη, τη Μητρόπολη, η οποία θα ηλεκτροδοτείτο από τους καταρράκτες του Νιαγάρα.

Μάλιστα δεν έμεινε μόνο στην ιδέα αλλά προσπάθησε να κάνει πράξη την σκέψη του για μία «Παγκόσμια Βιομηχανία», πλησιάζοντας τον πρόεδρο Ρούσβελτ, ο οποίος δεν ενδιαφέρθηκε για το εγχείρημα, ενώ αργότερα απευθύνθηκε χωρίς αποτέλεσμα στον κοινωνικό μεταρρυθμιστή Σινκλέρ Λιούις και τον κατασκευαστή αυτοκινήτων Χένρυ Φορντ. Και οι δύο θεώρησαν το πλάνο του μη πραγματοποιήσιμο, με αποτέλεσμα να τερματιστεί άδοξα.


Βέβαια, κάποιες επιμέρους ιδέες των δύο μεγάλων του σχεδίων έγιναν πραγματικότητα, όπως η προσφορά δουλειάς από την κυβέρνηση στους ανέργους, μα δεν ήταν αρκετές για να τροφοδοτήσουν την «Παγκόσμια Επιχείρηση» και την «Μητρόπολη». Λίγα χρόνια αργότερα, ο Άνταμς θα βγάλει το τελικό συμπέρασμα για τον Ζιλέτ. «Ο κόσμος ενδιαφέρθηκε περισσότερο για το καθαρό, βαθύ και ασφαλές ξύρισμα που προσέφεραν τα ξυράφια του Ζιλέτ, παρά για την φιλοσοφία του, με αποτέλεσμα οι περίεργες ιδέες του για την οικονομία και την κοινωνία να ξεχαστούν γρήγορα». Όπως, δηλαδή, όλες οι μεγάλες ιδέες…


Ο ουτοπικός σοσιαλιστής του στυλ Ο ουτοπικός σοσιαλιστής του στυλ Reviewed by Leonidas Boutivas on 8:30 PM Rating: 5
Powered by Blogger.