Εφαρμόστε το νόμο, δώστε παράδειγμα




Ντέρμπι, ακούγαμε και ντέρμπι δεν είδαμε. Και δεν μιλάμε για μία «σούπα», ένα κακό ματς, μία παρωδία του ποδοσφαίρου, μιλάμε για καθόλου ματς. Μερικοί φίλοι του Παναθηναϊκού, δεν μας επέτρεψαν να γιορτάσουμε ή να στενοχωρηθούμε, να εκνευριστούμε ή να πανηγυρίσουμε, να βρίσουμε ή να αποθεώσουμε. Επεισόδια, τραυματίες, φωτοβολίδες, φόβος, κυνηγητό, αίμα και βία... Αυτά ήταν τα γεγονότα του χθεσινού αγώνα και όχι γκολ, φάουλ και προσωπικές ενέργειες. Και ομολογώ πως για πρώτη φορά με συγκλόνισαν τα επεισόδια αυτά. Με έβγαλαν από τα ρούχα μου, τα έβαλα με Θεούς και δαίμονες και ως αργά το βράδυ, δεν μπορούσα να σκεφτώ λογικά, να καθαρίσω το μυαλό μου. 


Όχι δεν είμαι καμία «κυρία», ούτε διεκδικώ τίτλο παρθένας στα γεράματα. Έχω τρέξει σαν οπαδός και με έχουν τρέξει, ενώ έχω καταγράψει πολύ χειρότερα από τα χθεσινά με την δημοσιογραφική διαπίστευση στο στήθος. Αλλά ΠΑΝΤΑ το μενού είχε μπάλα, άσχετο αν όπως λέει και το δημοσιογραφικό κλισέ, το παιχνίδι αμαυρώνονταν από αθλιότητες οπαδών όλων των χρωμάτων. Χθες κύριοι δεν είχε και αυτό είναι κάτι πρωτοφανές. Δεν μπορεί να μαζεύονται χιλιάδες κόσμου, για να γιορτάσουν ένα ποδοσφαιρικό γεγονός, να διασκεδάσουν όπως θεωρούν αυτοί τη διασκέδαση και τελικά να φεύγουν άπραγοι κάτω από το φόβο της πρόκλησης σωματικής βλάβης. Άπραγοι μωρέ; Έχοντας δώσει 20, 30 ακόμα και 100 ευρώ σε αυτούς τους καιρούς για ένα εισιτήριο, με τον βασικό μισθό να είναι στα 520; Έλεος… 

Θα μου πει κάποιος τώρα σε πείραξε ρε αγόρι μου; Δεν θυμάσαι τη Ριζούπολη; Ναι ρε φίλε, τώρα με πείραξε που πέρασα τα τριάντα και έκατσα με τους φίλους μου να διασκεδάσω βλέποντας μπαλίτσα, τη μοναδική μέρα της εβδομάδας που βγαίνω χωρίς να σκέφτομαι το αύριο. Και φυσικά θυμάμαι τη Ριζούπολη, περισσότερο και από εσένα γιατί ήμουν μέσα και είδα από κοντά τον τύπο με το κοντάρι και τον φόβο στα μάτια του Καραγκούνη και του Γιάννη του Γκούμα. Δεν επικρότησα τότε, αλλά το αντιμετώπισα χαλαρά και αυτό είναι το λάθος μου. Άλλες εποχές όμως φίλε και άλλο μυαλό. Και αν εσύ λες πως πρέπει να θυμάμαι την Ριζούπολη, εγώ σου λέω πως πρέπει όλοι μαζί να την ξεχάσουμε. 

Πρέπει με τα χθεσινά γεγονότα να κλείσει αυτός ο κύκλος των χαμένων ηλιθίων. Να υπάρξει μία τιμωρία, παραδειγματική, σε βάρος του Παναθηναϊκού, που θα ανοίξει μία καινούργια σελίδα στην ιστορία του πολύπαθου ελληνικού ποδοσφαίρου. Και θα έλεγα τα ίδια αν οι ανεγκέφαλοι φορούσαν κόκκινες φανέλες, γιατί απλώς ζητώ να εφαρμοστεί κανονικά ο νόμος. Τίποτα παραπάνω τίποτα λιγότερο. Για τον ΠαναθηναΪκό, την ομάδα μου και όλες τις ομάδες της Ελλάδας. Να τελειώνει το παραμύθι που κράτησε χρόνια και έχει τους ίδιους δράκους και πρίγκιπες. Για να μπορώ να πάω κι εγώ το παιδάκι μου αύριο μεθαύριο στο γήπεδο, όπως με πήγε ο πατέρας μου, τότε που η λέξη ασφάλεια και καρεκλάκι ήταν άγνωστες λέξεις και καθόμασταν στα κάγκελα και στους διαδρόμους ασφαλείας γιατί τα παιδιά δεν πλήρωναν και δεν είχαν θέση. Αλλά δεν φοβήθηκε ποτέ μην πάθω τίποτα. Γιατί όταν φοβήθηκε μου το είπε και δεν με ξαναπήγε και ακόμα του το χτυπάω αν και ξέρω ότι δεν φταίει αυτός.

Να εφαρμοστεί λοιπόν ο νόμος και να σκεφτεί δύο και τρεις ο βλάκας πριν μπει στο γήπεδο, γιατί του χρόνου δεν θα έχει ντέρμπι αλλά μπορεί να βλέπει την ομάδα του στην Γ’ Εθνική να παλεύει στο πλαστικό του «Μαρτινέγκο» ή της Κοκκινιάς για την άνοδο στην Β’. Να υπάρξει κοινωνικός αυτοματισμός, εφόσον δεν το σκεφτεί αυτός και να τον αρπάξει ο διπλανός, να τον σταματήσει και να τον παραδώσει στην Αστυνομία. Να προστατέψει η εξέδρα την ομάδα και τα συμφέροντά του κάθε οπαδού ξεχωριστά, που δεν εξυπηρετούνται από τα κλειστά γήπεδα, γιατί έχει πληρώσει διαρκείας και έχει το δικαίωμα να πάρει θέση στην κερκίδα. Να δημιουργηθεί με λίγα λόγια παράδειγμα προς αποφυγή.
Για όλα τα παραπάνω και για κάτι ακόμα. Για να γίνει το ποδόσφαιρο θέαμα όπως σε όλη την Ευρώπη. Γιατί θέαμα είναι η μπαλίτσα παρά το γεγονός ότι για πολλούς από εμάς είναι κάτι πολύ παραπάνω, καλώς ή κακώς.

@ Πάλι καλά που στο απέναντι συνδρομητικό είχε το Ρεάλ – Μπαρτσελόνα και είδαμε λίγο μπαλίτσα, έστω και με θολό το μυαλό, είτε από το ακυρωθέν ντέρμπι, είτε από τις ντρίμπλες του Νεϊμάρ. 

@ Για έναν ακόμα λόγο που δεν μου έκαναν εντύπωση τα χθεσινά είναι γιατί πάντα πίστευα ότι το ποδόσφαιρο είναι μικρογραφία της κοινωνίας. Και η εικόνα της ελληνικής κοινωνίας, τα τελευταία χρόνια δεν επιτρέπει σε κανέναν να πέφτει από τα σύννεφα.

@ Δεν πιστεύω πως το πρόβλημα τις βίας αντιμετωπίζεται με δρακόντεια μέτρα όπως, οι άδειες εξέδρες σε περίπτωση που πέσει ένα καπνογόνο στο γήπεδο. Δεν μπορεί να ποινικοποιείται ένα μέσο δημιουργίας ατμόσφαιρας, εφόσον δεν προκαλεί πρόβλημα στην διεξαγωγή του αγώνα ή τραυματισμό κάποιου παίκτη. Είναι διάολε σαν να ποινικοποιείς το μαχαίρι που κόβει το ψωμί γιατί μπορεί να σκοτώσει κάποιος με αυτό. 

@ Ακόμα δεν κατάλαβα γιατί απαγορεύεται να βλέπουμε επεισόδια στην τηλεόραση, ενώ επιτρέπεται βλέπουμε σε αργή κίνηση το βίντεο από την στιγμή που εξερράγη η Τζιχαντίστρια στο Παρίσι. Στο διάολο με αυτή την υποκρισία. Ή θα ενημερώνετε τον κόσμο για όλα ή όχι. Το ποδόσφαιρο έχει και επεισόδια, ενώ σύμφωνα με τον μεγάλο Κωστή Παπαγιώργη δεν έχει αξία αν δεν έχει πολεμική. Είναι υποκριτικό να έχουμε παρακολουθήσει όλους του πολέμους της σύγχρονης ιστορίας σε ζωντανή σύνδεση, αλλά να απαγορεύεται να δούμε επεισόδια σε ένα ντέρμπι που δεν άργησε και θα μπορούσε να αποτελεί είδηση αστυνομικού δελτίου μιας και δεν υπήρξε αγωνιστική δράση. Έλεος…
Εφαρμόστε το νόμο, δώστε παράδειγμα Εφαρμόστε το νόμο, δώστε παράδειγμα Reviewed by Leonidas Boutivas on 1:58 AM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.