Μία ... «παιδική» απεικόνιση του σεξ




Το properman.gr σκιαγραφεί την «ταραγμένη» προσωπικότητα του Μίλο Μανάρα, του ανθρώπου που κάνει κάτι τόσο παιδικό όσο τα κόμικς, να μοιάζει τόσο ανδρικό, όσο τα πιο πρόστυχα πορνό


Για το αν είναι το κόμικ τέχνη έχει αποφανθεί η ιστορία και τα εκατομμύρια αναγνώστες τους ανά τον κόσμο. Άρα, ακόμα και αν είχαμε αντίθετη άποψη, που δεν έχουμε, δεν υπάρχει λόγος να ασχοληθούμε με αυτό το ερώτημα. Στο ερώτημα, όμως, αν το κόμικ μπορεί να αναπαραστήσει κάτι ερωτικό με όρους τέχνης ή είναι απλώς ένα light πορνογράφημα, έχουμε λόγο και θα προσπαθήσουμε να τον στηρίξουμε μέσα από την προσωπικότητα του Μίλο Μανάρα, του μετρ του είδους.
Ο καθώς πρέπει Ιταλός αιρετικός σκιτσογράφος, με το απαράμιλλο στυλ και το επίθετο βγαλμένο από προσφώνηση καλτ πορνό της δεκαετίας του ’70 (για την ελληνική γλώσσα), έχει καταφέρει κάτι μοναδικό. Δεν είναι μικρό πράγμα να μπαίνεις σε ένα βιβλιοπωλείο, να αγοράζεις ένα κόμικ που απεικονίζει στην πρώτη του σελίδα ένα χυμώδες αιδοίο ή δύο στητά γυμνά στήθη και να μην σε κοιτάζει κανένας με αυτό το περίεργο βλέμμα που αντιμετωπίζει κάθε κατηγορούμενος ηδονιστής. «Ωραίος, διαβάζει Μανάρα», ακούς από την κοπέλα που βρίσκεται πίσω σου στην ουρά του ταμείου, η οποία είναι η ίδια που θα σε χλεύαζε αν σε έβλεπε να αγοράζεις ένα περιοδικό πορνό από το περίπτερο. Άρα ο Μανάρα, δεν είναι πορνό, ή μήπως τελικά είναι;

Από μικρός στα βάσανα

Ο Μανάρα γεννήθηκε στη μικρή πόλη Λουσόν της Βόρειας Ιταλίας και από 12 χρονών ξεκίνησε να δουλεύει προκειμένου να είναι οικονομικά ανεξάρτητος. Η ζωή του άλλαξε όταν μία γυναίκα (!), τον έβαλε στο χώρο που έμελλε να σημαδέψει με την παρουσία του. Συγκεκριμένα, ήταν η γυναίκα του Ισπανού γλύπτη Μιγκέλ Μπεροκάλ, του οποίου ήταν βοηθός όσο σπούδαζε στην Αρχιτεκτονική της Βενετίας, σπουδές που φυσικά ο Μανάρα άφησε στη μέση.
Αποφάσισε να ακολουθήσει την καρδιά του και έγινε μέλος της «ιταλικής σχολής» κόμικ. Μολονότι μαγεμένος από την «Μπαρμπαρέλα» του Ζαν-Κλοντ Φόρεστ, ενέδωσε και στις δύο προκλήσεις της εποχής: στη λιμπιντική «Γιολάντα ντε Αλμαβίβα» το 1971 και στο «Μια δέσμη με βόμβες» το 1975. Μάλιστα η δεύτερη αφορούσε την εξιστόρηση της «στρατηγικής της έντασης», μιας δημοφιλούς πρακτικής αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης που χρησιμοποιούσαν οι φασίστες. Και μετά ακολούθησε το ατελείωτο ταξίδι προς τον υπαρκτό ερωτισμό, μέσα από γραμμές και γεμίσματα πολύχρωμων μολυβιών.


Μία διεισδυτική τέχνη

Ο μετρ του ερωτικού κόμικ, στο website του αναφέρει με περηφάνεια ότι χάρη στις υπερσεξουαλικές γυναίκες που ζωγραφίζει, τα «pin-up girls» του, μπορεί να διασκεδάζει «τους στρατιώτες, τους φορτηγατζήδες, τους φυλακισμένους». Και αυτό είναι αλήθεια, παρά το γεγονός ότι δεν είναι αυτοί οι «πελάτες» του. Το κόμικ είναι κάτι φθηνό και μπαίνει εύκολα στα σπίτια του κόσμου, οπότε καταλαβαίνει κανείς πως και η θεματολογία του γίνεται μέρος αυτών. Είναι κάτι που γνωρίζει καλά και ο Μανάρα ο ίδιος και προσπαθεί μέσα από τις φανταστικές ή όχι ερωτικές του ιστορίες, να δώσει μία νέα ματιά στη σεξουαλική υπόσταση των σύγχρονων κοινωνιών, που αν και φαντάζουν τόσο φιλελεύθερες, συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν με ταμπού την ερωτική συνεύρεση.




Ένας ρομαντικός ... σάτυρος

«Δεν μου έτυχε ποτέ να σχεδιάζω μια τράπεζα και να πιστεύει κανείς ότι έγινα εκατομμυριούχος», λέει ο ίδιος όταν συγχέουν την τέχνη του με την προσωπικότητά του. Ο λόγος που ουσιαστικά φτιάχνει αυτά τα κομικ είναι για να δημιουργήσει, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, την ερωτική φαντασίωση και να την εκφράσει μέσα απ’ αυτά. Αγαπά βαθιά τις γυναίκες και αυτό φαίνεται από τις πρώτες κιόλας σελίδες, παρά το γεγονός ότι τα σκίτσα του έχουν συγκεκριμένα γυναικεία χαρακτηριστικά και θα μπορούσε κανείς να πει πως είναι πανομοιότυπα. Παρά ταύτα, βροντοφωνάζει πως το «η ομορφιά είναι ένας τρόπος να αναπαραστήσεις τον ερωτισμό. Αλλά δεν υπάρχει η ιδανική ερωτική γυναίκα», κάτι που τον κάνει να δείχνει ακόμα πιο ρομαντικός. Λάτρης της σχολής του Φελίνι και όχι του ρεαλισμού, φιλτράρει τα όσα καταφέρνει να συλλέξει το αισθητήριο όργανο της όρασης του και μεταφέρει εξιδανικευμένες εικόνες. Εικόνες που ακόμα και σήμερα συντροφεύουν νέους που είναι έτοιμοι να μπουν στο μυστήριο της σεξουαλικής πράξης ή άνδρες κάθε ηλικίας που ψάχνουν τρόπο να πάρουν τα μάτια τους από το ταβάνι της κρεβατοκάμαρας και το μπλε φως της τηλεόρασης. 


Μία ... «παιδική» απεικόνιση του σεξ Μία ... «παιδική» απεικόνιση του σεξ Reviewed by Leonidas Boutivas on 9:00 PM Rating: 5
Powered by Blogger.