Το Netflix, τα «Αμερικανάκια» και η τεράστια αντίφαση…



Οι ζητωκραυγές για την έλευση του αμερικανικού κολοσσού του θεάματος, μου θύμισαν την Ελλάδα του 1981, τον αγαθό κάτοικο των «βάσεων του θανάτου» και το τέρας της αμερικανικής προπαγάνδας που επιλέξαμε να βάλουμε στα σπίτια μας πανηγυρίζοντας…

Αδιαμφισβήτητα η είδηση που προκάλεσε τον μεγαλύτερο ενθουσιασμό τις τελευταίες μέρες, ήταν η έλευση του Netflix στη χώρα μας. Μια είδηση που δεν κρύβω ότι χαροποίησε κι εμένα, δεδομένου ότι είμαι fan των σειρών που παράγει το ιδιότυπο αυτό κανάλι, μα σε δεύτερη ανάλυση με προβλημάτισε και μάλιστα πολύ. Αφενός για το ότι αυτή ήταν η καλύτερη είδηση που ακούσαμε το 2016 και αφετέρου για τον τρόπο που υποδέχθηκε ο κόσμος το νέο αυτό μέσο.

Και αν το πρώτο είναι αποτέλεσμα των σημείων των καιρών, λόγω κρίσεως και έλλειψης καλών ειδήσεων, όπως θα έλεγε οποιοσδήποτε δάσκαλος σε μία αίθουσα που διδάσκεται δημοσιογραφία, το δεύτερο είναι ζήτημα που αφορά στα ποιοτικά χαρακτηριστικά των ανθρώπων στη χώρα μας. Και εξηγούμαι για δεύτερη φορά. Μου αρέσουν οι σειρές, αν και δεν βλέπω πολλές, και φυσικά δεν έχω κανέναν λόγο να κουνήσω επικριτικά τον δείκτη του χεριού μου σε κανέναν. Αλλά κάποια πράγματα πρέπει να λέγονται ή έστω να γράφονται, όπως τα παρακάτω…


Τα «Αμερικανάκια» και η τηλεόραση

Αγαπώ τις ιστορικές αναδρομές και τους περίεργους συσχετισμούς, έστω κι αν αυτοί δεν οδηγούν πολλές φορές σε ξεκάθαρο και ασφαλές συμπέρασμα. Θα επιχειρήσω λοιπόν έναν τέτοιο και θα γυρίσω στην Ελλάδα του 1981, την οποία δεν έζησα, μα έχω ακούσει τόσα πολλά γι’ αυτήν. Τότε που ο Ανδρέας Παπανδρέου έπαιρνε την εξουσία με τεράστια ποσοστά που προέρχονταν από συνθήματα όπως «Έξω οι βάσεις του θανάτου». Ήταν τα χρόνια που οι Αμερικανοί «φίλοι» μας, κατηγορούνταν για όλα τα δεινά που είχε περάσει η όμορφη ετούτη χώρα. Ήταν οι μέρες που δημιουργήθηκε ένα Αντιαμερικανικό κύμα άνευ προηγουμένου, σε μία χώρα που ήθελε να βλέπει τον εαυτό της ανάμεσα στις πιο αναπτυγμένες του πλανήτη…

Από εκείνες τις μέρες έως το σήμερα έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι όσον αφορά στη σχέση μας με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το ευχαριστώ του Σημίτη στην Αμερικανική Κυβέρνηση, ο Γιώργος Παπανδρέου που φάνταζε Αμερικανός πρόεδρος σε ελληνικό έδαφος, το iphone που έχει κατακλύσει στέκια ανέργων και «μεγάλα τζάκια» και η πορεία προς την Αμερικανική πρεσβεία κάθε 17 Νοέμβρη που γίνεται ολοένα και μικρότερη. Αυτό όμως που δεν άλλαξε ποτέ, είναι η πεποίθηση του Έλληνα ότι ο μέσος Αμερικανός είναι ένας ηλίθιος που τρέφεται με τυποποιημένη τροφή και μαζί με αυτή χάφτει ό,τι τον ταΐζει η τηλεόραση. Αυτό για χρόνια ολόκληρα έκανε το λαό μας να αισθάνεται ότι υπερέχει του μέσου κατοίκου των United States, δικαίως ή αδίκως. Μάλιστα είναι παροιμιώδης η λέξη «Αμερικανάκι», που σύμφωνα με το λεξικό του κ. Μπαμπινιώτη, σκωπτικώς λέγεται για το πρόσωπο που εξαπατάται εύκολα, τον εύπιστο.

Και αν αυτή η λέξη προέκυψε από το αγαθό παρουσιαστικό των στρατιωτών που εμφανίζονταν μαζικά στην μητροπολιτική Ελλάδα, λόγω του Εμφυλίου, για να εγκατασταθούν στις αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις και ήταν εύκολος στόχος των αετονύχηδων της εποχής, στις μέρες μας χρησιμοποιείται διαφορετικά. Πάντα, μετά το «Αμερικανάκι» ακολουθεί η αναφορά στην τηλεόραση και τα δεινά που επιφέρει το μέσο στον πληθυσμό της υπερδύναμης. Μία τηλεόραση, που συνηθίζαμε να θεωρούμε τέρας και ευλογούσαμε τον Θεό που δεν την έχουμε εμείς. Όλα αυτά όμως μέχρι δύο μέρες πριν, όταν η μισή Ελλάδα πανηγύρισε την έλευση του Netflix με τρόπο εμφατικό, μέσω των social media.


Αμερικανοποίηση του πληθυσμού

Η τηλεόραση που μας τρόμαζε τόσο πολύ ήρθε λοιπόν στη χώρα μας και δεν μας επιβλήθηκε με κάποιο βάναυσο τρόπο, όπως θα περιμέναμε, μα την επιλέξαμε και πολλοί από εμάς την πληρώσαμε μάλιστα, ζητωκραυγάζοντας για τον ερχομό της. Αντίφαση που ενισχύεται και από τον χρόνο που έφτασε στα σπίτια μας το εργαλείο της και καλά αμερικανικής προπαγάνδας, με την πρώτη φορά αριστερή κυβέρνηση, εκλεγμένη από τους αρνητές του ιμπεριαλιστικού αμερικανικού ονείρου στη χώρα μας (φοβερά πράγματα)!

Και θα μου πει κανείς, «βλέποντας ρε μάγκα Netflix, γίνομαι απευθείας και Αμερικανάκι;». Όχι, αγαπητέ, εγώ δεν υποστήριξα ποτέ κάτι τέτοιο, αλλά μπορεί να το υποστήριξες εσύ στο παρελθόν ή να κούνησες συγκαταβατικά το κεφάλι σε κάποια κουβέντα καφενειακού τύπου, που με έμφαση κάποιος από τους φίλους σου έλεγε για τα μύρια όσα δέχεται ο λαός της Αμερικής από το περιεχόμενο της TV

Για εμένα πραγματικά δεν έχει σημασία τόσο το περιεχόμενο, αλλά ο δέκτης του. Κάνοντας μία βόλτα στο application του Netflix, σίγουρα θα βρεις πολύ καλύτερο περιεχόμενο από αυτό που προβάλλει η Ελληνική τηλεόραση. Άρα το πρόβλημα δεν έγκειται στο τι προβάλλει. Το θέμα είναι, κατά την άποψή μου, ο τρόπος με τον οποίο το βλέπουμε εμείς.
Το Netflix είναι τρομακτικά χαοτικό, ειδικά για τον μέσο Έλληνα τηλεθεατή, που αρκείται στα ελεύθερα κανάλια. Και αυτό είναι το πρόβλημα. Η δίψα μας για ποιοτικό θέαμα μπορεί να μας οδηγήσει στην Αμερικανοποίηση, όπως χρησιμοποιείται ο όρος με την κακή έννοια. Το υπερβολικά πολύ περιεχόμενο που δεν μπορούμε να διαχειριστούμε με νηφαλιότητα, θα δημιουργήσει σίγουρα νέες καναπεδιστικές συνήθειες, με αποτέλεσμα τα μαξιλάρια να βουλιάζουν ολοένα και περισσότερο κι εμείς να τα ακολουθούμε μέχρι να ακουμπήσουμε το πάτωμα της ύπαρξής μας. 

Γιατί ακόμα και αν βλέπεις την πιο ποιοτική ταινία του κόσμου, όταν περιμένεις απλώς να τελειώσει για να πας στην επόμενη και να καταναλώσεις όσο το δυνατόν περισσότερο θέαμα, χωρίς να δώσεις χώρο σε αυτά που μόλις παρακολούθησες να ποτίσουν τον εγκέφαλο και να παράγουν την σκέψη που πρέπει, δεν βλέπεις ποιοτικά αλλά επιφανειακά. Και αυτό το επιφανειακό είναι μεγάλο τρυπάκι. Εκεί βρίσκει χώρο και εισέρχεται το κακό περιεχόμενο και δημιουργεί Αμερικάνικες ιδέες και συμπεριφορές, που μπορεί και να μην είσαι έτοιμος να δεχθείς για τον εαυτό σου. 

Έτσι θα γίνεις ο κακός Αμερικανός που σιχαίνεσαι και όχι απλώς εγκαθιστώντας το application στην Smart TV σου. Ας μην σιχτιρίζουμε λοιπόν το μέσο που ήρθε, αλλά ας μην πανηγυρίζουμε κιόλας. Ναι μεν φέρει φοβερή ποιότητα που μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που διασκεδάζουμε, αλλά είμαστε βέβαιοι ότι μπορούμε να την διαχειριστούμε σωστά προκειμένου να μην καταλήξουμε οι αντικοινωνικοί τύπου που κοροϊδεύουμε χρόνια τώρα; Εγώ δεν είμαι βέβαιος και πολύ φοβάμαι ότι δεν είμαι η μειοψηφία.
Το Netflix, τα «Αμερικανάκια» και η τεράστια αντίφαση… Το Netflix, τα «Αμερικανάκια» και η τεράστια αντίφαση… Reviewed by Leonidas Boutivas on 2:30 PM Rating: 5
Powered by Blogger.