Κάλλιο ιδιοφυείς παρά νοικοκυραίοι


Πριν από λίγες μέρες έπεσα πάνω σε μια έρευνα για τα χαρακτηριστικά των δημιουργικών και ενίοτε ιδιοφυών ανθρώπων. Έκανα ευθύς αμέσως κλικ, ελπίζοντας (και περιμένοντας;) μια έρευνα που θα με φωτογράφιζε και θα καταξιωνόμουν επιτέλους στα μάτια του εαυτού μου, ως μια καλλιτεχνική, δημιουργική και πανέξυπνη ύπαρξη.

Μετά την ανάγνωση των απίστευτων πορισμάτων που θα σας παραθέσω σε λιγάκι, απογοητεύτηκα – η δίκαιη τιμωρία του ματαιόδοξου – και προσπάθησα να επινοήσω άλλα προτερήματα που επιτέλους θα μου φέρουν την αναγνώριση. Και φυσικά, ο συλλογισμός που ανέκυψε ήρθε να γίνει η δεύτερη δίκαιη τιμωρία ενός αθεράπευτου αυτάρεσκου. Θα φτάσουμε όμως κι εκεί.

Τα χαρακτηριστικά λοιπόν μιας δημιουργικής ιδιοφυίας είναι η βωμολοχία, η ακαταστασία σε επίπεδα χάους, η αδυναμία στο αλκοόλ και στις απαγορευμένες ουσίες και ο ύπνος το πρωί, με την υπερδιέγερση και την έμπνευση να χτυπούν την πόρτα το βράδυ.

Χαρακτηριστικά τερατώδη. Χαοτικά. Ανυπόφορα κι εξοργιστικά. Ό,τι μας λέει η μαμά μας να μην γίνουμε: ακατάστατοι, αλκοολικοί, νυχτόβιοι και ρέμπελοι. Όχι μόνο δεν είμαι έτσι, αλλά δεν θα ανεχόμουν να συγκατοικώ με έναν τέτοιον άνθρωπο, δεν πα να ήταν ο Αϊνστάιν ή ο Ντα Βίντσι. Να κάθομαι να ισιώνω τα πράγματα γιατί πρέπει να είναι, γαμώτο, σε συγκεκριμένη θέση και ίσια, κι εκείνος να τα παρατάει όπου να ’ναι. Υπάρχει μια δομή, ρε άνθρωπε. Κι επίσης, είσαι ένα θηλαστικό ζώο που δεν είναι νυχτόβιο, το κέρατό μου. Που έχεις τη ΔΕΗ και κάνεις ό,τι γουστάρεις, μένεις ξύπνιος όλη νύχτα σαν το ζόμπι. Που πίνεις σαν τον Ορέστη Μακρή και κάνεις και κάνα μπάφο. Λες κι όλα αυτά σου χρειάζονται για να είσαι πλήρης. Που αντί να αποζητάς την ύψιστη δύναμη, τη διαύγεια, κάνεις τα πάντα για να την απωλέσεις. Που δεν έχεις τρόπους και μιλάς λες και είσαι στην Τρούμπα. Που στη δουλειά σου ζεις σε ένα χάος από post-it, μουντζούρες και πράγματα εδώ κι εκεί. Να τα βλέπω εγώ, η συνάδελφος, και να σιχτιρίζω (από μέσα μου πάντα, μη με πουν και ιδιοφυή).


Σκέφτηκα ότι το λογικό είναι να είναι όλα τακτικά, οργανωμένα, όπως συνηθίζω να τα κάνω εγώ, διάγοντας έναν βίο λίαν φυσιολογικό και κοινότοπο. Νορμάλ, ρε παιδί μου. Όλα νοικοκυρεμένα και… τιιιιν! μια κόρνα ούρλιαξε στο μυαλό μου. Η λέξη νοικοκυρεμένα, με εξαγρίωσε έτι περισσότερο. Και φτάνουμε στο ζουμί. Η λέξη αυτή καθαυτή μια χαρά είναι (όπως όλες οι λέξεις εξάλλου), στη χώρα μας όμως συμβολίζει μια τάξη πραγμάτων που μας έμαθαν να αγαπάμε, μα κάποιοι ξεστρατίσαμε και τη σιχαινόμαστε. Συμβολίζει τον Έλληνα νοικοκυραίο, τον μικροαστό με την καθωσπρέπει οικογένεια, τη δουλίτσα του, τη φοροδιαφυγούλα του, το κολλαριστό παντελονάκι του, το ρουσφετάκι του και τον Αντρίκο εικόνα στο σαλονάκι με την φοντανιέρα στο τραπέζι. Τον νοικοκυραίο με την τακτική ζωή του, το ήσυχο αυτό ανθρωπάκι που αποζητά την τάξη και τη βόλεψη με κάθε τρόπο και που η μαρμότα είναι όνειρο ζωής. Που περιμένει τη συνταξούλα του για να κάνει κάνα ταξιδάκι, που όποτε έχει κέφια επισκέπτεται τη Ρωσίδα (χωρίς να το ξέρει η γυναίκα του, είναι νοικοκυραίος, είπαμε) και νομίζει ότι επειδή έχει θέα τον Παρθενώνα η Ρωσιδούλα του χρωστάει και χάρη. Αυτόν τον νοικοκυραίο που ενώ η ζωή του είναι σε τάξη, έχει κάνει τη χώρα του μπουρδέλο. Που χρωστάει της Μιχαλούς σε πιστωτικές και που το παίζει μάγκας όταν του τηλεφωνούν από την τράπεζα. Μάγκας όμως μόνο εξ αποστάσεως. Αλλά για το σπίτι και τη γειτονιά είναι σωστός οικογενειάρχης και υπόδειγμα πολίτη.

Συσχετίζοντας λοιπόν αυθαίρετα την έρευνα με την έννοια του Έλληνα νοικοκυραίου, αυτού του γραφικού συμβόλου της κατάντιας μας, καταλήγω να υμνώ την αταξία, την όποια παρατυπία και παραφωνία στην τάξη και την οργάνωση. Ας γεμίσουμε τύπους ασυνάρτητους και αλκοόλες, ημίτρελους και χαοτικούς. Γιατί μόνο αυτοί, πια, ίσως να μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο. Γιατί η τάξη δε φέρνει αλλαγή, φέρνει αποστείρωση. Γιατί τα πράγματα, δεν είναι ανάγκη να είναι... νοικοκυρεμένα, τουλάχιστον με τη συντηρητική και οπισθοδρομική έννοια που έχει δώσει ο λαός μας σε αυτήν τη λέξη και που την επικαλούνται συχνά οι πολιτικάντηδες για να μας ηρεμήσουν, να μας πείσουν, να μας αποβλακώσουν. Η επίκληση στο συναίσθημα, όμως, δεν πιάνει πια. Γιατί το μόνο συναίσθημα το οποίο μπορούν να μας γεννήσουν, είναι η οργή: Γι’ αυτούς, για μας, για τη γαμωνοικοκυροσύνη μας.

Αυτά. Και να με συγχωρείτε που το κείμενό μου, μόνο τέτοιο δεν είναι. Είναι ειρμός και παραλήρημα. (είπε κι έφυγε απ’ το γραφείο της, αφού ίσιωσε τα πράγματά της και τα τοποθέτησε εκεί ακριβώς που πρέπει να είναι). 
Κάλλιο ιδιοφυείς παρά νοικοκυραίοι Κάλλιο ιδιοφυείς παρά νοικοκυραίοι Reviewed by Εύα Φωτεινιά on 8:23 PM Rating: 5
Powered by Blogger.