Η διαλεκτική του ζεϊμπέκικου

Ας πάμε λίγο πίσω να κάνουμε μία σύντομη λαογραφική προσέγγιση του χορού. Εν αρχή, λοιπόν, ην η κοινότητα, της οποίας η έννοια είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ενότητα και την αλληλεγγύη. Και ποιόν καλύτερο τρόπο να σκεφτεί ο ανθρώπινος νους για να εκφράσει αυτές τις έννοιες από την σωματική κίνηση, καθώς συνοδεύει την παγκόσμια γλώσσα της μουσικής.

Αυτό εκφράζουν τα δημοτικά μας τραγούδια, η αρμονία των οποίων επιτάσσει τη συντονισμένη κίνηση των χορευτών, αφήνοντας ένα μικρό μόνο περιθώριο παρέκκλισης στον πρωτοχορευτή, επισημαίνοντας τον περιορισμό στην κοινωνική κινητικότητα και την ανάληψη πρωτοβουλίας. Αν θες να επιβιώσεις μέσα στην κοινότητα, πρέπει να ακολουθείς την πεπατημένη.

Με τα χρόνια η κοινωνία μορφοποιείται και ο χορός ακολουθεί κατά πόδας. Στην Ελλάδα οι πολιτικοκοινωνικές ζυμώσεις έχουν ως απόρροια τη μαζική και στείρα, τρόπον τινά, αστικοποίηση. Οι άνθρωποι στριμώχνονται στις πόλεις, το βιοτικό τους επίπεδο φθίνει ενώ σταδιακά χάνεται η αλληλεγγύη της κοινότητας που έκανε τον καθημερινό μόχθο πιο υποφερτό. Οι πρόσφυγες από τη Σμύρνη μαζί με τα λιγοστά τους υπάρχοντα, φέρνουν μαζί τους τον ξεχασμένο βυζαντινό ρυθμό των 9/8 και τις κινήσεις των ζειμπέκων, όπως αυτοί τις διέσωσαν από την αρχαία θρακική παράδοση. 


Κάπως έτσι γεννήθηκε ο ζεϊμπέκικος χορός, χωρίς συντονισμένα βήματα παρά μόνο με φιγούρες, συμβολίζοντας τη μοναξιά της πόλης και την αυτοκυριαρχία. Οι στίχοι των θηρίων της ρεμπέτικης μουσικής συνδέουν άρρηκτα το χορό με τον καημό και το αντριλίκι. Και αυτό είναι το πρέπον για την περίοδο του ΄50, μιας και άντρας ορίζει το δημόσιο βίο.


Και τώρα στα καθ’ ημάς. Η εποχές αλλάζουν και η κοινωνία γίνεται ολοένα και πιο σύνθετη. Από την περίοδο του ΄60 κι έπειτα η γυναίκα, είναι πλέον υποχρεωμένη να επωμιστεί έναν επιπλέον ρόλο εκτός από αυτόν της συζύγου-μητέρας, το ρόλο της εργαζόμενης. Αυτό βοηθά στη χειραφέτησή κι εκεί αρχίζουν τα προβλήματα. Διότι γίνεται κι η ίδια κοινωνός της εκμετάλλευσης, κι η εκμετάλλευση γεννά καημό. Κι ο καημός πρέπει ξεσπάσει. Και το τσιφτετέλι δεν την καλύπτει…

Ως ενεργό μέλος της κοινωνίας , λοιπόν, μήπως έχει κι αυτή το δικαίωμα να οικειοποιηθεί έναν διαφορετικό τρόπο έκφρασης ως τρόπο αποσυμπίεσης; Εξάλλου, κι εσύ αγαπημένε properman, δεν είσαι ορεσίβιος μακελάρης και όταν σηκώνεσαι στην πίστα να χορέψεις δεν παίρνεις το γιαταγάνι σου, όπως οι αυθεντικοί ζεϊμπέκηδες, αλλά το πούρο σου, αποδεικνύοντας περίτρανα ότι οι καιροί αλλάζουν…

Υ.Γ: Η Έρρικα τον ξεφτίλισε το χορό, διότι δεν εξέφρασε την απαλλαγή από την καταπίεση, αλλά λικνιζόταν ως εάν να πραγματοποιούσε ερωτικό κάλεσμα ο happy feet. Κορίτσια, γι’αυτό υπάρχει το τσιφτετέλι, μην τα συγχέουμε…


Μία αξιοπρεπής εκτέλεση.

Στο ρόλο του properman

η Αλέκα Μπούτιβα!
Η διαλεκτική του ζεϊμπέκικου Η διαλεκτική του ζεϊμπέκικου Reviewed by Proper Man on 10:30 PM Rating: 5
Powered by Blogger.