Αγαπημένο μου ημερολόγιο...



Φετίχ υπάρχουν πολλά. Το δικό μου λέγεται moleskine. Στάζει ποιότητα και η μακρά ιστορία του με προκαλεί να γράψω κι εγώ με τη σειρά μου, πάνω του, τη δική μου (μεγάλη) ιστορία. Ας παραθέσω όμως κάποιες απαραίτητες διευκρινίσεις για αυτό το πρωτότυπο αντικείμενο του πόθου μου, για όσους δεν γνωρίζουν τι είναι.


Moleskine είναι το πιο θρυλικό σημειωματάριο στον κόσμο. Πρωτοκυκλοφόρησε πριν πολλά πολλά χρόνια στη Γαλλία και αγαπήθηκε – τότε – κυρίως από διανοούμενους και καλλιτέχνες. Κι όχι όποιους κι όποιους. Μεγέθη όπως ο Βαν Γκογκ, ο Πικάσο, ο Σαρτρ, ο Τσάντουιν και ο Χεμινγουέι δεν αποχωρίζονταν ποτέ το μικρό, μαύρο, δερμάτινο μπλοκάκι τους. Ο τελευταίος μάλιστα, δήλωνε εμφατικά «ανήκω ολοκληρωτικά σε αυτό το σημειωματάριο και στο μολύβι μου». 


Στο moleskine αποτύπωνε τις εμπνεύσεις του και λέγεται ότι ήταν το μόνο που μπορούσε να δαμάσει τη νευρωτική φύση του και να τον κάνει να συγκεντρωθεί σε κάτι. Κάποια στιγμή γύρω στο 1980 η παραγωγή του σταμάτησε αιφνιδίως, οπότε ο Τσάντουιν, ονοματοδότης του moleskine (= δέρμα  τυφλοπόντικα) και εξαρτημένος εραστής του, αναζητά τα τελευταία εναπομείναντα κομμάτια ανά τον κόσμο. Καταφέρνει να συγκεντρώσει περίπου εκατό. Ευτυχώς το 1993 ξεκινά και πάλι η παραγωγή του από την ιταλική εταιρεία «Modo&Modo», η οποία εξελίσσει το προϊόν, το επικαιροποιεί και καταφέρνει μέσα σε λίγα χρόνια να γίνει κολοσσός και να πουλάει σαν τρελό, αποκτώντας πάλι πιστούς, πρωταγωνιστώντας ακόμα και σε ταινίες (το βλέπουμε στα χέρια της Αμελί και του Σέρλοκ) και πουλώντας εκατομμύρια ανά τον κόσμο.


Κι όχι ότι γίναμε ξαφνικά όλοι κουλτουριάρηδες και καλλιτέχνες. Απλώς δεν γίνεται να μην υποκύψεις στη γοητεία της απλότητας ενός moleskine και να απαρνηθείς την ποιότητά του (δεν φεύγει ούτε ένα φύλλο, εγγύηση – ακόμα κι αν φύγει όμως, υπάρχει ειδικό τσεπάκι για να το αποθηκεύσεις!) για οποιοδήποτε άλλο κυκλοφορεί στο εμπόριο. Άσε που πλέον υπάρχει και ένα για κάθε γούστο. Πολλά χρώματα, διαφορετικά μεγέθη και ειδικές χρήσεις: ημερολόγιο, με κενές σελίδες, μιλιμετρέ, scetch book, ημερολόγιο ταινιών, ταξιδιωτικό, άλλο για να βάζεις κάρτες και διαβατήριο κλπ κλπ… Κάποιοι ομοϊδεάτες moleskiners νιώθουν ότι είναι μέλη μιας κλειστής κάστας, ενός «κύκλου» που αντιπροσωπεύει αυτά που συμβολίζει ένα moleskine: την έμπνευση, τη φαντασία, τη δημιουργία, την εμπειρία. Κάτι το ξεχωριστό. 



Θέλω να είμαι μέλος μιας τέτοιας κάστας, μα ξέρω ότι δεν είμαι. Και δεν είμαι γιατί στο moleskine μου σημειώνω λίστες σούπερ μάρκετ και πρόγραμμα ιδιαίτερων μαθημάτων. Άντε και κάνα ραντεβού για θέατρο το πολύ πολύ. Όταν όμως το κρατάω, νιώθω πως έχω πάνω μου ένα όπλο που κάποια στιγμή θα εκπυρσοκροτήσει μια καλή ιδέα. Και τότε θα σκίσω τις σελίδες με τα ραντεβού σε γιατρούς και νυχούδες και θα αφήσω την ψυχή μου πάνω του. Μέχρι τότε, αρκούμαι στο να μυρίζω τις σελίδες του και να νομίζω πως είμαι κουλτουρέλ.  
Αγαπημένο μου ημερολόγιο... Αγαπημένο μου ημερολόγιο... Reviewed by Εύα Φωτεινιά on 6:00 PM Rating: 5
Powered by Blogger.