Ο άνθρωπος που ζωγράφιζε ζεϊμπέκικα




Το properman.gr θυμάται τον Γιάννη Τσαρούχη, που με τους πίνακές του ύμνησε τον πιο ανδρικό χορό, όσο κανένας άλλος σε αυτόν τον κόσμο


Μακράν ο πιο αντρικός χορός, μία ωδή στη μοναχικότητα, μια κυκλική περιστροφή γύρω από τα προβλήματα, τα ντέρτια, τα χαμένα όνειρα. Έχουν γραφτεί τόσο πολλά γι’ αυτό, που δεν θα χωρούσε ο χώρος τον οποίο μας παραχωρεί ο server που μας φιλοξενεί, για να τα απαριθμήσουμε. Κι ενώ πολλοί έγραψαν γι' αυτόν, ένας ήταν αυτός που κατάφερε να τον ζωγραφίσει και να τον διαδώσει παγκοσμίως. Ο μεγάλος Γιάννης Τσαρούχης…



Ο κορυφαίος Έλληνας ζωγράφος έβαλε τα μαγικά του πινέλα στον καμβά, καταφέρνοντας να τον αποτυπώσει μοναδικά σε μία γλώσσα που την μιλά όλος ο κόσμος. Ξεκίνησε ζωγραφίζοντας τον πρώτο πίνακα με ζεϊμπέκικο, κάποια Πρωτοχρονιά στη Γαλλία, θέλοντας να αποτυπώσει απλώς έναν χορό με κέφι, όπως ο ίδιος έχει πει, για να του γίνει μία συνήθεια που αργότερα έγινε συνώνυμη του χορού. Κάθε Πρωτοχρονιά κι ένα έργο.
Οι περισσότεροι από τους πίνακές του απεικονίζουν ναύτες ή φαντάρους να τον χορεύουν, παρά το γεγονός ότι στην εποχή του υπήρχαν μεγάλες πίστες με λαμπρά μπουζούκια. Παρά ταύτα, ο ίδιος ο Τσαρούχης, επέμενε να μην ζωγραφίζει κουστουμάτους χορευτές, γιατί, όπως έλεγε, στις μεγάλες πίστες υπήρχαν μεν λαμπρά μπουζούκια, αλλά οι πλούσιοι που έσπαγαν τα πιάτα με το κιλό, δεν ήξεραν να χορεύουν. Αντιθέτως αυτοί που ήξεραν ήταν φτωχοί και δεν μπορούσαν να περάσουν τις πόρτες τους.



Για τον ίδιο τον Τσαρούχη ο ζεϊμπέκικος ήταν μία μεγάλη ενότητα στην καριέρα του. Τα περισσότερα έργα δημιουργήθηκαν χωρίς μοντέλα, με τον δημιουργό να ανασύρει ό,τι είχε απομείνει στη μνήμη του και με την βοήθεια της φαντασίας του. Για χάρη τους απαρνήθηκε ακόμα και την συνηθισμένη του χρωματική παλέτα που προέρχονταν από τις απεικονίσεις του Καραγκιόζη, υιοθετώντας μία άλλη, πιο ανατολική, με έντονα πράσινα και παγωμένα λευκά σώματα. Μία ωδή ενός αστού στον λαϊκό πολιτισμό, άνευ προηγουμένου. 



Έμαθε, κατά δική του δήλωση, τον ζεϊμπέκικο από Τούρκους χορευτές το 1934 και παρά το γεγονός ότι ζούσε σε ευρωπαϊκού τύπου σαλόνια, έμαθε για τον ζεϊμπέκικο και τη λαϊκή κουλτούρα από τον καλό του φίλο Νίκο Καββαδία. Προσπάθησε να φέρει τον κόσμο κοντά στην πραγματική καταγωγή του ζεϊμπέκικου, που έρχεται από τη Θράκη και όχι από την Τουρκία, όπως πιστεύουν οι περισσότεροι. Προσωπικός φίλος της Ρόζα Εσκενάζι, της Σωτηρίας Μπέλλου, του Μάρκου Βαμβακάρη και του Βασίλη Τσιτσάνη, λάτρης της μουσικής που παρήγαγε το μπουζούκι, κατάφερε να ζωγραφίσει στην κάμερα κι ένα από τα πιο εμβληματικά ζεϊμπέκικα που χορεύτηκαν ποτέ στους ήχους του «θα κάνω ντου βρε πονηρή». Απολαύστε τον…


Ο άνθρωπος που ζωγράφιζε ζεϊμπέκικα Ο άνθρωπος που ζωγράφιζε ζεϊμπέκικα Reviewed by Leonidas Boutivas on 8:30 PM Rating: 5
Powered by Blogger.