Μεταξεταστέοι στην ιστορία

 
Το 2015 τελειώνει και μαζί του συμπληρώνονται 70 χρόνια απόστασης από το 1945, το τέλος δηλαδή του πιο αιματηρού πολέμου στην ιστορία των εθνών. Αφορμή να γράψουμε για το ‘45 θα μπορούσαμε να βρούμε οποιαδήποτε, η σημειολογία όμως της επετείου με την συγκυρία του σύγχρονου κοινωνικοπολιτικού γίγνεσθαι συναντώνται ειρωνικά και αποτελούν ευκαιρία να θυμηθούμε κάποια πράγματα.


Πριν από 70 ακριβώς χρόνια, η ανθρωπότητα βγήκε, τυπικά τουλάχιστον, από έναν κυκεώνα μίσους και αποτρόπαιας ανθρωποφαγίας. Πριν από 70 χρόνια, τα καπνίζοντα φουγάρα του Άουσβιτς σταμάτησαν και η ανθρωπότητα, το ευρύ κοινό, έμαθε πια τι πραγματικά συνέβαινε μέσα στο κολαστήριο, από τα χέρια όχι κάποιας απόκοσμης θεϊκής δύναμης, αλλά από τα χέρια ανθρώπων που αυτοανακηρύσσονταν ανώτεροι. Πριν από 70 χρόνια, η ανθρωπότητα σάστισε, θύμωσε, απελπίστηκε και τελικά, αφού κατάλαβε ότι νικητές δεν υπήρξαν παρά μονάχα ηττημένοι, αναθεώρησε. Δεσμεύτηκε ότι κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να επαναληφθεί. Υποσχέθηκε ότι δεν θα επιτρέψει άλλο Άουσβιτς. Ότι δεν θα κλείσει πάλι τα μάτια μπροστά στο παράλογο, ότι δεν θα ξαναβροντήξει την πόρτα της στα μούτρα του αδύναμου. Ότι δεν θα μετράει την αξία της ανθρώπινης ζωής βάσει εθνικότητας, πεποιθήσεων, ψευδαισθήσεων και άλλων τινών. Για να «δέσει» μάλιστα την υπόσχεσή της αυτή, μπήκαν υπογραφές, παρα-υπογραφές και επικυρώθηκαν συνθήκες. Για χρόνια πιστεύαμε ότι ο Μεγάλος Πόλεμος είναι πίσω μας. Ότι οι πνιγμένοι, εξαϋλωμένοι στην κυριολεξία άνθρωποι, ανήκουν στη σκιά του βεβαρημένου παρελθόντος μας, από το οποίο μάθαμε και στο οποίο δεν θα επιστρέφαμε ποτέ. Μπροστά μας θα ανοιγόταν -και θα ανοιγόταν πάση θυσία- η ειρήνη. Κλειστά τα φουγάρα και οι μηχανές του θανάτου. Ανοιχτοί δρόμοι, ανοιχτά μυαλά, αφοπλισμένες οι παλάμες.


2015. 70 χρόνια μετά. Άνθρωποι κυνηγημένοι και ανυπεράσπιστοι πνίγονται και μαζί με τα κουφάρια τους ξεβράζεται μπροστά μας και η υπόσχεση - συγχώρεση που δώσαμε στους εαυτούς μας. Ξεβράζεται όλος μας ο πολιτισμός και θα μας πνίξει κι εμάς. Η Ευρώπη βροντάει την πόρτα της, κλείνει τους δρόμους, το μυαλό, την καρδιά της. Απαντάμε όπως και πριν: υψώνουμε φράχτες και σφυρίζουμε αδιάφορα. Το 2015 δεν υπήρξε για να μας θυμίσει κάτι, άλλα για να αποδείξει πόσο εύκολη είναι η ιστορική συλλογική λήθη, πόσο η ιστορία επαναλαμβάνεται, ίσως με όρους διαφορετικούς, μα με θύμα πάντα τον κατατρεγμένο και αδύναμο. Πόσο δε μας νοιάζει. Πόσο παραγνωρίζουμε την αξία της ανθρώπινης ζωής και θεοποιούμε τις γραμμές πάνω στη γη που λέγονται σύνορα, μέχρι να έρθει η ώρα μας. Πόσο εύκολα δαγκώνουμε και πάλι το μήλο που λέγεται εθνική κυριαρχία, καθαρότητα έθνους, περιορισμένος χώρος. Πόσο έκπτωτοι ήμασταν, είμαστε και θα είμαστε. Δεν έχει να κάνει με πολιτική άποψη, έχει να κάνει με την ανθρωπιά, η οποία καταπώς φαίνεται έχει ως μέτρο της τον ατομισμό. Έχει να κάνει με τη μνήμη, που είναι επιλεκτική. Με την τιμή, που δεν είναι πια ηθική αλλά μόνο υπολογιστική και χρηματική. Έχει να κάνει κυρίως με το φόβο, που αντί να μας κάνει να ανοίξουμε τις πόρτες μας σε αυτούς που έχουν ανάγκη (γιατί έτσι τον σκοτώνεις τον φόβο), μας κάνει να κλειστούμε στην ευρωπαϊκή σκέπη μας. Έχει να κάνει με το ποτάμι ανθρώπων που θα μας πνίξει και μας μαζί. Δεν θα μας πνίξει η θάλασσα, τα δάκρυά τους αρκούν. Έχει να κάνει με το ότι πρέπει να βρεθεί λύση. Η ανθρωπότητα πρέπει να τα βάλει κάτω και να βρει λύση. Γιατί το Άουσβιτς είναι εδώ. Μπορεί να είναι υδάτινο, αλλά είναι εδώ κι αλυχτάει. Γιατί, αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος…

Je suis Francaise
Je suis Italienne
Je suis Anglaise
Je suis Allemande
Je suis Grecque
Je suis Syrienne
Je suis Espagnole
Je suis Hebrew
Je suis Palestinienne
Je suis Africane
Je suis… je suis… je suis…

Je suis humane!

Καλή Χρονιά.
Μεταξεταστέοι στην ιστορία Μεταξεταστέοι στην ιστορία Reviewed by Εύα Φωτεινιά on 2:30 PM Rating: 5
Powered by Blogger.