Περί λεξιπενίας και άλλων δαιμονίων

Λεξιπενία (η) ους. (λέξις +πενία) φαινόμενο κατά το οποίο άτομο ή κοινωνική ομάδα χρησιμοποιεί, στον προφορικό ή γραπτό λόγο, λεξιλόγιο, εξαιρετικά περιορισμένο

Πηγή: Μείζον Ελληνικό Λεξικό, εκδόσεις Τεγόπουλος- Φυτράκης

Αρχικά το άρθρο είχε σκοπό να χρησιμοποιήσει ως σημείο αναφοράς τη νέα γενιά, κατόπιν σκέψης όμως διαπίστωσα ότι είμαι κι εγώ μέρος αυτής της ίδιας γενιάς (κι ας λένε ό,τι θέλουν για τα πρώτα –άντα, ότι σηματοδοτούν την ωριμότητα) , και παρά τα όσα διδάχθηκα στο λύκειο για τις αρχές της αρθρογραφίας (προτιμούμε απρόσωπη σύνταξη, δεν χρησιμοποιούμε ενικό αριθμό κ.α), είμαι εδώ για να σπάσω τους κανόνες και να σου πω τι με έχει θορυβήσει.

Properman, ντρέπομαι που το λέω αλλά η διατύπωσή μου ακολουθεί την κατιούσα. Διαβάζω ενίοτε παλιές μου εργασίες και έχω άγνωστες λέξεις. Τι σημαίνει αδολεσχία, τελοσπάντων; Ήρθαν τα greeklish, ήρθε η καθημερινή βωμολοχία κι επήλθε η αλλοτρίωση.

Ο πλούτος

Αδυνατώ να περιγράψω (λόγω λεξιπενίας κυρίως) την απροσδόκητη χαρά που νιώθω όταν στα βάθη του μυαλού ξυπνούν από τη χειμέρια νάρκη λέξεις παλιές κι αγαπημένες, όπως λ.χ η αμετροέπεια, και τη ανυπομονησία που με διέπει μέχρι να τις ξεστομίσω. Αλήθεια, η γλώσσα μας, είναι τόσο πλούσια σε εύηχες και έμπλεες νοήματος λέξεις, που ορισμένες φορές όταν κρατώ το λεξικό της Νέας Ελληνικής αισθάνομαι λίγη. Έχω στα χέρια μου έναν θησαυρό και τον αφήνω ανεκμετάλλευτο.


Η λεξιθηρία

Και τότε πεισμώνω με τον εαυτό μου, ορθώνω το ανάστημα μου και σκέφτομαι πως δεν θα επιτρέψω στον εαυτό μου να γίνει άθυρμα της εποχής των λειψών Ελληνικών και του «απανταχού μαλάκα». Και πάω, λοιπόν, στο συνάδελφο που κυνηγάει τον κέρσορα στο διπλανό υπολογιστή και του λέω « Η ανοίκεια συμπεριφορά σου με έχει αφήσει ενεή! Το να μη μου επιστρέψεις το στυλό που σου δάνεισα είναι πράξη επιλήψιμη και αποτελεί ένδειξη ανδρός επηρμένου». Ατάραχος ο συνάδελφος μου απαντά «Γιατί ήρθες σήμερα ,αφού δεν αισθανόσουν καλά;» και με όλη του την ευγένεια μου προσφέρει depon maximum, το οποίο ως γνωστόν διώχνει και το διάολο…

Ο εξορκισμός


«Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική…» κι είμαι υπερήφανη γι’ αυτό. Την θεωρώ τόσο μεστή, είναι από μόνη της ένα έργο τέχνης. Είναι τόσο πλούσια, γεμάτη αμφισημίες που μου δίνουν τη δυνατότητα να ελίσσομαι κατά το δοκούν. Αλλά ας μην ξεχνάμε ότι η γλώσσα  έχει ως πρωταρχικό στόχο την επικοινωνία. Αν λοιπόν κάποια στιγμή βρεθώ στο αρτοποιείο της γειτονιάς μου και διατυπώσω παράπονα διότι ο άρτος που αγόρασα ήταν έωλος, κατά πάσα πιθανότητα δεν θα εισακουστώ, γιατί είναι πιθανό η φουρνάρισσα να μη με καταλάβει. Αν από την άλλη, την ώρα που ένας καθηγητής επιχειρηματολογεί επεξηγώντας τους λόγους για τους οποίους χαρακτήρισε φληναφήματα τις απόψεις ενός αρθρογράφου, πεταχτώ και πω «Τι φληναφήματα;; Μαλακίες λέει!», πιθανότατα να γίνω περίγελος. Ο λόγος μας πρέπει να εναρμονίζεται με το γλωσσικό περιβάλλον στο οποίο συμμετέχουμε. Δεν θέλω να αποσκορακίσω ούτε τα μπινελίκια , υπό το φόβο της ταμπέλας της λεξιπενίας, ούτε τις εξεζητημένες λέξεις υπό το φόβο της ταμπέλας intellectual. Θέλω απλώς να χαρώ τη γλώσσα μου σε όλες της τις εκφάνσεις. Γιατί πώς να το κάνουμε… άλλο στρουκτούρα, άλλο χαμούρα!
Περί λεξιπενίας και άλλων δαιμονίων Περί λεξιπενίας και άλλων δαιμονίων Reviewed by Proper Man on 2:30 PM Rating: 5
Powered by Blogger.