WRC: Τίποτα δεν είναι πια το ίδιο...




Η Μαδρίτη έχει κάτι από Ελλάδα. Κάτι από τον ήλιο της Αθήνας, όπως αυτός που έπεφτε στο ατάραχο πρόσωπο του Κάρλος Σάινθ, κατά τη διάρκεια της συνέντευξής του στο επίσημο περιοδικό του WRC, λίγο πριν την έναρξη του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος του 1999.
Γενάρης πλέον, δύο σκάρτοι μήνες είναι αρκετοί για να συνέλθει ο Ματαντόρ από το πατατράκ του Νοεμβρίου του ’98.Τι διάολο;! Δύο φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής ήταν, όχι κανένα παιδάκι.
Ο Σάινθ έχασε στο δραματικότερο των Ράλι και μαζί με αυτό, τον τίτλο του Παγκόσμιου Πρωταθλητή, στας εξοχάς της Ουαλίας, όταν περίπου 400 μέτρα από τη γραμμή του τερματισμού, ο κινητήρας της Toyota Corolla E110 τον εγκατέλειψε.
Χρειαζόταν να τερματίσει τουλάχιστον τέταρτος. Ο έτερος διεκδικητής του τίτλου, Τόμι Μάκινεν, προηγούνταν με δύο βαθμούς διαφορά. Είχε όμως εγκαταλείψει από την πρώτη μέρα του αγώνα, παρά το γεγονός πως πάλεψε να φτάσει στο Service Point με τρεις ρόδες.


«Νιώθεις δυνατός για να παλέψεις και πάλι για τον τίτλο», ήταν η ερώτηση του δημοσιογράφου. Ο Ισπανός φάνηκε να μην ένιωθε θλίψη πλέον. Έδωσε μία τυπική απάντηση, μέχρι που έφτασε το πλήρωμα του χρόνου για τον συνάδελφο: «Λένε ότι το οδηγικό σου στιλ παραπέμπει σε αυτό του Βάλτερ Ρέρλ». Ο Σάινθ συνοφρυώθηκε και για πρώτη και τελευταία φορά στην καριέρα του θύμωσε: «Δεν μοιάζω με κανέναν. Όχι, δεν συμφωνώ».
Η συνέντευξη διακόπηκε, ο δημοσιογράφος ήταν έντρομος, ο Σάινθ επέμενε πως επιθυμεί ν’ αποχωρήσει. Το περιοδικό βέβαια ήταν επίσημο όργανο της Ομοσπονδίας. Οι άνθρωποι της FIA νουθέτησαν τον μανιασμένο Ματαντόρ. «Δεν σου είπε και τίποτα για το Θεό. Ξέρεις καλά πως ο Ρερλ ήταν Παγκόσμιος Πρωταθλητής σαν και εσένα».
Το να κατακτήσεις ένα Παγκόσμιο Πρωτάθλημα είναι απλή υπόθεση. Αρκεί να σε λένε Σεμπαστιάν Λεμπ ή Σεμπαστιάν Οζιέ.
Τώρα.
Όχι τότε...


Ο νικητής εκείνου του καταραμένου Ράλι ήταν ο ανερχόμενος Ρίτσαρντ Μπερνς. Μετέπειτα Παγκόσμιος Πρωταθλητής. Μετέπειτα μακαρίτης.
Ο Σάινθ δεν συνήλθε ποτέ πραγματικά, παρ’ όλο που μέχρι την εμφάνιση του Μάρκους Γκρόνχολμ (με τον οποίο τα έβαλε μέχρι τα 40+ του) και μετέπειτα του Λεμπ, κατάφερε να κάνει το αδιανόητο: πέτυχε ρεκόρ νικών σε Ράλι, προσπερνώντας τον Μάκινεν, τον θρυλικό Γιούχα Κάνκουνεν, τον Βάλτερ Ρερλ, τον Μίκι Μπιαζιόν, τον Μπιορν Βάλντεγκαρντ, τον Άρι Βάτανεν, τον Μάρκου Άλεν και φυσικά τους Κόλιν ΜακΡέι, Ρίτσαρντ Μπερνς, Πέτερ Σόλμπεργκ, Ντιντιέ Οριόλ.Μόνο τότε, εκείνη τη χρονιά, η Entry List του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος ήταν μία σκέτη κόλαση. Σχεδόν όλοι πρώην ή μετέπειτα Παγκόσμιοι Πρωταθλητές. Σχεδόν όλοι. Κι αυτοί που δεν έγιναν ποτέ, ήταν αντάξιοι των αντιπάλων τους. Τους είχαν νικήσει: Φρέντι Λόιξ, Μπρούνο Τιρί, Φρανσουά Ντελεκούρ, Ζιλ Πανιζί, Χάρι Ροβάνπερα, Φιλίπ Μπουγκαλσκί.


Οι άθλοι του Οζιέ και κυρίως του Λεμπ αναντίρρητα είναι αξιοθαύμαστοι. Έσπασαν πλέον κάθε ρεκόρ σε ένα Παγκόσμιο Πρωτάθλημα όμως, το οποίο δεν έχει ούτε στο μισό την αίγλη του παρελθόντος ή τα μεγαθήρια στις θέσεις των οδηγών ή ακόμα κι αυτά με τις τέσσερις ρόδες: Το Mitsubishi Lancer Evolution, σήμα κατατεθέν του Τόμι, η θρυλική Toyota Celica GT Four που έσπασε την παντοδυναμία της αξεπέραστης για την εποχή Lancia Delta Integrale, η Subaru Impreza του αείμνηστου Κόλιν με αυτό το 555 στο πλάι που μας έκανε να κολλήσουμε με τα μπουλόνια, το καμμένο λάστιχο, το λαμπάκι του άδειου ντεπόζιτου, επειδή ο πατέρας μας έκοβε το χαρτζιλίκι, όταν είδε τη λυχνία του χειροφρένου του Ford Escort του να τρεμοπαίζει από τ’ αποτυχημένα μπαντιλίκια. Δεν μιλάμε καν για το Peugeot 205 T16 ή την αρρώστια το Audi Quattro ή την πρωθιέρεια της ανείπωτης ηδονής, την πιο άγρια από τις φινετσάτες και σικάτες Ιταλίδες: την Lancia Stratos. Τίποτα δεν είναι όπως τότε. Εδώ και καιρό άλλωστε. Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλι, το WRC έχει αποδημήσει. Το Ακρόπολις και τα χώματα στις τσέπες, στις κάλτσες και στο μαλλί από την Ιτέα, την Ανάβυσσο και το Λουτράκι δεν είναι εδώ και χρόνια στο Καλεντάρι, οι σταρ πλέον έχουν αποσυρθεί ή έχουν παρκάρει Παραδείσου και Αγίου Πέτρου γωνία, ενώ τα μοτέρ κάνουν όσο το δυνατόν πιο τσιριχτό θόρυβο πλέον. Δεν βραχνιάζουν. Δεν αγριεύουν. Μόνο σκάνε. Σκάνε και αραιά φέρνουν αναμνήσεις από την ανίερη συμμαχία του ανθρώπου με τη μηχανή ενάντια σε άλλα τέτοια δίδυμα. Και όλοι μαζί ενάντια στη μεγαλύτερη δύναμη του σύμπαντος: την ίδια τη φύση.



Σημείωση Συντάκτη: Ένας Properman έστω κι αν δεν αγαπά αυτά τα άσχημα κατασκευάσματα παραγωγής καυσαερίου, έχει νιώσει έστω και για τρία δευτερόλεπτα σε όλη του τη ζωή, σαν ένας μικρός θεός, όταν πιάνει με τα δύο του χέρια το τιμόνι.

Σημείωση Συντάκτη 2: Να θυμηθώ να οδηγώ προσεκτικά. Με τα μυαλά μέσα από το παρμπρίζ και όχι πάνω σε αυτό. «Ρωτήστε» τον Ιαβέρη, τον δικό μας Ιαβέρη. Ξέρει.

Στο ρόλο του properman 
ο Σπύρος Δαρσινός


WRC: Τίποτα δεν είναι πια το ίδιο... WRC: Τίποτα δεν είναι πια το ίδιο... Reviewed by Proper Man on 2:30 PM Rating: 5
Powered by Blogger.