Αυστηρώς κατάλληλο


Με αφορμή τη θεατρική μεταφορά του κινηματογραφικού Dogville στο θέατρο Ακροπόλ, το properman.gr θυμάται τους λόγους που το έργο του ανατρεπτικού Τρίερ αποτελεί αριστούργημα



Υπόθεση:

Στην απομονωμένη κωμόπολη Dogville της Αμερικής του ’30 και του οικονομικού κραχ, φθάνει η κυνηγημένη από γκάνγκστερ πανέμορφη Grace. Ο νεαρός Tom Edison πείθει τους ντόπιους να της παράσχουν άσυλο, παρά το ότι αρχικά θεωρούν ότι ένα νέο, φρέσκο πρόσωπο στο συντηρητικό χωριό θα διαταράξει την ισορροπία. Η Grace, για να δείξει την ευγνωμοσύνη της αλλά και για να γίνει αποδεκτή από το κοινωνικό σύνολο, πρόθυμα τους εξυπηρετεί και τους βοηθάει στις δουλειές τους. Μέσα από τη συναναστροφή της με τους κατοίκους σιγά-σιγά τους ψυχογραφούμε όλους και μπαίνουμε στον μικρόκοσμό τους. Όταν όμως η αναζήτηση της Grace από τους γκάνγκστερ γίνει εντονότερη, οι άνθρωποι του Dogville θα αρχίσουν να της φέρονται σαδιστικά, επικαλούμενοι το ρίσκο που παίρνουν φιλοξενώντας την. Η ζωή της Grace θα γίνει κόλαφος. Θα εξαντλήσουν όλη τη σκληρότητα και τη διαστροφή τους πάνω της. Η Grace από ευεργετηθείσα γίνεται θύμα των ίδιων των ανθρώπων που την προστάτεψαν. Παρ ’όλα αυτά, υπομένει στωικά κάθε «αμάρτημά» τους, μέχρι που την προδίδει ακόμη και ο Tom, ο μόνος που έδειχνε να αντιλαμβάνεται τον παραλογισμό των υπολοίπων και ήταν μοναχά πλατωνικά ερωτευμένος μαζί της. Το φινάλε κάνει την ανατροπή και στο πανί και στο μυαλό μας.




Ο Τρίερ λοιπόν, καταφέρνει με ωμό και καθόλου συγκινησιακό τρόπο να απεικονίσει την ίδια την αποξένωση. Χωρίς ίχνος αίματος, αποκαλύπτει όλη την ανθρώπινη κτηνωδία, στέλνοντάς μας ένα ξεκάθαρα μισανθρωπιστικό, σπαρακτικό μήνυμα, το οποίο η τέχνη οφείλει πάντα να εννοεί ως ανθρωποκεντρικό ενδιαφέρον. Γράφει ένα ποίημα με τα πιο ευτελή υλικά και συνάμα τις πιο αληθινές προθέσεις. Προκαλεί δέος και την ίδια ακριβώς στιγμή γελά σαρκαστικά κι απελπισμένα. Προσπαθεί να μας αφυπνίσει, κάνοντας αυτό που ξέρει τόσο καλά: καταδικάζοντάς μας. Οι συμβολισμοί που χρησιμοποιεί σε χαστουκίζουν σε κάθε ένα από τα 178’ του Dogville. Η υποκρισία της αμερικανικής (κι όχι μόνο) κοινωνίας ξεσκεπάζεται χωρίς πολλά φρου-φρου κι αρώματα. Απλά. Άμεσα. Σε αυτό συντελεί και το σκηνικό της ταινίας που παραπέμπει σε σκηνικό θεάτρου.
Είτε είσαι μυημένος στο τριερικό σύμπαν είτε όχι, το Dogville δεν μπορεί παρά να σε συγκλονίσει σε όλα τα επίπεδα: σεναριακά, σκηνοθετικά, ερμηνευτικά – με μια Κίντμαν στην καλύτερη ίσως στιγμή της καριέρας της.
Δες το και ξαναδές το. Κάθε φορά θα βγαίνεις διαφορετικός από την αίθουσα, κινηματογραφική ή θεατρική.



Αυστηρώς κατάλληλο Αυστηρώς κατάλληλο Reviewed by Εύα Φωτεινιά on 10:30 AM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.