Η τσόχα που μου έφαγε τη ζωή



Θυμάμαι ακόμα τη μέρα που η μητέρα μου μου επέτρεψε να αφήσω τη θαλπωρή και την ασφάλεια του σπιτιού μου για να κοιμηθώ για πρώτη φορά σε αυτό του Νίκου, του παιδικού μου φίλου. «Θα τα προσέχω εγώ τα παιδιά, μην ανησυχείς» είπε η κυρία Νούλα στην πόρτα, απευθυνόμενη στη μητέρα μου, την ώρα που εγώ με τον Νίκο είχαμε ήδη διασχίσει το σαλόνι και τρέχαμε για το δωμάτιο του μεγάλου του αδερφού, που έκρυβε κάτι το οποίο έπρεπε οπωσδήποτε να δω, όπως μου είχε πει στο τηλέφωνο. 

Λογικά το μυαλό σας πήγε στο πονηρό. Και δεν έχετε άδικο. Για γυναίκα μιλούσε ο Νικολάκης. Την πρώτη και μοναδική που γνωρίζαμε εκείνη την εποχή. Την μπάλα, αλλά σε μία μορφή που δεν είχα ξαναδεί, σε αυτή του Subbuteo. Το σπάνιο τότε, όσο και σήμερα, μεγάλο κουτί με το γήπεδο και τους ζωγραφισμένους ποδοσφαιριστές απ’ έξω, είχε φτάσει από τη Γερμανία, δώρο του νονού του για τα Χριστούγεννα και ήταν ένας άλλος κόσμος για εμάς. Ένας κόσμος που σημάδεψε τη ζωή μας.
Τα πράγματα ήταν απλά, αν και οι οδηγίες στα Γερμανικά. Μία τσόχα, 22 ποδοσφαριστές, τέρματα και μία μπαλίτσα πλαστική. Το στήσαμε πρόχειρα μέσα στη βιασύνη μας, για να καταλάβουμε γρήγορα πως το παιχνίδι αυτό δεν είναι σαν τα άλλα. Δεν παίζεται στα γρήγορα. Δύο ώρες αργότερα, ήδη ψάχναμε τραπέζι και μανταλάκια να το τεντώσουμε, ενώ τις επόμενες μέρες ασχολούμασταν μόνο με το πώς θα βελτιώσουμε την ποδοσφαιρική μας εμπειρία.

Έγινε σύσκεψη στην παρέα - από εκείνες τις καλές - και αποφασίστηκε γρήγορα μέρος των χρημάτων μας από τα Χριστούγεννα να διατεθούν για τις βελτιωτικές εργασίες του γηπέδου. Ο πατέρας του Δημήτρη ανέλαβε να βρει την εργολαβική εταιρεία που έφερνε εκείνο τον καιρό τα υπόλοιπα μέρη του Subbuteo και γρήγορα συγκεντρώθηκε το ποσό, που έκανε την αλάνα «Λα Μπομπονέρα». Μεγάλες εξέδρες, ταμπλό για το σκορ, δύο νέες ομάδες, προβολείς, καινούργια δίχτυα για τα τέρματα και τρεις νέες μπάλες.


Ένα μεγάλο κόντρα πλακέ, δωρεά του ξυλουργού στη γωνία, φιλοξένησε τον αγωνιστικό χώρο και το δώμα, πρώην σκοτεινός θάλαμος του φωτογράφου θείου του, άνοιγε τις πόρτες του κάθε απόγευμα για να φιλοξενήσει τους μεγάλους τελικούς των κόκκινων απέναντι στους μισητούς μπλε και τον μαυρόασπρων κόντρα σε μία ομάδα που έμοιαζε με την Μπάγερν. Οι μάχες ήταν μέχρι τελικής πτώσης με κανόνες λειψούς, μεταφρασμένους στα γρήγορα από τη νονά, μιας και τα τηλέφωνα τότε στην Γερμανία ήταν πιο ακριβά και από ό,τι ένα αεροπορικό ταξίδι σήμερα στην χώρα της μπύρας και του λουκάνικου. 

Οι τσακωμοί έδιναν και έπαιρναν, με τους χαμένους να ζητούν ρεβάνς στην μπασκέτα του Jordan, η οποία ήταν πρόχειρα δεμένη στην πέργκολα της ταράτσας που αποτελούσε τον περιβάλλοντα χώρο του γηπέδου. Και οι μέρες περνούσαν χαρούμενα και τα στοιχήματα με τρόπαιο μία Fanta έγιναν θεσμός, μαζί με τις Lila Pause και τις 3Bit, τον μέτριο φραπέ και το τσιγάρο λίγα χρόνια αργότερα. Και οι νικητές κουνούσαν την ερυθρόλευκη Παλαιστινιακή που ήταν κρεμασμένη στον τοίχο, χαμηλώνοντας τους Iron Maiden για να ακουστεί η καζούρα, ενώ χρόνια αργότερα συζητούσαν, γυαλίζοντας τον παίκτη, για την Μαρία που ήθελε σινεμά το Σάββατο και έκανε αδύνατη την διεξαγωγή των τελικών. Και πηγαίναμε όλοι σινεμά για την παρέα αλλά και για να δούμε τα στραβωμένα μούτρα της Μαρίας που ο δικός της κουβάλησε πάλι όλους αυτούς. Και γυρίζαμε πάλι στο δώμα το βράδυ, για την τσόχα που ήταν πάντα πρόθυμη να δεχτεί τα χάδια μας και δεν χτυπούσε ποτέ το χέρι φωνάζοντας μέσα από τα δόντια της «μαζέψου, μας βλέπει ο κόσμος». 

Και κάπως έτσι φτάσαμε στο σήμερα, άνδρες με γυναίκα πρόθυμη, χωρίς τσόχα και μία παιδική ενέργεια να χρειάζεται ηλεκτρικό ρεύμα για να ενεργοποιηθεί και να προσομοιώσει την ποδοσφαιρική μαγεία μέσα από το PS4. Χωρίς τσιγάρο, με freddo espresso αντί φραπέ και την Παλαιστινιακή πλυμένη και διπλωμένη στην ντουλάπα. Με μία γλυκιά ανάμνηση που έχει κόκκινους νικητές και τη βραχνή μου φωνή να αποθεώνει τον πλαστικό Καραπιάλη, που πήρε επιτέλους εκείνα τα καταραμένα φάλτσα και κάρφωσε τη μπάλα στα δίχτυα της παιδικής μου ηλικίας.
Η τσόχα που μου έφαγε τη ζωή Η τσόχα που μου έφαγε τη ζωή Reviewed by Leonidas Boutivas on 1:00 PM Rating: 5
Powered by Blogger.