Μνημόσυνο στον Μάκη...


Αυτό εδώ, δεν είναι ένα ακόμη κείμενο για τη ζωή του Μάκη Ψωμιάδη. Άλλωστε υπάρχουν άνθρωποι και δη δημοσιογράφοι οι οποίοι έχουν ζήσει πολλά περισσότερα επί των ημερών της ακμής ενός άνδρα ο οποίος έζησε με τους δικούς του νόμους, αδιαφορώντας πλήρως για τους νόμους που αγγίζουν όλους εμάς τους υπόλοιπους.

Αυτό εδώ το κείμενο αποτελεί μία προσπάθεια για ν’ αποδειχτεί πως ακόμη και ο θάνατος είναι ικανός να καθρεφτίσει τις αδυναμίες, τα πάθη και τα ελλείματα που έχουν οι χαρακτήρες και οι ψυχές μας. Και το γεγονός πως μιλάμε για τον θάνατο του Μάκη Ψωμιάδη, καθιστά ολοένα και πιο ανησυχητικό το πόσο επηρεαζόμαστε συνολικά από μία τέτοια ιστορία.

Κακώς έσπευσαν κάποιοι να συνδέσουν τον θάνατο του Μάκη Ψωμιάδη με το τέλος μίας ολόκληρης εποχής. Είναι σίγουρα βολικό να συμβολοποιηθεί ο Ψωμιάδης, ως ηγετική φιγούρα της γενιάς της κλεψιάς, της ρεμούλας, του βολέματος, του εκβιασμού, της καταστροφής ή της χούντας, των βασανιστηρίων και των συμβολαίων θανάτου, ίσα ίσα για να βγάλουν κάποιοι το καταπιεσμένο άχτι τους. Ο Ψωμιάδης ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό από τους εθισμένους του πελατειακού κράτους και του «κορόιδο, θα σου δείξω εγώ πως γίνεται» ή του «έχω έναν γνωστό». Ο Ψωμιάδης «δούλευε» μόνο για τον εαυτό του. Ούτε για τους επιχειρηματίες, ούτε για τους πολιτικούς, ούτε για το σύστημα, ούτε για την Αγία Διαφθορά την ίδια.

«Σκατά στον τάφο του» λέει ο ένας. «Να καείς στην κόλαση», λέει ο άλλος. «Να μη σαπίσεις πότε», θα πει ο παρακείμενος. Ε λοιπόν, έχουμε flash news. Ο Μάκης Ψωμιάδης δεν πρόκειται να πάθει τίποτα χειρότερο από αυτό που έπαθε τώρα. Κατέληξε. Πέθανε. Αποδήμησε. Πως αλλιώς να το πούμε...



Οι κατάρες έχουν πλάκα. Διότι είναι αυτές οι οποίες, για εντελώς διαφορετικούς σκοπούς από αυτούς που ορίζει η μοίρα κατά τη γέννησή τους, ασχημαίνουν λίγο περισσότερο τους αποστολείς. Λίγο περισσότερο ακόμη και από τον ίδιο τον παραλήπτη. Ακόμη κι αν κάποιος έχει χάσει συγγενή του από τις δραστηριότητες του Ψωμιάδη. Μιλάμε για τον ορισμό της ματαιότητας.

Το ζητούμενο εν τέλει δεν είναι ούτε να σωθεί ούτε να καεί στην κόλαση η ψυχή του Μάκη Ψωμιάδη, μιας και κανείς δεν μπορεί να μιλήσει με σιγουριά για την μακάβρια κατιούσα πορεία προς τα καζάνια του Εωσφόρου ή τον ανιόντα περίπατο προς τις πύλες όπου περιμένει καρτερικά ο Άγιος Πέτρος. Το ζητούμενο είναι η διατήρηση της αξιοπρέπειας των ζώντων. Και αυτή αναμφίβολα βασίζεται στην πρωταρχική, αν και μικροσυμπαντική, αξία του σεβασμού του κύκλου της ζωής και του θανάτου. Ειδικότερα, αφού συμφωνήσουμε όλοι ότι ο θάνατος είναι μία πόρτα η οποία δεν καθαγιάζει αλλά διαχωρίζει οριστικά και αμετάκλητα τον Άνθρωπο από το Τίποτα.

Δεν κόπτομαι για την υστεροφημία του Μάκη. Αυτή δεν σώζεται ούτε με 1000 «αγιογραφίες». Κόπτομαι όμως για το ήθος και την ανωτερότητα των συνανθρώπων μου, οι οποίοι είναι κατά βάση αφελείς αλλά κυρίως αθώοι. 

Η γενιά που θέλει να λέγεται προοδευτική, το αντίπαλο δέος της συντηρητικής, δειλής και μετριοπαθούς φουρνιάς, οφείλει να δείχνει ανωτερότητα και ήθος. Δεν είναι δουλειά κανενός να συγχωρεί. Είναι όμως δουλειά όλων μας να σεβόμαστε πρώτα απ’ όλα τους ίδιους μας τους εαυτούς.

Ο Ψωμιάδης πέθανε και δημιουργεί ταραχή. Αταξία. Προστριβές. Ακόμη και τώρα. Το βρίσκεις λογικό;

Στο ρόλο του properman 

ο Σπύρος Δαρσινός
Μνημόσυνο στον Μάκη... Μνημόσυνο στον Μάκη... Reviewed by Proper Man on 1:30 PM Rating: 5
Powered by Blogger.