Τζόναθαν Κόου: Ο μορφωμένος πλιατσικολόγος



Στο πάνθεον της λογοτεχνίας, οι Βρετανοί κατέχουν αδιαμφισβήτητα αξιοσέβαστη θέση. Από πού να αρχίσουμε και πού να τελειώσουμε. Σαίξπηρ, Αγκάθα, Τόλκιν, Όργουελ, Έλιοτ, Κόνραντ, αδελφές Μπροντέ, Όστεν, Ντίκενς, Βιρτζίνια Γουλφ και τα λοιπά και τα λοιπά και τα λοιπά…

Με όλο τον σεβασμό στα προαναφερθέντα ιερά τέρατα, σήμερα θα κάνουμε μια στάση στον σημαντικότερο, κατά τη γνώμη μας, σύγχρονο Βρετανό συγγραφέα, Τζόναθαν Κόου. Μπορεί το όνομά του να μην είναι βαρύγδουπο, σίγουρα όμως αξίζει να ρίξετε μια ματιά στον κόσμο του. Κι αν το κάνετε μια φορά, σας εγγυώμαι πως θα υπάρξει και επόμενη.
Έχουμε και λέμε. Σπουδαγμένος στα καλύτερα βρετανικά πανεπιστήμια, έφτασε κοντά στο να ακολουθήσει ακαδημαϊκή καριέρα. Την καρδιά του όμως είχε κλέψει η τζαζ (να την πάλι η σύνδεση συγγραφικού ταλέντου με τη τζαζ, αναμείνατε σχετικό άρθρο – έρευνα). Έκανε κάποιες μουσικές απόπειρες, οι οποίες όμως δεν στέφθηκαν με επιτυχία και συνέχισε την πορεία του ως δημοσιογράφος, παράλληλα με τη συγγραφή βιβλίων. 

Βιογραφικό μιας παραγράφου, λοιπόν, βιβλία όμως για τα οποία θα μπορούσαμε να μιλάμε για ώρες. Και δεν είναι ότι ταλέντο σαν του Κόου δεν υπάρχει άλλο. Ούτε ότι οι ιδέες του μας ταξιδεύουν σε άλλους κόσμους. Τουναντίον, νιώθουμε σαν να περπατάμε μαζί του στο Γουέστμινστερ και να παίρνουνε τον υπόγειο για Πικαντίλι. Νιώθουμε τις ψιχάλες του Λονδίνου πάνω μας και ατενίζουμε κι εμείς μέσα απ’ τα μάτια του τον Τάμεση. Τόσο ρεαλιστικός. Κοιτάζει κατάματα την εποχή του, αναμετράται μαζί της και δεν γράφει ούτε για περασμένες belles epoques, ούτε για τα καλύτερα που έρχονται. Γράφει για τη γενιά του, για την κοινωνία του, για το τώρα του. Και από αυτό γεννάται μια χαρακτηριστική ειρωνεία, καταδική του. 



Ένα χιούμορ μαύρο, που σατιρίζει το βρετανικό φλέγμα, χρησιμοποιώντας αυτό το ίδιο. Η σάτιρα, λοιπόν, είναι το είδος του. Και, ως Βρετανός, είναι γοητευτικά σκωπτικός και συναρπαστικά κουλ. Μέσα στην τερατώδη για μας τους Νότιους ψυχραιμία του, παίρνει τη Θάτσερ και την κάνει κομματάκια, καυτηριάζει τον Μπλερ, ψέγει τον άκρατο νεοφιλελευθερισμό της πατρίδας του. Όσο για τη βασίλισσα, αν και δεν φαίνεται να είναι το μεγάλο του άχτι, τα ακούει κι αυτή ένα χεράκι πού και πού. Κι όλα αυτά, μέσα από ιστορίες της διπλανής πόρτας, μέσα από ήρωες που θα μπορούσε να είμασταν εγώ κι εσύ, αρκεί να ζούσαμε στο Λονδίνο. Γιατί το κεντρικό θέμα του είναι η Αγγλία και το κοινωνικοπολιτικό είναι της. Οι ήρωες είναι απλώς ο τρόπος για να ενσαρκωθεί το παρόν της χώρας του. 

Καυστικός, αιχμηρός, είρων και βρετανός μέχρι το κόκαλο, αναλαμβάνει, κάπως αντιφατικά θα λέγαμε, να αποδομήσει όλη τη βρετανική κουλτούρα. Τα καταφέρνει απολαυστικά, με γέλιο, σασπένς και ένα κάτι από τον πασίγνωστο αγγλικό σνομπισμό. Οργισμένος μέσα στο σμόκιν του, ενορχηστρώνει τις πιο επαναστατικές σύγχρονες βρετανικές ιστορίες που θα δεις. Προσωπικά, πλέον μου είναι αδύνατο να διαβάσω Κόου, χωρίς να ακούω νοητά κάτι απ’ τους The Clash.

Tip: Ξεκίνα από το «Τι ωραίο πλιάτσικο!» και θα με θυμηθείς.
Τζόναθαν Κόου: Ο μορφωμένος πλιατσικολόγος Τζόναθαν Κόου: Ο μορφωμένος πλιατσικολόγος Reviewed by Leonidas Boutivas on 8:00 PM Rating: 5
Powered by Blogger.