Τα reunion, ο χωροχρόνος και ο εαυτός




Πολύ πρόσφατα βρέθηκα στο reunion της τελευταίας τάξης του λυκείου, έχοντας αφήσει εδώ και δέκα χρόνια τις σχολικές αίθουσες. Οργανώθηκε στο τσακ – μπαμ, μέσω facebook. Δεν μαζεύτηκαν πολλά άτομα, όπως συμβαίνει συνήθως στα reunions. Οι φίλοι που συναντιούνται ακόμη ή οι εντελώς άκυροι που ένα «γεια» λέγανε ακόμα και τότε.
Οι δισταγμοί μου για το αν έπρεπε να πάω, για το αν ήθελα να πάω, ήταν πολλοί, όχι περισσότεροι όμως από το άγχος μου.
 
Δεν ντρέπομαι να το πω. Αγχώθηκα, μελαγχόλησα και μπήκα σε σκέψεις. Στην αρχή προέβαλα - ακόμα και στον εαυτό μου-  τη δικαιολογία «έλα μωρέ, αυτούς που πραγματικά θέλεις να δεις, τους βλέπεις, ή τέλος πάντων μπορείς να επιδιώξεις να βρεθείτε ανά πάσα στιγμή,  είναι ανάγκη να πας σε ένα γαμω ριγιούνιον, που θα είναι όλοι, ακόμα και αυτοί που δεν συμπαθούσες;»

Κι όμως, πίσω από αυτήν τη φαινομενικά λογική δικαιολογία, κρυβόταν το άγχος μου. Πώς θα φανώ μετά από 10 χρόνια; Αλλαγμένη; Ομορφότερη; Ωριμότερη; Επιτυχημένη; Ή τα ακριβώς αντίθετα; Τι θα πουν για μένα, τι θα σκεφτούν; Και κυρίως, πώς πρέπει εγώ να πλασάρω τον εαυτό μου σε μία τέτοια περίσταση; Ο μεγαλύτερος μου φόβος, δε, ήταν να μην κάνω αυτό που πάντα κάνω όταν νιώθω αμήχανη: να μη φανώ σνομπ. Οk, με ξέρουν, και τότε τέτοιο στραβόξυλο ήμουν, αλλά μην το παρακάνω και με πουν και καβαλημένη. «Θεέ μου, κάνε να μην κλειστώ στο καβούκι μου, να μην διπλώσω τα χέρια στο στήθος και πάρω το παγωμένο ύφος της πολύξερης…».

Κάτι άλλο που με προβλημάτισε, είναι τα «προηγούμενα» που είχα (όπως έχουμε όλοι μας, μην το παίζετε αρνάκια, ντε) με κάποιους από το σχολείο. Τσακωμοί -  παρωδίες με κάνα δυο κοπέλες, φιλίες που χάλασαν, παρέες που έσπασαν, έρωτες που πέρασαν και πληγές που έκλεισαν, μα κάποτε υπήρξαν. «Τι θες και μπλέκεσαι ξανά; Γιατί να τα σκαλίσεις;». Ακόμη κι αν εγώ είχα όλη την καλή διάθεση να είμαι κουλ και να μιλήσω σε όλους (και όντως την είχα), αυτοί οι όλοι θα είχαν την ίδια διάθεση, ή θα βρισκόμουν ξαφνικά σε μία απίστευτη κόμπλα, όπου εγώ θα ήμουν περιχαρής ενώ κάποιοι θα με απέφευγαν ή δεν θα μου μιλούσαν καν; Losers θα ήταν, get a life θα τους έλεγα, αλλά και πάλι, δεν θα ήταν νορμάλ η φάση. Διάβαζα και κάτι τσιτάτα, τύπου «έχω ένα παρελθόν, αλλά δεν ζω πια εκεί» κι έλεγα «Δεν θα πάω».

Ε, όχι, κύριοι. Όλοι έχουμε ένα παρελθόν και, σύμφωνοι, δε ζούμε πια εκεί, αυτό δεν σημαίνει όμως ότι πρέπει να το διαγράψουμε, να μην το αγγίζουμε, λες και κάνει τζιζ. Όλοι είχαμε παρέες που δεν έχουμε πια, καψούρες, χυλόπιτες και άλλα τέτοια. Δεν μπορούμε να τα αρνούμαστε και να κάνουμε σα να μην υπήρξαν ποτέ. Αποφάσισα λοιπόν, ως θαρραλέα, σχεδόν τριαντάρα, να πάω στο έρμο το reunion και να μην είμαι - επιτέλους - τόσο εγωκεντρική. «Σιγά μην ασχοληθούν όλοι μαζί μου και στο κάτω κάτω είμαι καλά στην ζωή μου, δεν ντρέπομαι για κάτι, δε νιώθω άσχημα. Τουναντίον.  Οπότε, come on, guys, ρωτήστε ό,τι θέλετε». «Σιγά κουκλίτσα μου, δεν θα σου πάρουν και συνέντευξη» έλεγε η φωνή (της λογικής;) μέσα μου. 


Ντύθηκα, στολίστηκα και έφτασα. Εντάξει, δεν μπορώ να πω ότι δεν προσπάθησα να πετύχω για πρώτη φορά smokey eyes (δεν τα πέτυχα) ή να μπουκλάρω το μαλλί (είχε απίστευτη υγρασία και ήμουν σαν θάμνος). Δεν έκανα όμως υπερβολές,  ούτε έφαγα δέκα ώρες στον καθρέφτη. Σημασία έχει η προσωπικότητα εξάλλου («αυτά έλα να μας τα πεις όταν σηκώνεις τη μύτη ψηλά, γλυκιά μου», είπε πάλι η νευρόσπαστη φωνούλα). Μαζευτήκαμε, χαιρετηθήκαμε και άρχισαμε το μπλα – μπλα. Η συζήτηση έρεε, όλοι -  σχεδόν - ήταν άνετοι και όλοι – ανεξαιρέτως-  καλοπροαίρετοι. Ώρα με την ώρα, ένιωθα μία ζεστασιά να απλώνεται και στον χώρο αλλά και μέσα μου. Ένιωσα να ανακτώ ένα κομμάτι του εαυτού μου. Όχι, αυτοί οι άνθρωποι μπορεί να μην είναι οι σημαντικότεροι της ζωής μου, είναι κομμάτι της όμως, θέλω δεν θέλω, θέλουν δεν θέλουν. Και πολλά από ψυχολογία μπορεί να μην ξέρω, ξέρω όμως ότι ένα βασικό μέρος της αυτοεικόνας μας διαμορφώνεται σύμφωνα με τη γνώμη που έχουν οι άλλοι για μας και συμπεριφερόμαστε έπειτα αναλόγως (φαύλος κύκλος, γάμησέ τα). 

Αισθάνθηκα λοιπόν σαν να μπήκα σε μία χρονοκάψουλα και βρήκα ξανά ένα χαμένο κομματάκι μου: Την Εύα που είναι λιγάκι πιο ήρεμη, λιγότερο αθυρόστομη, πιο γλυκιά και γαλήνια. Ένα κοριτσάκι που έχει τα πάνω του και τα κάτω του όπως όλοι, αλλά είναι γελαστό, πετάει καλές ατάκες και είναι και λίγο φυτό. Έτσι είναι κι έτσι τη βλέπουν και οι άλλοι. Ήταν σαν ήμουν εκεί, πίσω στις αίθουσες και ταυτόχρονα εδώ, τώρα, στην ενήλικη ζωή. Κατάλαβα ότι αυτό που ήμουν, είναι αυτό που είμαι, ότι ο εαυτός μου είναι ένα όλον. Ότι δεν μπορώ να πετάω ( ή να υποκρίνομαι ότι πετάω) όποιο κομμάτι της ζωής μου δεν είναι τέλειο ( ή νομίζω πως δεν είναι τέλειο). Αντιλήφθηκα ότι ο εαυτός μας, είναι μία ενότητα μέσα στην αλληλουχία των χωροχρονικών συμβάντων. Ότι δεν ήμουν άλλη, δεν είμαι άλλη. Είμαι η ίδια και ίδιοι είναι κι οι άνθρωποι γύρω μου, ακόμα και αν κάποιες φορές το παίζουν αλλιώτικοι. 

Η τύπισσα με τα λεφτά ήταν ακόμα το κορίτσι που χασκογελάει συνέχεια, η αθώα απορούσε ακόμη με  πράγματα αστεία, ο μποέμ  ήταν ακόμα πλακατζής και κουλ, κι ας σέρνουμε και κάνα παιδί ή ας τρέχουμε  στο στίβο των επιχειρήσεων και των πολυεθνικών. Όλοι ήμασταν εμείς, όπως παλιά. Η μαθητική ζωή έβλεπα να ξεδιπλώνεται μπροστά μου, να ενώνεται με την ενήλικη, για να γίνει ένας ενιαίος κορμός που θα στηρίξει την υπόλοιπη ζωή μου. Μάλλον, όχι ένας κορμός, κλαδιά της ζωής μου, που ανήκουν στο ίδιο δέντρο. Κατάλαβα πια ότι δε χρειάζεται να αποδείξουμε τίποτα σε κανέναν, γιατί είμαστε εμείς, οι ίδιοι άνθρωποι. Εκτός κι αν όλοι νιώσαμε το ίδιο τυχαία, αν συμπτωματικά όλοι συντονιστήκαμε στο ίδιο κύμα παράλληλου σύμπαντος και γι’αυτό ήμασταν όλοι ο εαυτός μας: αυτός του τότε, του τώρα και του πάντα. Δεν το νομίζω. Δεν πιστεύω πως ήταν τυχαίο και στιγμιαίο.

Πάντως οι ανοιχτοί λογαριασμοί με το παρελθόν (βλακείες, με τον εαυτό μου) έκλεισαν, ή μάλλον συνειδητοποίησα πως έχουν κλείσει. Δεν με νοιάζει ποιοι ήταν ή ποιοι δεν ήταν σε αυτό το reunion, με νοιάζει ότι χάρη σ’ αυτό, βρήκα την ολότητά μου ξανά. Ελπίζω όχι προσωρινά.
Γι’ αυτό σας συμβουλεύω να μην τα αποφεύγετε τα reunions. Να τα κυνηγάτε, κι ας έχετε πια ρυτίδες ( εεε…πρώτες γραμμές ήθελα να πω, συγγνώμη).
Τα reunion, ο χωροχρόνος και ο εαυτός  Τα reunion, ο χωροχρόνος και ο εαυτός Reviewed by Εύα Φωτεινιά on 6:30 PM Rating: 5
Powered by Blogger.