Ο Die Hard Πέθανε «Με Την Εκδίκηση»

Τα είχα ξεχάσει τα Die Hard. Στο Γυμνάσιο γούσταρα κάργα με τον φίλο Μάκη, τον οποίο έχω να δω ίσα με 15 χρόνια. Μας έκανε τρομερή εντύπωση το πως ο Τζον Μακλέην κάρφωνε στο μάτι ενός πεζοναύτη έναν σταλαγμίτη (βλ. Die Hard 2) και ο σκηνοθέτης να το δείχνει φάτσα φόρα. Άλλες εποχές τότε.

Μου τα θύμησε ο Τρυποκάρυδος. Μεγάλος νοσταλγός του παρελθόντος. Είχα κάνει βέβαια τον κόπο να ρίξω ένα βλέφαρο και στο Live Free or Die Hard (δηλαδή το 4) και στο A Good Day to Die Hard (δηλαδή στο 5), ωστόσο το 2007 και το 2013 η αθωότητα αποτελούσε μία ξεθωριασμένη ανάμνηση. Τίποτα πλέον δεν μπορούσε να μου κεντρίσει το ενδιαφέρον τόσο πολύ, όπως τότε.
Ο Τρυποκάρυδος, λοιπόν, ξετρελάθηκε με την περσόνα του Τζον Μακλέην. Ενός αστού cowboy που η μοίρα τον έσπρωξε να γίνει semi-alcoholic (seriously όμως, όχι όπως τώρα που στις ταινίες πίνεις μισή μπύρα και σε τρέχουν στους ΑΑ) μπάτσος, του οποίου το παλμαρέ περιλαμβάνει τη διάλυση 14 από τις 50 Πολιτείες των ΗΠΑ. Γι’ αυτό τον λόγο ανέσυρα στην επιφάνεια τον -κανονικά- μακαρίτη Τζον Μακλέην.

Πολλοί έχουμε γκρινιάξει για το γεγονός πως το Χόλιγουντ «καίγεται» για να «κάψει» μία σειρά ταινιών, λανσάροντας τραγικά sequels. Το αυτό δεν ισχύει στην περίπτωσή μας, καθώς και το 4 και το 5 «βλέπονται». Ο νόμος όμως εφαρμόζεται και εδώ. Και αυτό διότι δεν μπορούν σε καμία περίπτωση ν’ ανταπεξέλθουν στο βάρος των τριών πρώτων. Ή έστω σε αυτό του πρώτου και του τρίτου. Και η πικρή αλήθεια είναι αυτή: Ο Τζον Μακλέην έπρεπε να πεθάνει στο τρίτο. Ή έστω κάπου εκεί να ολοκληρωθεί η ιστορία.

Έκλεισε τον λογαριασμό με τη Ναζί οικογένεια Γκρούμπερ, αποφάσισε να κάμει πέρα το πιοτί, πήρε τηλέφωνο τη ρημάδα τη Χόλι και έστειλε το αντιρατσιστικό του μήνυμα: Οι μαύροι είναι κουλ τύποι, ειδικότερα όταν λέγονται Σάμιουελ Τζάκσον και λένε «μαδερφάκερ» εννιά φορές σε 2 προτάσεις. Σε άλλες ταινίες.

Όχι. Ο παλιάνθρωπος ο σεναριογράφος έπρεπε να μας αναγκάσει να δούμε τον Τζον σαν πατρική φιγούρα. Να σουλουπώσει κατά τα πιστεύω του στην ευαίσθητη πλευρά του cowboy με την κουλ yippie ki yay κραυγή και παράλληλα να εκμεταλλευτεί τ’ όνομα του Μπρους Γουίλις, μπας και βγάλει δύο φράγκα παραπάνω, μιας και η έμπνευση έχει αποδημήσει προ πολλού στα θυμαράκια της ρουτίνας.
Παρ’ όλα αυτά, βλέπονται.

O Μακλέην ξέρει τ’ αποτελέσματα των εκλογών (Spoiler Alert)

Ναι. Ο Τζον Μακλέην ξέρει τ’ αποτελέσματα των προεδρικών εκλογών του 2016.
Ξέρει ποιος θα είναι ο επόμενος πλανητάρχης.
Και το ξέρει από το 1995.
Γατάκια.
Η ιστορία τραβά ως εξής: Ο Πίτερ Κριγκ ή αλλιώς Σάιμον Γκρούμπερ ή αλλιώς Τζέρεμι Άιρονς έχει απλώσει καμιά 50αριά μπόμπες στο Νιου Γιορκ. Απειλεί δε τα όργανα της τάξης πως σε περίπτωση που προσπαθήσουν να χρησιμοποιήσουν το γουόκι τόκι (sic) τους, τότε υπάρχει κίνδυνος να προκληθεί έκρηξη. Οι αστυνομικοί λοιπόν παραδίδουν τις συσκευές και αρχίζουν τις έρευνες χρησιμοποιώντας καρτοτηλέφωνα του ΟΤΕ.
Μία συμπαθητική ξαδέρφη της Γούπι Γκόλντμπεργκ, εργαζομένη στο τηλεφωνικό κέντρο της αστυνομίας, παραπονιέται για το φόρτο εργασίας και γραμμών. Ο προϊστάμενός της, κλασικός μπάτσος, πρωτοξάδερφος της αμερικανικής βιομηχανίας ντόνατς της εξηγεί. Και ορίστε η απάντησή της:


Μάλιστα.
Η μικρή ανιψιά της Γούπι αποκαλύπτει τον πρώτο υποψήφιο των αμερικανικών εκλογών.
Ντόναλντ Τραμπ κυρίες και κύριοι.
Η αναφορά στο όνομα του συμπαθέστατου κυρίου που μπέρδεψε το πίσω μέρος του κεφαλιού με το μπροστινό, λανσάροντας το παγκοσμίου φήμης ανάποδο χτένισμα, δεν είναι καθόλου τυχαία.
Μινγουάιλ, ο Τζον Μακλέην και ο Ζους Κάρβερ, οι ήρωες της ιστορίας, οδηγούν μανιασμένα ένα Γιούγκο. Στο Νιου Γιορκ.
Ξανά.
Ένα Γιούγκο. Στο Νιου Γιορκ.
Φακ ιτ.
Νέβερμαϊντ. Όταν ξαφνικά μία αεράτη οδηγός με ένα φτηνιάρικο κάμπριο μπαίνει μπροστά τους με τσαμπουκά!



Ωπ! Νάτα. Δεύτερο κρούσμα. Δεύτερη προφητεία. Ο Μακλέην ενίσταται και κράζει: Κυρά μου, πως οδηγείς έτσι;! Η Χίλαρι Κλίντον είσαι; Ο Ζους ή αλλιώς Σάμιουελ Τζάκσον αρπάζει την ευκαιρία:


Ο... νέος, μάλλον Δημοκρατικός στο φρόνημα, δέχεται την επίπληξη του γέροντα Τζον:


Και που καταλήγουμε ρε μάστορα!;
Καταλήγουμε σε ένα σκηνικό όπου σκάνε μπόμπες (νταζ δατ ρινγκ ε μπελ που λένε και στη στάνη) ολούθε στο Νιου Γιορκ (στην οποία έχει εκλεγεί Γερουσιαστής η Χίλαρι), μία εβένινη κομπάρσα μιλά με φρίκη για τον Ντόναλντ Τραμπ, μεγάλο φαβορί για το χρίσμα των Ρεπουμπλικανών, υπάρχει διάλογος ο οποίος υπογραμμίζει ξεκάθαρα πως η κυρία Κλίντον θα είναι η επόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ και όλα αυτά σε μία ταινία του 1995.

Καλή φάση.


Στο ρόλο του properman 

ο Σπύρος Δαρσινός
Ο Die Hard Πέθανε «Με Την Εκδίκηση»  Ο Die Hard Πέθανε «Με Την Εκδίκηση» Reviewed by Proper Man on 2:30 PM Rating: 5
Powered by Blogger.