Τα τρακτέρ της οργής





Δεν ξέρω πόσοι από εσάς έχετε την τύχη να κατάγεστε από χωριό όπως εγώ, μα όσοι την έχετε, θα έχετε σίγουρα και μία κάποια στενή επαφή με το όχημα που ονομάζεται τρακτέρ. Αυτό το επιβλητικό εργαλείο με τις τεράστιες ρόδες που ήρθε στη χώρα μας στα μέσα της δεκαετίας του ’80, για να αλλάξει μία και καλή την αγροτική παραγωγή αυτής της χώρας.

Επίσης, δεν ξέρω πόσοι από εσάς που διαβάζετε προέρχεστε από αγροτική οικογένεια. Εγώ προέρχομαι από μία τέτοια, ασχέτως αν οι γονείς μου, οικονομικοί μετανάστες στην ίδια τους τη χώρα, βρέθηκαν στην Αθήνα για να κυνηγήσουν μία καλύτερη ζωή, εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα. Οι παππούδες μου και οι δύο, είχαν την τύχη ή την ατυχία να είναι αγρότες. Τύχη γιατί βρέθηκαν να δουλεύουν μία ζωή κοντά στην φύση, κάνοντας αυτό που αγαπούσαν - ή έμαθαν τέλος πάντων να αγαπούν - και ατυχία γιατί ήταν αρκετά φτωχοί για να έχουν τρακτέρ και να κάνουν τη δουλειά τους πιο εύκολη. Έφαγαν τη ζωή τους μέσα στα χώματα, τιθασεύοντας τη γη με την τσάπα για να βγάλουν τα προς το ζην και δόξα τω Θεω, μια χαρά τα κατάφεραν, έως ότου επέστρεψαν και οι δύο σε αυτή την ίδια γη που τους ανέθρεψε.

Γιατί τα λέω όλα αυτά; Αφενός γιατί συχνά πυκνά τους θυμάμαι και αφετέρου γιατί το θέμα των ημερών είναι οι αγροτικές κινητοποιήσεις. Ορμώμενος λοιπόν από αυτές, ανάγκασα τον εαυτό μου να θυμηθεί μία φορά που να έκαναν απεργία οι προπάτορές μου. Και μαντέψτε, δεν κατάφερα να θυμηθώ ούτε μία. Μάλιστα, δεν θυμάμαι ούτε να γίνεται ποτέ κουβέντα σε κάποιο από τα δύο σπίτια τους, καθώς παρά το γεγονός ότι ήταν πολιτικοποιημένοι, όσο τους επέτρεπε η μόρφωσή τους, δεν ήταν συνδικαλισμένοι.

Γενικά, από τον τόπο που κατάγομαι, ένα χωριό έξω από το Αγρίνιο, ο όρος συνδικαλισμός φαίνεται να λείπει. Είναι μία κοινωνία δομημένη κατά κύριο λόγο πάνω στην οικογένεια, που δεν αφήνει χώρο για σχέσεις που πηγάζουν από τη δουλειά ή κάτι άλλο, εκτός φυσικά από τη φιλία. Και είναι αλήθεια ότι μου προκάλεσε ιδιαίτερη εντύπωση μία φωτογραφία που κυκλοφόρησε στο δίκτυο και έδειχνε τρακτέρ παρατεταγμένα στον κεντρικό δρόμο του χωριού.
 
Φωτό από την εφημερίδα Συνείδηση με τα τρακτέρ του Αγγελοκάστρου

Τι ήταν αυτό που ξύπνησε, σκέφτηκα, αυτούς τους ανθρώπους και ετοιμάζονται να ξεφύγουν από τις πρακτικές των γονιών τους και των παππούδων τους; Η απάντηση ήρθε εύκολα. Η οργή, που φαίνεται να έχει ξεχειλίσει και να έχει γεμίσει τον κάμπο που τα τελευταία χρόνια αδυνατεί να θρέψει τους παροικούντες του. Έτοιμοι λοιπόν να πάρουν το νόμο στα χέρια τους και να παρατάξουν τα τρακτέρ στην Εθνική οδό, οι αγρότες, και του τόπου μου, ετοιμάζονται για έναν ιδιότυπο αγώνα, διαφορετικό από όλους τους άλλους. Έναν αγώνα στατικό, γι’ αυτούς και τα εργαλεία τους, γεμάτο ταλαιπωρία για τους ίδιους αλλά και για τους ταξιδιώτες της ασφάλτου.

Έναν αγώνα που φαίνεται να γνωρίζουν από την αρχή πως δεν θα έχει ευτυχή κατάληξη, δεδομένου ότι στόχος του είναι να αλλάξει κάτι που φαντάζει προαποφασισμένο και έχει να κάνει με το ασφαλιστικό, αλλά και το φορολογικό. Αγώνα που, για να είμαστε ειλικρινείς, πολλοί απ’ αυτούς δεν καταλαβαίνουν, όπως δεν θα καταλάβαιναν ούτε ο Νίδας ούτε ο Αλέκος, οι δικοί μου παππούδες, που προτιμούσαν να ακονίζουν τα τσαπιά τους τέτοια εποχή, από το να ασχολούνται με τον συνδικαλισμό.

Και ασχέτως αν έχουμε αγροτικές ή όχι ρίζες, θα πρέπει να σταθούμε στο πλευρό τους, παραχωρώντας με την ανοχή μας το δικαίωμα στον αγώνα, όσο ανούσιος και αν φαντάζει στα μάτια μας. Γιατί είναι πολύ πιθανό να βρεθούμε κι εμείς στη θέση τους και μάλιστα σύντομα, δεδομένου ότι ακόμα και αν δεν ξέρεις καν κατά πού πέφτει το κοντινότερο χωράφι ή τι είναι η φρέζα, το ασφαλιστικό αφορά όλους μας. Αυτούς που εργάζονται με φόρμα ή εκείνους που πηγαίνουν στη δουλειά τους με γραβάτα, τους μικρούς και τους μεσαίους, εμένα αλλά και εσένα…
Τα τρακτέρ της οργής Τα τρακτέρ της οργής Reviewed by Leonidas Boutivas on 7:30 PM Rating: 5
Powered by Blogger.