Ζητείται ευκαιρία




Κι όχι ζητείται ελπίς. Αυτή ήλθε, είδε και απήλθε. Είμαστε η γενιά όχι των χαμένων πατρίδων, ούτε των πέτρινων χρόνων, αλλά των χαμένων ευκαιριών. Ευκαιριών που χάθηκαν όχι επειδή πέρασαν από μπροστά μας και δεν τις εκμεταλλευτήκαμε, αλλά μάλλον επειδή ... μετανάστευσαν κι αυτές.

Οι σύγχρονοι νέοι (24-34) δεν στερούνται προσόντων. Τουναντίον, το πτυχίο ανώτατης-ανωτέρας εκπαίδευσης, οι ξένες γλώσσες, η χρήση ηλεκτρονικού υπολογιστή, η σεμιναριακή εκπαίδευση, θεωρούνται δεδομένα και ... προαπαιτούμενα (sic). Οι γονείς μας μάς όπλισαν με διάθεση για γνώση, κατάρτιση, εξειδίκευση και όνειρα για καριέρες και σταδιοδρομίες στρωμένες με ροδοπέταλα.
Τόσο, που ο όρος overquealified (!) μας κυνηγά και μας ... στιγματίζει. Παλιά κινδύνευες να σε πουν αμόρφωτο, τώρα η ρετσινιά που σου κολλάει είναι το... παραμορφωμένος! Και δεν το μετανιώνεις, η γνώση είναι δύναμη, έγινες καλύτερος άνθρωπος, μα δουλειά ... δεν έχεις. Και τότε είναι που φωνάζεις απεγνωσμένα: “Μια ευκαιρία, ρε παιδιά, τι ζητάμε, μια ευκαιρία!”. Κι έχεις απόλυτο δίκιο.


Ρίσκο και δημιουργία

Οι γονείς μας στο οπλοστάσιο που μας κληροδότησαν, ξέχασαν να βάλουν το “δημιουργείν”. Παρέλειψαν να μας διδάξουν πώς να φτιάχνουμε ευκαιρίες, πώς να επινοούμε εναλλακτικές, πώς να εφευρίσκουμε ιδέες. Κάτι που, αναντίρρητα, εκείνοι έκαναν. Παρ’ όλα τα άσχημά τους, τις μικροαστικές τους αντιλήψεις περί κράτους, την κατάντια του σήμερα για την οποία τους κατηγορούμε, δεν μπορούμε να αρνηθούμε ότι δεν δίσταζαν να ρισκάρουν και να επιχειρήσουν. Κι ας μην είχαν τόσες official δεξιότητες όπως εμείς. Ίσως, απλώς, να θεωρούσαν ότι δεν είχαν τίποτα να χάσουν. Το έδαφος δεν ήταν πάντα πιο πρόσφορο. Μην σκέφτεστε μόνο τα χρόνια των παχέων αγελάδων.
Πριν απ’ αυτά οι καιροί ήταν δύσκολοι και ταραγμένοι. Και ναι, συχνά θυμάμαι τη γιαγιά μου να μου λέει ότι αν έφευγε από το ένα εργοστάσιο τη μία μέρα, την επόμενη έβρισκε δουλειά σε άλλο. Αυτό δεν την εμπόδισε, όμως, μαζί με τον άντρα της, να φτιάξουν τη δική τους ευκαιρία και να ζήσουν μία – κατά τα μέτρα τους και τα σταθμά τους – καλύτερη ζωή. Ομοίως και οι γονείς μου.
Καλώς ή κακώς, είμαστε η πρώτη (και η τελευταία;) γενιά που μεγάλωσε άνετα, τα είχε όλα, τα ονειρεύτηκε όλα και τώρα τα απαιτεί όλα. Καλώς ή κακώς, τα πράγματα άλλαξαν. Για να τα φέρουμε τούμπα, ή αν θέλετε, για να τα φέρουμε βόλτα, οφείλουμε να αλλάξουμε κι εμείς. Είμαστε η πιο μορφωμένη γενιά Ελλήνων που πέρασε ποτέ και νιώθουμε ότι όλοι μας χρωστάνε.


Καιρός να φτιάξουμε ευκαιρίες

Ναι, το κράτος φυσικά και μας χρωστάει το δικαίωμα στην εργασία. Και φυσικά και δεν υπάρχουν ευκαιρίες. Και είναι άδικο. Μέρος του κράτους όμως είμαστε κι εμείς, θέλουμε δεν θέλουμε, το παραδεχόμαστε ή όχι. Κι επειδή, όπως δείχνουν τα πράγματα, το κράτος, η κοινωνία, το σύμπαν ολάκερο μας έχει γραμμένους στα παλιά του τα παπούτσια, καιρός είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι κανείς δε θα μας δώσει απλόχερα και αυτονοήτως τη ζωή ή την επική καριέρα την οποία μας έμαθαν να ονειρευόμαστε, να θέλουμε και να απαιτούμε. Καιρός είναι να πάψουμε να περιμένουμε την ευκαιρία εξ ουρανού. Να την φτιάξουμε εμείς.
Εύκολο να το λες, δύσκολο να το κάνεις, θα μου πείτε. Συμφωνώ. Ας ρχίσουμε να σκεπτόμαστε κι ας πάψουμε να μεμψιμοιρούμε, όμως, και κάπου θα βγει. Αλλιώς τι σκατά μας έμαθαν στα πανεπιστήμια;
Καλή μας τύχη.
Ζητείται ευκαιρία Ζητείται ευκαιρία Reviewed by Εύα Φωτεινιά on 2:30 PM Rating: 5
Powered by Blogger.